Uniwersytet Jagielloński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z UJ)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Uniwersytet Jagielloński
Universitas Jagellonica Cracoviensis (łac.)
Jagiellonian University in Kraków (ang.)
Uniwersytet Jagielloński
Dewiza Plus ratio quam vis
Więcej [znaczy] rozum niż siła (pol.)
Data założenia 12 maja 1364
Typ uczelni publiczna
Państwo  Polska
Adres Collegium Novum
ul. Gołębia 24
31-007 Kraków
Liczba pracowników
• naukowych
7212[1]
3844[2]
Liczba studentów 47 989[3]
Rektor prof. dr hab. med. Wojciech Nowak
Członkostwo EUA, Socrates-Erasmus, Grupa Coimbra, Europaeum, Utrecht Network, IRUN,
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Uniwersytet Jagielloński
Uniwersytet Jagielloński
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uniwersytet Jagielloński
Uniwersytet Jagielloński
Ziemia 50°03′39″N 19°55′58″E/50,060833 19,932778Na mapach: 50°03′39″N 19°55′58″E/50,060833 19,932778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Założenie Szkoły Głównej przeniesieniem do Krakowa ugruntowane. R.P. 1361-1399-1400, obraz Jana Matejki
Rzeźba godła uczelni
Pieczęć Akademii Krakowskiej z czasów Władysława Jagiełły
Indeks studentki Wydziału Filozoficznego z lat 30. XX w.

Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis[4]) – najstarsza polska uczelnia, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.

W Rankingu Szkół Wyższych 2012 oraz 2013 „Perspektyw” i „Rzeczpospolitej” Uniwersytet Jagielloński został uznany za najlepszą uczelnię w Polsce[5]. Uczelnia zajęła 41. miejsce w rankingu brytyjskiego tygodnika „Times Higher Education” stu najlepszych placówek naukowych dwudziestu rynków wschodzących[6]. W ogólnoświatowym rankingu szanghajskim jest klasyfikowany na miejscach 301-400[7]. Według ogólnoświatowego rankingu publikowanego przez The Times Higher Education Supplement (QS World University Rankings) Uniwersytet Jagielloński plasuje się pomiędzy miejscem 401 a 450[8] (Uniwersytet Warszawski sklasyfikowany jest na 398. pozycji)[9]. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 2. miejsce w Polsce wśród uniwersytetów, a na świecie 311. pośród wszystkich typów uczelni[10]. Jako jedyna uczelnia w kraju, Uniwersytet Jagielloński jest członkiem wielu stowarzyszeń zrzeszających najbardziej prestiżowe uniwersytety świata, m.in. Grupy Coimbra czy Europaeum.

Uniwersytet (studium generale) został założony w 1364 w Kazimierzu z fundacji Kazimierza III Wielkiego i odnowiony w 1400 w Krakowie przez Władysława II Jagiełłę z fundacji Jadwigi Andegaweńskiej. W 1817 nadano mu nazwę Jagielloński, by podkreślić jego związki z tą dynastią.

W 1936 prezydent Ignacy Mościcki odznaczył Uniwersytet Jagielloński Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za osiągnięte w przeciągu wielowiekowego istnienia bezcenne zdobycze w dziedzinie polskiej nauki, pielęgnowania tradycji historycznych i patriotycznego wychowania wielu pokoleń”[11].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie uniwersytetu[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet w Krakowie, który funkcjonował wówczas pod nazwą Studium Generale, powstał staraniem króla Kazimierza III Wielkiego 12 maja 1364. Był zatem drugim uniwersytetem, po uniwersytecie praskim, który powstał w tej części Europy. Wzorowany był na Uniwersytecie Bolońskim. Faktycznie swoją działalność rozpoczął dopiero w 1367, prowadząc wykłady na trzech wydziałach: sztuk wyzwolonych (1 katedra), medycyny (2 katedry) i prawa (8 katedr, w tym 5 prawa rzymskiego). Papież nie zgodził się na powołanie najbardziej prestiżowego wydziału teologii. Ustrój wewnętrzny oparty był na samorządzie studentów niezależnym od czynników kościelnych. Po raz pierwszy w historii studenci prawa po wykładach mieli odbywać swego rodzaju praktyki w sądach. Krakowskie studium generale ukończyło tylko 6 osób na wydziale artium. Niestety rychła śmierć króla w 1370 oraz brak zainteresowania u Ludwika Węgierskiego doprowadziła do zaniechania jego działalności. Z dorobku naukowego z czasów Kazimierza Wielkiego zachowały się trzy kodeksy, m.in. z 1367 r (kolofon: in castro Cracoviensi seu in universitate studii) oraz z 1369 r. (kolofon: per manus cuisdam studentis).

