Brygada Pościgowa
Brygada Pościgowa – wielka jednostka lotnictwa Wojska Polskiego II RP. Do jej organizacji przystąpiono w maju 1939 roku na bazie 1 Pułku Lotniczego. Dowódcą został płk pil. Stefan Pawlikowski. Zadaniem jednostki było „samodzielne działanie w obszarze na zewnątrz strefy ogniowej artylerii przeciwlotniczej w celu zwalczania wrogich samolotów zbliżających się do Warszawy”, co oznaczało powietrzną obronę stolicy.
31 sierpnia 1939 dowódcy brygady podporządkowana została 123 Eskadra Myśliwska z 2 Pułku Lotniczego w Krakowie-Rakowicach. Eskadra włączona została w skład IV/1 Dywizjonu Myśliwskiego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 (do 7 września) Brygada Pościgowa broniła obszaru powietrznego nad Warszawą przed nalotami na to miasto.
W dniach 1-3 września eskadry stacjonowały na lotnisku polowym Zielonka (III/1 dm) i Poniatów (IV/1 dm), a w dniach 4-6 września Zaborów (III/1 dm) i Radzików (IV/1 dm).
Spis treści |
Walki lotnicze nad Warszawą [edytuj]
Od pierwszego dnia wojny Warszawa stała się celem niemieckiego lotnictwa. 1 września w godzinach rannych zaatakował stolicę dywizjon bombowców ciężkich startujący z lotnisk w Prusach Wschodnich. Brygada Pościgowa uderzyła całością sił; do walk doszło w rejonie wsi Nieporęt około godz. 7.00. Niemcy nie wytrzymali naporu sił polskich, samoloty w pośpiechu zrzuciły bomby na pola i ratowały się ucieczką. Około godziny 12.00 nastąpił drugi atak na stolicę, a o godz. 16.30 trzeci atak. Pierwszego dnia wojny Brygada zestrzeliła 14 samolotów niemieckich, 5 prawdopodobnie, a 10 uszkodziła. Straty własne były następujące: dwóch pilotów poległo, pięciu nie powróciło z lotów (zagineło), ośmiu rannych. 10 samolotów zostało całkowicie zniszczonych, zaś 24 były uszkodzone i niezdolne do działań w dniu następnym[1].
2 września Brygada Pościgowa dysponowała już tylko dwudziestoma samolotami gotowymi do działań. Aktywnie Brygada Pościgowa broniła Warszawy do dnia 7 września, kiedy to ostatecznie utraciła zdolność operacyjną[2].
Organizacja i obsada personalna [edytuj]
- dowódca - płk pil. Stefan Pawlikowski[3]
- zastępca dowódcy - ppłk pil. Leopold Pamuła
- szef sztabu - mjr pil. Eugeniusz Wyrwicki
- oficer taktyczno - operacyjny - kpt. pil. Stefan Łaszkiewicz
- oficer do zleceń - kpt. pil. Stefan Kołodyński
- oficer ds. zaopatrzenia - kpt. pil. Tadeusz Grzmilas
- adiutant - por. pil. Zbigniew Kustrzyński
- dowódca - kpt. pil. Zdzisław Krasnodębski
- oficer taktyczny - por. pil. Arsen Cebrzyński
- oficer techniczny - chor. Kazimierz Mozół
- 111 Eskadra Myśliwska (12 samolotów PZL P.11c [a])
- 112 Eskadra Myśliwska (6 samolotów PZL P.11c i 4 samoloty PZL P.11a)
- dowódca - kpt. pil. Adam Kowalczyk
- 113 Eskadra Myśliwska (5 samolotów PZL P.11a i 5 samolotów PZL P.11c)
- 114 Eskadra Myśliwska (4 samoloty PZL P.11a i 8 samolotów PZL P.11c[b])
- 123 Eskadra Myśliwska (10 samolotów PZL P.7a)
Kompania Łączności[c].
Kompania Karabinów Maszynowych Przeciwlotniczych [d].
Pluton Sanitarny.
Łącznie brygada posiadała 54 samoloty myśliwskie PZL P.7a oraz PZL P.11a i PZL P.11c, a także 3 samoloty RWD-8.
Uwagi
- ↑ W 111 em dwa samoloty PZL P.11c przydzielone były dowódcy III/1 dm i oficerowi taktycznemu.
- ↑ W 114 em dwa samoloty PZL P.11c przydzielone były dowódcy IV/1 dm i oficerowi taktycznemu.
- ↑ Kompania Łączności wyposażona była w pięć radiostacji N1/S i trzy N1L/L.
- ↑ Kompania Karabinów Maszynowych Przeciwlotniczych uzbrojona była w 16 karabinów maszynowych Hotchkiss wzór 1914.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Glass, Tomasz Kopański, Tomasz Makowski: PZL P.11. T. 2. Gdynia: Aj-Press, 1997. ISBN 83-86208-64-3.
- Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.
- Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). W: Wojsko Polskie: Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
- Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2011. ISBN 978-83-240-1765-2.
Zobacz też [edytuj]
|
|||||||
