Prochowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prochowice
Ratusz w Prochowicach
Ratusz w Prochowicach
Herb Flaga
Herb Prochowic Flaga Prochowic
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat legnicki
Gmina Prochowice
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1280
Burmistrz Alicja Sielicka
Powierzchnia 9,85 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

3 642[1]
369,7 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 76
Kod pocztowy 59-230
Tablice rejestracyjne DLE
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Prochowice
Prochowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Prochowice
Prochowice
Ziemia51°16′27″N 16°21′54″E/51,274167 16,365000
TERC
(TERYT)
5020209074
Urząd miejski
Rynek 1
59-230 Prochowice
Strona internetowa

Prochowice (pol. hist. Parchwice[2],niem. Parchwitz) – miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie legnickim, nad rzeką Kaczawą, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Prochowice. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. legnickiego. Historycznie leży na Dolnym Śląsku.

Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 3 704 mieszkańców.

Nazwa[edytuj]

Parchwice wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 r. wydanym w języku polskim w Berlinie[3].

Metryka miejscowości sięga średniowiecza. W dokumencie z 1217 roku wydanym przez biskupa wrocławskiego Lorenza miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Parchovici”[4]. Szwajcarski kartograf i geograf Mateusz Merian w swoim dziele "Topographia" wydanym w 1650 r. podaje dwie zgermanizowane formy nazwy miejscowości: "Prachwitz" oraz "Prachowitz"[5].

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wymienia dwie nazwy miejscowości - Parchwice oraz zgermanizowaną Parchwitz[2] W 1750 roku polska nazwa "Parchwice" wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[6].

Polską nazwę miejscowości w formie Partowice w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[7].

Geografia[edytuj]

Miasto leży na skrzyżowaniu dróg krajowych:

Historia[edytuj]

Prochowice założone zostały w początkach XIII wieku, na terenie bardzo dobrym dla obrony, w rozwidleniu ważnych szlaków komunikacyjnych WrocławZgorzelec i WrocławGłogów. Mieszkańcy zajmowali się głównie rybołówstwem, myślistwem, rzemiosłem, hodowlą bydła i rolnictwem. Właścicielem osady w XII w. był palatyn Legnicy Iko[2] – znajomy księcia Bolesława Rogatki. Siedzibą właściciela był drewniany gród obronny, być może stojący na miejscu późniejszego zamku. W 1280 r. osada otrzymała prawa miejskie, potwierdzone przez Bolka I Świdnickiego w 1293 r.

W 1945 roku o Prochowice trwały zacięte walki. Po raz pierwszy miasto zostało zajęte 30 stycznia przez oddziały 4 armii pancernej 1 Frontu Ukraińskiego jednak Niemcom udało się odbić miasto. Ostatecznie zostało zdobyte przez jednostki radzieckie 8 lutego[8]. W 1945 r. miasto zostało włączone do Polski. Dotychczasową ludność wysiedlono do Niemiec.

W 1966 r. na skwerze przed Urzędem Miejskim odsłonięto głaz pamiątkowy ku czci żołnierzy radzieckich, którzy zdobywali miasto w 1945 r.[9]

Zabytki[edytuj]

Poewangelicki kościół św. Andrzeja z XIV/XV w., przebud. w 1864 r.
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela z 1847 r., widok od ul. Pocztowej
Rynek w Prochowicach

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[10]:

  • ośrodek historyczny miasta
  • zespół zamkowy:
    • zamek, z XIII-XIV w., przebudowany w 1550 r. i w XIX w.
    • park, z XVII w, zmiany w czwartej ćw. XIX w.
  • kościół ewangelicki, ob. rzym.-kat. kościół pw. św. Andrzeja, z XIV/XV w., przebudowany w 1864 r.
  • kościół pw. św. Jana Chrzciciela, z 1847 r., ul. Legnicka
  • ratusz, z k. XVIII w., przebudowany XX w.
  • kaplica cmentarna, ul. Wrocławska, z drugiej poł. XIX w.
  • mury miejskie (fragmenty), z pocz. XIV w., przebudowany w XIX w.
  • dom, ul. Kochanowskiego 24, z 1900 r.
  • dom, ul. Legnicka 28, z XIX/XX w.
  • dawny spichrz, ob. dom, ul. Legnicka 33, z 1905 r.
  • dom, Rynek 6, z drugiej poł. XIX w.
  • dom, Rynek 10, z końca XIX w.
  • dom, Rynek 11, z końca XIX w.
  • dom, Rynek 12, z drugiej poł. XIX w.
  • dom, Rynek 13, z drugiej poł. XIX w.
  • dom, Rynek 14, z drugiej poł. XIX w.
  • dom, Rynek 29, z 1588 r., przebudowany w XIX/XX w.

Demografia[edytuj]

Piramida wieku mieszkańców Prochowic w 2014 roku [1].
Piramida wieku Prochowice.png

Sport[edytuj]

W mieście istnieje klub piłki nożnej "Prochowiczanka", który w sezonie 2010/2011 wywalczył awans do III ligi dolnośląsko-lubuskiej. Istnieje również Klub Taneczny "Impuls" Prochowice.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Na terenie Prochowic mieści się dekanat Prochowice wraz z parafią rzymskokatolicką św. Jana Chrzciciela. Działalność religijną prowadzi także Zbór Świadków Jehowy[11]

Partnerstwo[edytuj]

Miasto Kraj Data podpisania umowy
Warburg Niemcy 25 lutego 1997

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Prochowice, w oparciu o dane GUS.
  2. a b c Parchwice w "Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego" Tom VII, str. 862
  3. Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750"
  4. Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 98.
  5. "Topographia Bohemiae, Moraviae et Silesiae". Merian, Frankfurt am Main 1650, S. 171.
  6. "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750".
  7. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, str.15.
  8. Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” , Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, str. 402
  9. Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” , Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, str. 402
  10. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 1 września 2012]. s. 96-97.
  11. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 18 stycznia 2017.

Bibliografia[edytuj]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.

Linki zewnętrzne[edytuj]