113 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
113 Eskadra Myśliwska
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1934
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 19 maja[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 1 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego
23 Baza Lotnictwa Taktycznego
Dowódcy
Pierwszy kpt. pil. Władysław Prohazka
Ostatni por. pil. Wieńczysław Barański
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Warszawa
Podporządkowanie IV/1 Dywizjon Myśliwski
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]

113 Eskadra Myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Eskadra została sformowana latem 1934 roku na lotnisku Okęcie, w składzie IV Dywizjonu Myśliwskiego 1 Pułku Lotniczego. Do eskadry wcielono część pilotów i personelu naziemnego 113 Eskadry Myśliwskiej Nocnej, która w tym samym czasie przekształcona została w jednostkę doświadczalną II linii. Godło 113 Eskadry Myśliwskiej – „puchacz” nawiązywało do 113 Eskadry Myśliwskiej Nocnej.

W kampanii wrześniowej 1939 eskadra walczyła w składzie Brygady Pościgowej, operując z lotniska polowego Poniatów. Eskadra posiadała 5 samolotów PZL P.11c i 5 samolotów PZL P.11a (z czego 5 wyposażonych było w radiostację[3]).

Kadra eskadry[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy eskadry

  • kpt. pil. Władysław Prohazka (VI – XI 1934)
  • kpt. pil. Eugeniusz Wyrwicki (XI 1934 – X 1936)
  • por. pil. Władysław Szcześniewski (wz. od XI 1936)
  • por. pil. Wieńczysław Barański (XII 1938 – IX 1939)
PZL P.11 Gotowe do lotu
jPZL P.11c

Personel 113 em w kampanii wrześniowej 1939

  • dowódca – por. pil. Wieńczysław Barański
  • zastępca dowódcy – ppor. pil. Włodzimierz Klawe
  • oficer techniczny – ppor. techn. Stanisław Wysocki
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Józef Gołembiowski[4]
  • szef administracyjny – sierż. Longin Woźniak
  • por. pil. Jan Borowski [4]
  • ppor. pil. Hieronim Dudwał
  • ppor. pil. Włodzimierz Klawe
  • ppor. pil. Stanisław Zatorski
  • pchor, pil. Karol Gonczar - poległ 1.09.1939
  • pchor. pil. Sławiec poległ 1.09.1939
  • pchor. pil. Rajmund Kalpas
  • pchor. pil. Jerzy Radomski
  • pchor. pil. Henryk Stefankiewicz
  • pchor. pil. Janusz Szaykowski
  • plut. pil. Mieczysław Każmierczak
  • plut. pil. Kazimierz Sztramko
  • kpr. pil. Janusz Wróbel poległ 1.09.1939
  • kpr. pil. Michał Cwynar
  • st. szer. pil. Mieczysław Adamek
  • st. szer. pil. Zdzisław Horn
  • st. szer. pil. Krzysztof Krzyżagórski
  • st. szer. pil. Witold Lipiński

Zwycięstwa pilotów 113 em[edytuj | edytuj kod]

wg Biura Historycznego Lotnictwa w Londynie:

1.9.1939

6.9.1939

  • por.pil.Barański, ppor.pil.Borowski, ppor.pil.Szmejl - 2 He 111
  • ppor.pil.Sawicz, plut.pil.Kaźmierczak – 1 Ju 86

17-18.9.1939 - ewakuacja do Rumunii

  • ppor.pil.Zatorski – 2 radzieckie I-153 – uszkodzone.

Eskadra w wyniku działań bojowych straciła 7 samolotów.

Przypisy

  1. Święto 1 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Medard Krzycki: Sowy nadlecą o świcie, 15/1970 z cyklu Biblioteka Żółtego Tygrysa
  4. 4,0 4,1 4,2 Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 31.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.