W 1400 roku wznowił swoje nauczanie dzięki osobistym zabiegom królowej Jadwigi Andegaweńskiej na dworze papieskim w Awinionie. W swoim testamencie królowa zapisała krakowskiej uczelni swój majątek osobisty. Klejnoty królowej umożliwiły odnowienie uniwersytetu w pełnym kształcie, z czterema wydziałami typowymi dla średniowiecznych uniwersytetów. Spośród nich najważniejszy był wydział teologiczny, który dla każdego profesora był ukoronowaniem kariery naukowej. Uniwersytet Jagielloński był pierwszym uniwersytetem w Europie posiadającym samodzielne katedry matematyki i astronomii. Zostały one utworzone w 1406 roku.

Był instytucją kościelną i duchowną, z ramienia Stolicy Apostolskiej nadzór nad nim sprawował biskup krakowski jako kanclerz urodzony. Był także korporacją prawną, posiadał samorząd swojego majątku i własne sądownictwo spoczywające w ręku rektora[12].

Rozkwit Akademii Krakowskiej[edytuj | edytuj kod]

W XV i na początku XVI wieku Akademia Krakowska przeżywała okres rozkwitu. Studiowali na niej także studenci zagraniczni. Wówczas to rektorami uczelni byli Stanisław ze Skarbimierza i Paweł Włodkowic. Znana była krakowska szkoła matematyczna i astrologiczna. W Krakowie studiował Mikołaj Kopernik, a także wielu późniejszych profesorów zachodnioeuropejskich. Kraków był też ważnym ośrodkiem naukowym nauk alchemicznych, których uczyli profesorowie medycyny.

Zmierzch świetności[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Szkoła Główna Koronna.

Upadek Akademii Krakowskiej zaczął się już w dobie humanizmu, około 1460 roku. Pierwsze reformy dyscyplinarne potrzebne były już w latach 1480, 1485 i 1491. Biskup krakowski Jan Konarski i synody prowincjonalne w latach 1505, 1510 i 1523 oraz papież Leon X domagali się reformy akademii poprzez rozszerzenie nauczania nauk przyrodniczych i humanistycznych oraz wprowadzenie greki i języka hebrajskiego.

Ze względu na to, że nurty reformacji zostały odrzucone przez władze Akademii Krakowskiej, druki innowiercze podlegały cenzurze, a profesorowie – zwolennicy reformacji opuścili miasto, akademia straciła studentów zagranicznych, a liczba studentów polskich i litewskich zmalała. Bogatsi coraz częściej wybierali studia za granicą, w Niemczech, Bolonii czy Padwie. W Krakowie studiowała młodzież uboższa, oddająca się rabusiostwu, bójkom krwawym, napadom rozbójniczym po okolicy, dzikości i barbarzyństwu[13].

Wprawdzie pod koniec XVI wieku studiowały tu jeszcze takie znakomitości jak Jan Kochanowski, Andrzej Frycz Modrzewski, Marcin Kromer czy Mikołaj Rey, ale upadek uniwersytetu się pogłębiał.

