16 Eskadra Towarzysząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
16 Eskadra Towarzysząca
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1937
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 19 maja[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Tadeusz Nowacki
Ostatni kpt. obs. Eugeniusz Lech
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Warszawa
Podporządkowanie VI/1 Dywizjon Towarzyszący
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]
Pilot Mieczysław Halicki w składzie 16 Eskadry
Lublin R.XIII

16 Eskadra Towarzysząca - pododdział lotnictwa Wojska Polskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

16 Eskadra Towarzysząca została sformowana w październiku 1937 roku na lotnisku Okęcie w Warszawie, w składzie 1 Pułk Lotniczego. Pododdział powstał na bazie IV plutonu 13 Eskadry Towarzyszącej. Wraz z 13 i 19 Eskadrą tworzyła VI/1 Dywizjon Towarzyszący. Eskadra nie posiadała własnego godła.

W dniu 25 sierpnia 1939 roku, po przeprowadzonej mobilizacji alarmowej jednostka została przemianowana na 16 Eskadrę Obserwacyjną.

W nocy z 27 na 28 sierpnia 1939 roku rzut kołowy przemieścił się na lotnisko polowe w m. Pęchery. W dniu 31 sierpnia 1939 roku na tym lotnisku wylądował rzut powietrzny: 7 samolotów obserwacyjnych Lublin R-XIIID i 2 samoloty łącznikowe RWD-8.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 eskadra była jednostką dyspozycyjną dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, a następnie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa. Do działań bojowych przystąpiła z lotniska Kołbiel[3].

Personel eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca eskadry - kpt. obs. Eugeniusz Lech
  • dowódca I/16 Plutonu - por. obs. Jan Lemieszonek
  • dowódca II/16 Plutonu - por. obs. Jerzy Stachurski
  • szef mechaników - st. majster wojsk. Franciszek Jarmurzyk[4]
  • szef eskadry - sierż. Franciszek Smykowski[4]
Obserwatorzy:[4]
  • por. Kazimierz Mrozowski, ppor. Błaszak, ppor. Jerzy Homan, ppor. Antoni Kiełkiewicz, ppor. Likindorf, ppor. Marian Piotrowski, ppor. Józef Rojek
Piloci:[4]
  • ppor. Józef Szajdecki, ppor. rez. Mirosław Maciejewski, st. sierż. Ludwik Cybulski, st. sierż. Marian Niepiekło, sierż. Feliks Murzyński, plut. Mieczysław Halicki, plut. Mieczysław Kończewski, plut. Wacław Szypulewski, kpr. Edward Wojczyński

Przypisy

  1. Święto 1 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 86.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 196.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1989, ISBN 83-206-0760-4
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 196-198. ISBN 83-206-0281-5.