Arado Ar 66

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arado Ar 66
(Dane wersji Ar 66C)
Arado Ar 66(Dane wersji Ar 66C)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Arado Flugzeugwerke GmbH
Typ samolot szkolny
Konstrukcja dwupłat o konstrukcja mieszanej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 2 (instruktor, uczeń)
Historia
Data oblotu 1932
Lata produkcji 1933 – ?
Wycofanie ze służby 1945
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy, 8-cylindrowy Argus As 10C
Moc 250 KM (177 kW)
Wymiary
Rozpiętość 10,00 m
Długość 8,30 m
Wysokość 2,93 m
Powierzchnia nośna 29,63 m²
Masa
Własna 905 kg
Startowa 1 330 kg
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Prędkość przelotowa 175 km/h
Prędkość minimalna 80 km/h
Prędkość wznoszenia 4,3 m/s
Pułap 4 500 m
Zasięg 716 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy

Arado Ar 66niemiecki samolot szkolno-treningowy z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Silnik Argus As-10 eksponowany w MLP w Krakowie.

Na początku lat trzydziestych w wytwórni Arado Flugzeugwerke GmbH rozpoczęto pracę nad serią samolotów dwupłatowych. W tym czasie opracowano samolot myśliwski Arado Ar 65 i równocześnie przystąpiono do opracowywania podobnego samolotu szkolnego, który różnił się od niego tylko inną kabiną, która mieściła miejsca dla dwóch osób.

Prototyp samoloty oznaczony jako Ar 66A został oblatany w 1932 roku. Opracowano także wersję pływakową tego samolotu, którą oznaczono jako Ar 66B. W 1933 roku rozpoczęto produkcję seryjną samolotów Ar 66 i już w toku produkcji seryjnej opracowano kolejną wersję oznaczoną jako Ar 66C. Ta ostatnia wersja stała się podstawowym samolotem szkolnym w szkołach lotniczych.

Łącznie wyprodukowano 1356 samolotów Ar 66.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Od momentu wprowadzenia do produkcji seryjnej samoloty Ar 66 zaczęto wprowadzać do szkół lotniczych i znalazły się w szkołach pilotażu FFS A/B 4 (Flugzeugführerschule A/B 4) w Pradze-Kbely, Sch./FAR 11 (Schule/Fliegerausbildungs-Regiment 11) w Schonwalde, Sch./FAR 23 (Schule/Fliegerausbildungsregiment 23) w Kaufbeuren i FFS A/B 166 (Flugzeugführerschule A/B 116) w Goppingen. Gdzie były użytkowane do końca wojny.

W 1943 roku wykorzystując doświadczenia z frontu wschodniego, wzorując się na radzieckich eskadrach nocnych wyposażonych w samoloty Po-2, utworzone eskadry lekkich bombowców nocnych (Störkampfstaffeln), a następnie z tych eskadr nocne dywizjony szturmowe (Nachtschlachtgruppen), które wyposażono w samoloty Ar 66Coraz Gotha Go 145. Istniały 5 takich dywizjonów z których: 3 (NSGr 2, NSGr 3 i NSGr 5) działało na terenie Rosji, 1 (NSGr 8) w Finlandii a 1 (NSGr 12) na Łotwie. Samoloty Ar 66C w tych dywizjonach przystosowano do zrzucania bomb o wagomiarze do 4 kg. W tym charakterze samolotów tych używała też kolaboracyjna rosyjska 1 Wschodnia Eskadra Lotnicza.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Ar 66 był dwupłatem o konstrukcji mieszanej. Kabina odkryta, dwumiejscowa, w tandemie. Podwozie klasyczne – stałe, z płozą ogonową.

Napęd stanowił 1 silnik rzędowy.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. 1. Warszawa: Wyd. Lampart, 1999. ISBN 83-86776-01-3.