Nieuport Macchi M 9

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nieuport Macchi M 9
Macchi M.9 w służbie argentyńskiego lotnictwa morskiego
Macchi M.9 w służbie argentyńskiego lotnictwa morskiego
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Aeronautica Nieuport Macchi w Varese
Typ rozpoznawcza łódź latająca
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej
Załoga 2 (pilot, obserwator)
Historia
Data oblotu 1918
Lata produkcji 1919 – ?
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy FIAT A-12bis
Moc 300 KM (221 kW)
Wymiary
Rozpiętość 15,45 m
Długość 9,50 m
Wysokość 3,15 m
Powierzchnia nośna 48,50 m²
Masa
Własna 1250 kg
Startowa 1800 kg
Osiągi
Prędkość maks. 187 km/h
Prędkość wznoszenia 4,5 m/s
Pułap 3600 m
Zasięg 450 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Lewis kal. 7,69 mm (ruchomy, na obrotnicy z przodu kadłuba)
4 bomby po 12,5 kg każda umieszczone pod płatem dolnym
Użytkownicy
Włochy, Argentyna, Brazylia, Polska, Szwajcaria (wersja cywilna – M 9bis)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nieuport Macchi M-9 – włoska rozpoznawcza łódź latająca Zaprojektowany i zbudowany w 1918 roku we włoskiej wytwórni lotniczej Aeronautica Nieuport Macchi w Varese.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznawcza łódź latająca Nieuport Macchi M-9 został zabudowana w drugiej połowie 1918 roku we włoskiej wytwórni lotniczej Areonautica Nieuport Macchi , opierając się na wcześniejszych doświadczeniach budowanych w tej wytwórni jednomiejscowych myśliwskich łodziach latających Nieuport Macchi M 5 i Nieuport Macchi M 7 produkowanych w latach 19161918, które w owym czasie uchodziły za najlepsze na świecie w swojej klasie.

Również samolot Nieuport Macchi M-9 był wyróżniającą się konstrukcją. Rozpoznawcza łódź latająca Nieuport Macchi M-9 od 1919 roku produkowana była dla włoskiej marynarki wojennej.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

W 1921 roku Polska Misja Wojskowa zakupiła we Włoszech 9 rozpoznawczych łodzi latających Nieuport Macchi M-9 dla Bazy Lotnictwa Morskiego w Pucku. Łodzie te załadowane w skrzyniach dostarczono do Gdańska na statku włoskim „Rosa Alba” w drugiej połowie lipca 1921 roku i wyładowano na wybrzeżu Westerplatte. Stamtąd w dniu 7 sierpnia 1921 roku przewieziono je do Pucka.

W 1921 roku zmontowano jeden samolot, którego montaż nadzorował pilot włoski Ado Figieris, który później dokonał jego oblotu oraz przeprowadził z polskimi pilotami loty zapoznawcze tego samolotu.

Z powodu reorganizacji lotnictwa morskiego wstrzymano montaż dalszych samolotów. Po utworzeniu w marcu 1923 roku Morskiego Dywizjonu Lotniczego zlecono Centralnym Warsztatom Lotniczym (CWL) w Warszawie remont i montaż pozostałych łodzi M-9. W połowie 1923 roku zmontowano 5 egzemplarzy i dopuszczono je do lotów. W dniu 6 października 1923 roku podczas lotu nad Zatoką Pucką kadłub jednego z samolotów przełamał się na pół i spadł on do morza. W wyniku tej katastrofy zginęła załoga samolotu kpt. obs. Wiktor Karczewski i por. pil. Ludwik Patalas. W związku z ta katastrofą, łodzie latające Nieuport Macchi M-9 ponownie skierowano do CWL w Warszawie w celu sprawdzenia oraz wzmocnienia kadłubów.

Na wiosnę 1925 roku samoloty wróciły do służby, z zaleceniem unikania gwałtownych ewolucji i głębokich zakrętów. Otrzymały one numery od 21 do 28. W 1926 roku wycofano je z eksploatacji.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Samolot Nieuport Macchi M-9 był dwumiejscową rozpoznawczą łodzią latającą, dwupłatem o konstrukcji mieszanej. Napęd: 1 silnik rzędowy FIAT A-12bis o mocy 300 KM (221 kW), śmigło pchające dwułopatowe drewniane.

Łódź latająca Nieuport Macchi M-9' była samolotem w układzie dwupłata napędzanego silnikiem rzędowym chłodzonym cieczą. Kadłub o konstrukcji kratownicowej drewnianej miał w całości pokrycie ze sklejki. Kształt spodu kadłuba był łodziowy płaskodenny, o ujemnym dwuskosie tworzącym wklęśnięcie, co zapobiegało tworzeniu się silnych rozbryzgów podczas startu i wodowania. W górnej części kadłuba z przodu tuż przed kabina, znajdowało się wyprofilowane miejsce dla obrotnicy ruchomego karabinu maszynowego zakryte okrągłą płytą. Odkryta kabina załogi, wyposażona była w dwa rozmieszczone obok siebie fotele – pilota i obserwatora. Kabina miała z przodu wiatrochrony oddzielnie dla pilota i obserwatora. Za kabina załogi do środkowej części kadłuba zamocowany był płat dolny. Nad nim znajdował się płat górny połączony z nim skośnymi słupkami metalowymi. Oba płaty o lekkim kącie skosu usztywniono między sobą cięgnami stalowymi. Płaty o konstrukcji dwudźwigarowy, drewnianej kryte były płótnem. Lotki umieszczono na górnym płacie. Pod skrzydłami dolnego płata zamontowano ustateczniające pływaki boczne. Wewnątrz komory płatów, w środkowej części pod płatem górnym umocowano silnik rzędowy ze śmigłem pchającym. Na końcu kadłuba znajdowało się usterzenie klasyczne, drewniane o pokryciu płóciennym.