Messerschmitt Me 261

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Messerschmitt Me 261
(dane dla prototypu V3[1])
Messerschmitt Me 261 V2
Messerschmitt Me 261 V2
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Messerschmitt A. G.
Typ samolot dalekiego rozpoznania
Konstrukcja dwusilnikowy średniopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga 7
Historia
Data oblotu 23 grudnia 1940
Egzemplarze 3
Dane techniczne
Napęd dwa zdwojone dwudziestocylindrowe silniki rzędowe Daimler-Benz DB 610A-1/B-1 (A-1 silnik lewoburtowy, B-1 silnik prawoburtowy) chłodzone cieczą
Moc startowa: 2169 kW
maksymalna: 2279 kW na wys. 2000 m
Wymiary
Rozpiętość 26,87 m
Długość 16,68 m
Wysokość 4,72 m
Osiągi
Prędkość maks. 620 km/h na wys. 3000 m
Prędkość przelotowa 400 km/h
Pułap 8250 m
Zasięg 11 000 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu
Me 261 (model 3D)

Messerschmitt Me 261, "Adolfine" – niemiecki samolot rozpoznawczy okresu II wojny światowej.

Historia i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Zaprojektowany w 1937 roku jako maszyna "jednorazowego użytku" - miał przewieźć ogień olimpijski z Berlina do Tokio na igrzyska olimpijskie w 1940 roku. Prace nad trzema prototypami rozpoczęły się na początku 1939 roku, ale z powodu wybuchu wojny prace nad nim spowolniono. Ostatecznie pierwszy prototyp (Me 261V1) oblatany został 23 grudnia 1940, a drugi (Me 261V2) na wiosnę 1941 roku.

Olbrzymi zasięg zainspirował konstruktorów do przebudowy samolotów do pełnienia zadań rozpoznawczych. Okazało się jednak, że zainstalowanie systemów obronnych na wyspecjalizowanej maszynie jest zbyt skomplikowane i projekt zarzucono. Me 261V1 i V2 używane były do testowania i kalibracji różnego rodzaju sprzętu elektronicznego. W 1944 roku zostały poważnie uszkodzone podczas alianckiego bombardowania lotniska Lechfeld i posłano go na złom.

Na początku 1943 roku ukończono prace nad trzecim prototypem, Me 261V3, oznaczonym kodem radiowym BJ+CR. Od dwóch wcześniejszych różnił się silnikami Daimler Benz DB 610A-1/B-1 oraz miejscem dla dwóch dodatkowych członków załogi. Tak przekonstruowaną maszyną pilot Karl Baur 16 kwietnia 1943 roku pokonał 4473 km w ciągu 10 godzin. Przy lądowaniu podwozie złożyło się i samolot został lekko uszkodzony. Po dokonaniu niezbędnych napraw samolot został przekazany w maju 1943 do Aufklärungsgruppe O.b.d.L, stacjonującej w Oranienburgu.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Dwusilnikowy samolot rekordowy i rozpoznawczy, średniopłat, podwozie chowane w locie, konstrukcja metalowa, kabina zakryta.

  • Napęd:
  • Załoga:
    • 5 ludzi (Me 261V1 i V2)
    • 7 ludzi (Me 261V3)
  • Wymiary:
    • Rozpiętość - 26,87 m
    • Długość - 16,68 m
    • Wysokość - 4,72 m
  • Osiągi:
    • Prędkość maksymalna (Me 261V3): 620 km/h
    • Zasięg przy prędkości 400km/h: 11,000 km

Przypisy

  1. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.