142 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
142 Eskadra Myśliwska
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 30 maja 1928
Rozformowanie wrzesień 1939
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Kazimierz Benz
Ostatni por. Wacław Wilczewski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Toruń
Podporządkowanie III/4 dywizjon myśliwski
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[1]

142 Eskadra Myśliwska (142 em) – pododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Departamentu Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych L.dz. 25/ŻP/tj. z 18 marca 1926 sformowana została 124 Eskadra Myśliwska. 26 maja 1926 jednostka przemianowana została na 116 Eskadrę Myśliwską. 30 maja 1928 pododdział przemianowany został na 142 Eskadrę Myśliwską.

Eskadra wchodziła w skład III Dywizjonu Myśliwskiego 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. W kampanii wrześniowej 1939 walczyła w składzie lotnictwa Armii "Pomorze" (1-6 IX), a następnie Brygady Pościgowej. 31 sierpnia przebazowana została na lotnisko polowe w pobliżu wsi Markowo. Na uzbrojeniu znajdowało się dziesięć samolotów PZL P.11c.

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy eskadry:

  • por. pil. Kazimierz Benz (od 1926)
  • por. pil. Edward Peterek (od 1 I 1929)
  • por. pil. Roman Niewiarowski (p.o. od 27 III 1930)
  • por. pil. Edward Peterek (od 12 VII 1930)
  • por. pil. Szczepan Głosek (od VIII 1932)
  • kpt. pil. Jerzy Orzechowski (od 23 III 1933)
  • kpt. pil. Mirosław Leśniewski (od 1 XI 1937)
  • por. Wacław Wilczewski (od 5 IX 1939[2])

Oficerowie:

  • por. pil. Dionizy Durko († 11 V 1935)

Podoficerowie:

Obsada etatowa eskadry we wrześniu 1939 roku

  • dowódca – kpt. pil. Mirosław Leśniewski
  • zastępca dowódcy – por. Wacław Wilczewski
  • oficer techniczny – ppor. Aleksander Ehrbar
  • szef mechaników – st. majster wojskowy Szczepan Bernat
  • szef administracyjny – st. sierż. Ignacy Łyduch [2]
Piloci:
por. Jerzy Słoński-Ostoja
por. rez. Stanisław Zieliński
ppor. Jan Czapiewski
ppor. Stanisław Skalski
ppor. Paweł Zenker
pchor. Leon Jaugsch
pchor. Stanisław Kogut
pchor. Karol Pniak
kpr. Zygmunt Klein
kpr. Antoni Łysek
kpr. Jan Śmigielski
kpr. Ludwik Weywer
kpr. Stanisław Wieprzkowicz
kpr. Mirosław Wojciechowski
st. szer. Winicjusz Barański
st. szer. Leon Kosmowski
st. szer. Zenon Kowalski
st. szer. Leon Spindel

Zwycięstwa pilotów 141 eskadry według Biura Historycznego PSP w Londynie[edytuj | edytuj kod]

2 IX 1939

  • kpt. pil. Leśniewski – 1 Bf 110
  • ppor. pil. Skalski – 2 Do 17
  • pchor. pil. Kogut – 1 Do 17
  • pchor. pil. Pniak – 1 Bf 110 uszkodzony
  • kpr. pil. Wieprzkowicz – 1 He 111 uszkodzony

3 IX 1939

  • por. pil.Zieliński – 1 Hs 126
  • ppor. pil. Skalski – 1 Hs 126
  • ppor. pil. Zenker – 1 Hs 126

4 IX 1939

  • kpt. pil. Leśniewski – 1 Me 109
  • ppor. pil. Skalski – 1 Ju 87
  • pchor. pil. Pniak – 1 Ju 87

6 IX 1939

  • pchor. pil. Pniak – 1 Ju 87

Eskadra w wyniku działań wojennych utraciła 7 samolotów.

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. 2,0 2,1 Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 73.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1978.
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939, BSP 14, Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa 1982 s. 73-77 ISBN 83-206-0281-5.