Wieki XVII i XVIII pogłębiały tylko kryzys uczelni. Akademia uwikłała się w konflikt z jezuitami, popieranymi przez króla. W 1612 roku Akademia Krakowska powstrzymała przekształcenie kolegium jezuickiego w Poznaniu w uniwersytet[14]. Pozytywnym elementem było utworzenie sieci szkół związanych z uczelnią tzw. kolonii akademickich, z których pierwsze było Kolegium Nowodworskiego. W tym trudnym okresie działali dwaj znani uczeni Jan Brożek i Stanisław Pudłowski.

W połowie XVIII wieku pojawiły się pierwsze reformy. Wprowadzono m.in. systematyczne nauczanie języków niemieckiego i francuskiego, wykłady na temat prawa polskiego, geografii i inżynierii wojskowej. W roku 1748 powstała katedra prawa natury. Niepowodzeniem skończyły się za to starania o sprowadzenie do Krakowa wykładowców z zagranicy.

W czasach stanisławowskich podjęto próbę reformy nauczania uniwersyteckiego w duchu oświecenia. Uniwersytety miały stać się w zasadzie wyższymi szkołami zawodowymi[15]. Gruntowną reformę przeprowadził działający z ramienia Komisji Edukacji Narodowej Hugo Kołłątaj. Stworzył on nową strukturę organizacyjną uniwersytetu, który nosił wówczas nazwę Szkoły Głównej Koronnej. Otwarto wówczas obserwatorium astronomiczne, kliniki, pierwsze laboratoria, powstał ogród botaniczny. Językiem wykładowym został ostatecznie język polski, a wykłady prowadzone były w duchu filozofii Oświecenia.

Okres rozbiorów[edytuj | edytuj kod]

Rozbiory Polski postawiły pod znakiem zapytania dalsze funkcjonowanie uniwersytetu. Po wkroczeniu wojsk austriackich podjęto decyzję o jego zamknięciu i dopiero interwencja w Wiedniu uchroniła go od takiego losu. Jednak jego rola została znacznie umniejszona. Również wcielenie Krakowa do Księstwa Warszawskiego nie zmieniło tej sytuacji. W Rzeczypospolitej Krakowskiej Akademia odgrywała istotną rolę polityczną. Posiadała szeroką autonomię wewnętrzną i znaczący wpływ na politykę państwa (władza rektora była w bardzo niewielkim stopniu ograniczona przez Senat Wolnego Miasta. Poza tym uczelnia delegowała trzech swych reprezentantów do 41 – osobowego Zgromadzenia Ogólnego i dwóch do Senatu). Jednak ani jej poziom, ani liczba studentów nie podwyższyły się znacząco, a pod względem prestiżu naukowego dała się wyprzedzić Warszawie i Wilnu. Od 1846, gdy Kraków ponownie włączono do Austrii, rząd w Wiedniu nie zmienił swojej wrogiej polityki.

Dopiero przyznanie autonomii Galicji w ramach monarchii austro-węgierskiej przyniosło także poprawę sytuacji uniwersytetu. W międzyczasie zmieniono nazwę na Uniwersytet Jagielloński – funkcjonującą do dziś. W tym drugim okresie świetności uniwersytetu swoje badania prowadzili, m.in.: Karol Olszewski, Zygmunt Wróblewski, Napoleon Cybulski, Tadeusz Browicz, Marian Smoluchowski, Leon Marchlewski, Władysław Natanson, Kazimierz Żórawski oraz Stanisław Zaremba. Wśród nauk humanistycznych czołowymi przedstawicielami byli Michał Bobrzyński, Józef Szujski, Stanisław Smolka, Kazimierz Morawski, Franciszek Piekosiński, Edmund Krzymuski, Jan Baudouin de Courtenay, Fryderyk Zoll, Stanisław Wróblewski czy Stanisław Estreicher.

Na początku XX wieku studiowało na Uniwersytecie Jagiellońskim około 3 tysięcy studentów, w tym także pierwsze kobiety, które mogły podjąć studia dopiero w 1894, najpierw na wydziale farmacji, a później i innych. Legendarną pierwszą studentką pozostaje jednak Nawojka, która podobno używała męskiego przebrania.

