Brygada Pościgowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brygada Pościgowa
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto nie obchodziła
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy płk pil. Stefan Pawlikowski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Podległość Naczelny Dowódca Lotnictwa
i Obrony Przeciwlotniczej
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[1]
Skład patrz tekst
PZL P.11c przed startem

Brygada Pościgowawielka jednostka lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia brygady[edytuj | edytuj kod]

Do jej organizacji przystąpiono w maju 1939 roku na bazie 1 Pułku Lotniczego. Dowódcą został płk pil. Stefan Pawlikowski. Zadaniem jednostki było „samodzielne działanie w obszarze na zewnątrz strefy ogniowej artylerii przeciwlotniczej w celu zwalczania wrogich samolotów zbliżających się do Warszawy”, co oznaczało powietrzną obronę stolicy.

31 sierpnia 1939 dowódcy brygady podporządkowana została 123 Eskadra Myśliwska z 2 Pułku Lotniczego w Krakowie-Rakowicach. Eskadra włączona została w skład IV/1 Dywizjonu Myśliwskiego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 (do 7 września) Brygada Pościgowa broniła obszaru powietrznego nad Warszawą przed nalotami na to miasto.

W dniach 1-3 września eskadry stacjonowały na lotnisku polowym Zielonka (III/1 dm) i Poniatów (IV/1 dm), a w dniach 4-6 września Zaborów (III/1 dm) i Radzików (IV/1 dm).

Od pierwszego dnia wojny Warszawa stała się celem niemieckiego lotnictwa. 1 września w godzinach rannych zaatakował stolicę dywizjon bombowców ciężkich startujący z lotnisk w Prusach Wschodnich. Brygada Pościgowa uderzyła całością sił; do walk doszło w rejonie wsi Nieporęt około godz. 7.00. Niemcy nie wytrzymali naporu sił polskich, samoloty w pośpiechu zrzuciły bomby na pola i ratowały się ucieczką. Około godziny 12.00 nastąpił drugi atak na stolicę, a o godz. 16.30 trzeci atak. Pierwszego dnia wojny Brygada zestrzeliła 14 samolotów niemieckich, 5 prawdopodobnie, a 10 uszkodziła. Straty własne były następujące: dwóch pilotów poległo, pięciu nie powróciło z lotów (zagineło), ośmiu rannych. 10 samolotów zostało całkowicie zniszczonych, zaś 24 były uszkodzone i niezdolne do działań w dniu następnym[2].

2 września Brygada Pościgowa dysponowała już tylko dwudziestoma samolotami gotowymi do działań. Aktywnie Brygada Pościgowa broniła Warszawy do dnia 7 września, kiedy to ostatecznie utraciła zdolność operacyjną[3].

Obsada personalna dowództwa brygady[edytuj | edytuj kod]

Organizacja wojenna brygady[edytuj | edytuj kod]

Łącznie brygada posiadała 54 samoloty myśliwskie PZL P.7a oraz PZL P.11a i PZL P.11c, a także 3 samoloty łącznikowe RWD-8. Na uzbrojeniu kompanii karabinów maszynowych przeciwlotniczych znajdowało się szesnaście karabinów maszynowych Hotchkiss wzór 1914, natomiast na wyposażeniu kompanii łączności pięć radiostacji N1/S i trzy radiostacje N1L/L[4].

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. A.Zawilski, ss.23-24.
  3. A.Zawilski, s.25.
  4. Jerzy Pawlak, Brygada Pościgowa – ALARM!, s. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Glass, Tomasz Kopański, Tomasz Makowski: PZL P.11. T. 2. Gdynia: Aj-Press, 1997. ISBN 83-86208-64-3.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.
  • Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). W: Wojsko Polskie: Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak, Brygada Pościgowa – ALARM!, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1977.
  • Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2011. ISBN 978-83-240-1765-2.