Strzała-2
9K32 Strieła-2 (ros. 9К32 "Стрела-2" – strzała, kod NATO SA-7A "Grail") – radziecki ręczny przeciwlotniczy pocisk rakietowy klasy "ziemia-powietrze" i "woda-powietrze", używany w wojskach Układu Warszawskiego od roku 1968. Radzieckie oznaczenie zestawu to 9K32, a pocisku – 9M32.
Spis treści |
[edytuj] Strieła-2M
Strieła-2M (kod NATO SA-7B radzieckie oznaczenie pocisku 9M32M) to wprowadzona do użytku w roku 1972 zmodernizowana wersja pocisku Strieła-2.
Rakieta ta została przyjęta na wyposażenie Wojska Polskiego i polskiej Marynarki Wojennej. Była produkowana na licencji w Zakładach Metalowych MESKO w Skarżysku-Kamiennej.
Marynarka Wojenna RP używa "morskiej" odmiany tego pocisku (kod NATO SA-N-5) między innymi na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205), okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin.
Wojsko Polskie obecnie wymienia rakiety Strzała-2M na rakiety przeciwlotnicze Grom, jednak ze względu na wysokie koszty jest to długotrwały proces.
Debiut bojowy Strieły miał miejsce podczas starć granicznych egipsko-izraelskich w latach 1969-1970, kiedy Egipcjanie wystrzelili 99 nowo dostarczonych pocisków, uszkadzając lub zestrzeliwując 36 samolotów. Były one następnie masowo używane na Bliskim Wschodzie przez państwa arabskie. Podczas wojny wietnamskiej w latach 1972-1975 siły komunistyczne wystrzeliły 589 pocisków, uszkadzając lub niszcząc 204 amerykańskie lub południowowietnamskie samoloty lub śmigłowce[1].
Do wad pocisku należy mało skuteczna głowica samonaprowadzająca, umożliwiająca jedynie użycie przeciw celom oddalającym się oraz mały ładunek bojowy, nie gwarantujący zniszczenia celu.
[edytuj] Dane techniczne
- pułap minimalny: 50 metrów
- pułap maksymalny: 2300 m
- zasięg minimalny: 600 m
- zasięg maksymalny: 2800 m
- masa materiału wybuchowego w głowicy: 0,37 kg
- masa startowa rakiety: 9,8 kg
- prędkość startowa: 25 m/s
- prędkość marszowa lotu: 500 m/s
[edytuj] Użytkownicy
Afganistan, Egipt, Botswana, Burkina Faso, Erytrea, Gwinea, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Kirgistan, KRLD, Kuba, Kuwejt, Laos, Liban, Libia, Mali, Maroko, Mauretania, Niemiecka Republika Demokratyczna, Oman, Pakistan, Polska, Rumunia, Sudan, Syria, Węgry, Zimbabwe, ZSRR
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ "Raport - Wojsko Technika Obronność" nr 05/2004
