Sokół (motocykl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

right:10px

Sokół 1000
{{{Opis}}}
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii
Klasa motocykl
Okres produkcji 1934-1939
Miejsce produkcji Warszawa  Polska
Silnik
(Typ silnika
ilość zaworów
sposób chłodzenia)
V2 4T chłodzony powietrzem
Pojemność (cm³) 995
Stopień sprężania (x:1) 5:1
Moc (KM/kW)
przy (obr./min.)
18 przy 3000
Skrzynia biegów
(ilość biegów/typ skrzyni)
3 stopniowa
PODWOZIE
Długość (mm) 2270 z wózkiem
Szerokość (mm) 800 z wózkiem
Wysokość (mm) 1135 z wózkiem
Wysokość siedzenia (mm) 720
Rozstaw osi (mm) 1464
Masa własna (kg) 270
375 z wózkiem
Poj. zbiornika paliwa (l) 20
OSIĄGI
Prędkość maksymalna (km/h) 100
Przyspieszenie (s)

Sokół − nazwa polskich motocykli produkowanych w latach 1934-1939 w Państwowych Zakładach Inżynierii (PZInż) w Warszawie, oraz w latach 1947-1950 w Państwowych Zakładach Samochodowych nr 2 w Warszawie – tylko Sokół 125. Nazwa ta pojawiła się po raz pierwszy dla oznaczenia motocykla turystycznego Sokół 600 RT, następnie w 1936 nazwano tak produkowany już ciężki motocykl CWS M111. Motocykle Sokół 1000 i 600 były najbardziej znanymi polskimi motocyklami przed wojną, stanowiły etatowe wyposażenie wojska. Tuż przed wojną wprowadzono jeszcze model Sokół 200, wyprodukowany w nielicznej serii.


Sokół 125[edytuj]

Sokół 125 w Muzeum Techniki i Przemysłu NOT w Warszawie

Sokół 125 był pierwszym motocyklem skonstruowanym w Polsce po II wojnie światowej, a jego produkcję uruchomiono w 1947 w Państwowych Zakładach Samochodowych nr 2 w Warszawie. Nazwa Sokół nawiązywała do przedwojennych konstrukcji Państwowych Zakładów Inżynierii (PZInż). Opracowanie projektu rozpoczęło Centralne Biuro Techniczne, gdzie w warszawskim Wydziale Motocyklowym pod kierunkiem inż. Stefana Porazińskiego opracowano podwozie oparte na ramie z ciągnionych rur stalowych wzorowanej na motocyklu DKW RT125, ze sztywnym zawieszeniem tylnego koła i widelcem trapezowym w zawieszeniu przednim. W oddziale CBT w Bielsku zespół inż. Fryderyka Bluemke zaprojektował silnik S01 pojemności skokowej 125 cm³, wzorowany również na silniku DKW. Podwozia dla prototypowych motocykli wykonano w Czechowicach-Dziedzicach a silniki w Ustroniu. Początkowo zamierzano także produkcję Sokoła 125 zlokalizować na Górnym Śląsku, ostatecznie jednak ulokowano ją w PZS w Warszawie, zaś silniki S01 jako produkcję rozruchową wytwarzano przez kilka lat w Zakładach Metalowych we Wrocławiu-Zakrzowie.

W 1950 zapadła decyzja o zakończeniu produkcji na rzecz rozwoju ilościowego i jakościowego modelu SHL M04.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Zbigniew Otoczyński, Sokół 600 i 1000, WKiŁ, Warszawa 1999, ​ISBN 83-206-1292-6
  • Jan Tarczyński, Polskie motocykle 1918-1945, The Polish motorcycle industry 1918-1945, Wyd. 3 rozsz., WKiŁ, Warszawa 2005, ss. 268+12. ​ISBN 83-206-1579-8
  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński, Wrzesień 39 - Pojazdy Wojska Polskiego - barwa i broń, WKiŁ, Warszawa 1990, ss. 272. ​ISBN 83-206-0847-3
  • Adam Jońca, Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Pojazdy w Wojsku Polskim 1918-1939, Polish Army Vehicles - 1918-1939, Wyd. AJaKS, Komisja Historyczna byłego Sztabu Głównego Polskich Sił Zbrojnych, Pruszków, Londyn 1995, ss. 403. ​ISBN 83-85621-57-1