Messerschmitt Me 263

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Messerschmitt Me 263
Junkers Ju 248
Model Messerschmitt Me 263 V1
Model Messerschmitt Me 263 V1
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza
Producent Junkers
Typ myśliwiec
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 1944
Lata produkcji 1944-1945
Wycofanie ze służby 1946
Dane techniczne
Napęd Walter HWK 109-509 C-4
Ciąg 20 kN (17 kN + 3 kN)
Wymiary
Rozpiętość 9,5 m
Długość 7,9 m
Wysokość 2,7 m
Masa
Własna 2105 kg
Osiągi
Prędkość maks. 1000 km/h
Prędkość przelotowa 700 km/h
Pułap 15000 m
Zasięg 165 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MK-108 kalibru 30 mm
Rzuty
Rzuty samolotu

Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) – niemiecki myśliwiec rakietowy z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot był wersją rozwojową Messerschmitta Me 163 B. Pierwotnie projektowany był przez zespół konstruktorów firmy Messerschmitt pod oznaczeniem Messerschmitt Me 163 D V1. Na polecenie Reichs Luftfahrt Ministerium (RLM) w 1944 roku program badań został jednak przekazany zakładom Junkersa w Dessau, gdzie samolot uzyskał oznaczenie Junkers Ju 248 (później ponownie zmienione na Messerschmitt Me 263).

Pierwszy prototyp Messerschmitta Me 263 V1 został zbudowany w sierpniu 1944 roku. Wtedy też odbyły się loty ślizgowe samolotu holowanego przez bombowiec Junkers Ju 188. W grudniu 1944 roku podjęto decyzje o kontynuowaniu prac badawczych i przekazaniu konstrukcji do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Messerschmitt Me 263 A-1.

Zakończenie wojny uniemożliwiło Niemcom zbudowanie wersji seryjnej samolotu. Jedyny prototyp Messerschmitta Me 263 został zdobyty w Dessau przez Armię Czerwoną i wywieziony do Związku Radzieckiego. Po wojnie posłużył inżynierom radzieckim jako wzór do budowy samolotu doświadczalnego MiG I-270[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Samolot Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) bazował na prototypie Messerschmitt Me 163 D V1, od którego różnił się tylko kroplowatym kształtem osłony kabiny pilota.

Messerschmitt Me 263 był dłuższy od Messerschmitta Me 163 B o 0,85 m. Posiadał automatyczne sloty na krawędziach natarcia oraz trójkołowe podwozie chowane w locie (zamiast dotychczas stosowanej w Kometach płozy).

W samolocie zastosowano nowy dwukomorowy silnik rakietowy Walter HWK 109-509 C-4 o ciągu 20 kN (17 kN + 3 kN), który miał zwiększyć ekonomiczność lotu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]