Dornier Do 26
Dornier Do 26 V4 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ |
łódź latająca dalekiego zasięgu przeznaczona do zadań rozpoznawczych i transportowych |
Konstrukcja |
czterosilnikowy grzbietopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta |
Załoga |
4 |
Historia | |
Data oblotu |
21 maja 1938 |
Lata produkcji |
1938–1939 |
Liczba egz. |
6 |
Dane techniczne | |
Napęd |
cztery sześciocylindrowe silniki Junkers Jumo 205D |
Moc |
647 kW |
Wymiary | |
Rozpiętość |
30 m |
Długość |
24,6 m |
Wysokość |
6,85 m |
Powierzchnia nośna |
120 m² |
Masa | |
Własna |
11 400 kg |
Startowa |
20 000 kg |
Zapas paliwa |
7300 l |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
323 km/h na wys. 2600 m |
Prędkość przelotowa |
304 km/h |
Prędkość wznoszenia |
16,5 min na wys. 2000 m |
Pułap |
4500 m |
Zasięg |
7100 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
jedno działko MG 151 kalibru 20 mm (dziobowa wieżyczka strzelecka), trzy karabiny maszynowe MG 15 kalibru 7,9 mm (dwa w ruchomych stanowiskach strzeleckich po obu stronach grzbietu kadłuba, jeden w dolnym, podkadłubowym stanowisku strzeleckim) | |
Użytkownicy | |
Niemcy | |
Rzuty | |
![]() |
Dornier Do 26 – łódź latająca zaprojektowana na zlecenie Deutsche Lufthansa.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/Junkers_Jumo_205_MLP_05.jpg/220px-Junkers_Jumo_205_MLP_05.jpg)
Deutsche Lufthansa w 1936 r. zleciła firmie Dornier opracowanie łodzi latającej do odbywania lotów transatlantyckich na trasie Lizbona – Nowy Jork. Aby temu podołać, zaprojektowano samolot z czterema silnikami umieszczonymi w układzie tandem. Projekt został zaakceptowany i Dornier otrzymał zlecenie na budowę trzech prototypów. Pierwszy z nich, oznaczony jako V1 (o znakach D-AGNT i nazwie własnej Seeadler), został oblatany 21 maja 1938 r.[1] Próby wypadły pomyślnie i samolot został przyjęty przez zamawiającego. Drugi prototyp V2 (D-AWDS, Seefalke) wzniósł się w powietrze w lutym 1939 r., trzeci V3 (D-ASRA, Seemöve) poleciał po raz pierwszy 16 sierpnia 1939 r.[2] Egzemplarze V1 i V2 otrzymały nazwę Do 26A[3]. V3 stanowił pierwowzór samolotu pasażerskiego i nosił oznaczenie Do 26B. Ostatecznie zdecydowano się na dostosowanie go do zadań militarnych jako Do 26C[4].
Egzemplarze V4, V5 i V6 zostały przejęte przez wojsko i przebudowane na samoloty dostosowane do dalekiego rozpoznania i transportu. Samoloty otrzymały obronne uzbrojenie strzeleckie. Tak zmodyfikowana wersja otrzymała oznaczenie Do 26D, do tego standardu doposażono również prototyp V2[4].
Zastosowanie bojowe
[edytuj | edytuj kod]Po wybuchu II wojny światowej samoloty Do 26 weszły w skład Trans-Ozean Staffel/15 dowodzonej przez Hauptmanna Freiherra von Buddenbrocka. Samoloty zostały dostarczone do jednostki 21 września 1939 r.[5] Pierwsze użycie bojowe maszyn miało miejsce podczas inwazji na Norwegię, w tracie działań bojowych utracono 28 maja 1940 r. jeden z egzemplarzy[6]. Pozostałe maszyny służyły w Transozeanstaffel/K.Gr.z.b.V 108[2].
Do 26 V5 (P5 + EH), po katapultowaniu ze statku „Friesenland”, 16 listopada 1940 r. rozbił się w pobliżu portu Brest. W katastrofie zginęła cała załoga. V6 został użyty w czerwcu 1943 r. do uratowania personelu stacji meteorologicznej „Holz Auge” na Grenlandii. Późniejsze losy Do 26 nie są znane, żaden z nich nie został zdobyty przez Aliantów[7].
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]Czterosilnikowa łódź latająca w układzie górnopłatu. Skrzydło o tzw. mewim kształcie (polski płat) w całości wykonane z metalu, wyposażone w klapy i lotki. Pod dolną powierzchnią płata znajdował się pomocniczy pływak stabilizujący samolot na powierzchni wody, składany w locie. Kadłub łodziowy, o konstrukcji metalowej, podzielony na osiem przedziałów, z dnem redanowym. Znajdowały się w nim cztery zbiorniki paliwa o pojemności 7300 litrów oraz zbiornik oleju o pojemności 600 litrów. Usterzenie krzyżowe, o konstrukcji metalowej. Statecznik poziomy podparty zastrzałem w kształcie odwróconej litery V. Napęd stanowiły cztery sześciocylindrowe, chłodzone cieczą silniki Jumo 205D zabudowane w dwóch parach w układzie tandemowym. Napędzały trójłopatowe, metalowe, przestawne śmigła[8].
Dane Do 26D
[edytuj | edytuj kod]Dane egzemplarza seryjnego[2]:
- Rozpiętość skrzydeł: 30 m
- Długość: 24,6 m
- Masa własna: 11,4 t
- Maksymalna masa startowa: 20 t
- Napęd: cztery silniki Junkers Jumo 205D, każdy o mocy 647 KW/880 KM
- Prędkość maksymalna: 323 km/h
- Pułap praktyczny: 4500 m
- Zasięg: 7100 km
- Uzbrojenie: jedno działko MG 151 kalibru 20 mm, trzy km MG 15 kalibru 7,9 mm
- Załoga: 4 osoby
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Samoloty niezapomniane modele 2013 ↓, s. 151.
- ↑ a b c Murawski 1996 ↓, s. 116.
- ↑ Nowarra, t.1 1993 ↓, s. 200.
- ↑ a b Nowarra, t.1 1993 ↓, s. 201.
- ↑ Thompson, Wadman 2009 ↓, s. 80.
- ↑ Thompson, Wadman 2009 ↓, s. 87.
- ↑ Dornier Do 26 Erprobungsstelle Travemünde. Falke Eins the Luftwaffe blog. [dostęp 2023-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-23)]. (ang.).
- ↑ Nowarra, t.1 1993 ↓, s. 200-201.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tomasz Murawski: Samoloty Luftwaffe 1939-1945. T. 1. Warszawa: Lampart, 1996, seria: Ilustrowana encyklopedia techniki wojskowej. ISBN 978-83-86776-00-9. OCLC 749671355.
- Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933-1945. T. 1: Flugzeugtypen AEG - Dornier. Koblenz: Bernard & Graefe Verlag, 1993. ISBN 3-7637-5465-2. OCLC 722044393.
- Adam Thompson, David Wadman: Seeflieger : Luftwaffe maritime aircraft and units, 1935-1945. Hersham: Ian Allan, 2009. ISBN 978-1-903223-97-0. OCLC 444357543.
- Samoloty niezapomniane modele. Warszawa: Grupa Wydawn. Foksal, 2013. ISBN 978-83-280-0077-3. OCLC 881384238.