O politycznym życiu UJ aż do początków XX wieku decydowali konserwatyści. Na przełomie wieków wpływy zdobyli także nacjonaliści, socjaliści, ludowcy i w mniejszym stopniu chadecy.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu niepodległości Uniwersytet Jagielloński był najważniejszym spośród istniejących wówczas pięciu polskich uniwersytetów (oprócz UJ drugim znanym ze światowego poziomu nauki polskim uniwersytetem był Uniwersytet Jana Kazimierza). Gdy po odzyskaniu niepodległości reaktywowano Uniwersytet Stefana Batorego, Uniwersytet Warszawski oraz utworzono Uniwersytet Poznański i Katolicki Uniwersytet Lubelski, kadra profesorska tych uczelni była zasilana w dużej mierze z uczelni krakowskiej i lwowskiej.

W okresie międzywojennym rozbudowano uniwersytet, powstał m.in. nowy gmach Biblioteki Jagiellońskiej. Jednak spory polityczne i kryzys ekonomiczny nie ominęły także uniwersytetu. Dochodziło m.in. do starć przedstawicieli różnych ugrupowań studenckich. Senat uczelni protestował przeciwko niektórym działaniom rządu, m.in. ograniczeniu autonomii szkół wyższych. Kryzys finansów państwowych w latach 30. doprowadził do likwidacji kilku katedr. W roku akademickim 1937/38 na wszystkich wydziałach uniwersytetu wprowadzono zasadę numerus clausus studentów pochodzenia żydowskiego, ograniczając ich liczbę do około 10% ogólnej liczby studiujących.

Z tego okresu pochodzą tacy słynni uczeni jak: matematycy Tadeusz Banachiewicz, Tadeusz Ważewski i Franciszek Leja, fizyk Władysław Natanson, językoznawcy Jan Michał Rozwadowski, Jan Łoś, Kazimierz Nitsch i Tadeusz Lehr-Spławiński oraz przedstawiciele innych nauk Konstanty Michalski, Rafał Taubenschlag, Adam Krzyżanowski, Tadeusz Sinko, Roman Dyboski oraz Władysław Konopczyński.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Wybuch wojny był najtrudniejszym momentem historii uniwersytetu. 6 listopada 1939, pod pretekstem wykładu, okupanci zaprosili profesorów i asystentów uniwersytetu, których aresztowano w liczbie 144 i zesłano do obozu koncentracyjnego. Łącznie aresztowano w ramach Sonderaktion Krakau 183 osoby, w tym także profesorów i pracowników AGH. Wielu z nich udało się przeżyć, łącznie jednak w latach 1939-1945 zginęło 34 profesorów uniwersytetu, w tym także zamordowanych w Katyniu przez Rosjan. W czasie trwania wojny uniwersytet był zamknięty, a jego wyposażenie niszczone. Mimo to zorganizowano nauczanie na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim, w którym udział brało około 900 studentów. Rektorem tajnego uniwersytetu został profesor Władysław Szafer. Zajęcia prowadziło 140 naukowców.

Okres PRL[edytuj | edytuj kod]

Zajęcia uniwersyteckie udało się uruchomić już w miesiąc po zakończeniu okupacji Krakowa. Do Krakowa przyjechali zmuszeni przez Rosjan do repatriacji uczeni ze Lwowa i Wilna. Powojenny okres radości skończył się szybko, gdy nadeszły czasy stalinizmu. Kontrolę nad uniwersytetem przejęła PZPR, która usunęła niektórych niepokornych profesorów. Wydzielonych zostało kilka wydziałów, z których stworzono nowe szkoły wyższe (Akademię Rolniczą, Akademię Wychowania Fizycznego, Akademię Medyczną), uległ też likwidacji Wydział Teologii. Niektórzy profesorowie, m.in.: Roman Ingarden, zostali wyrugowani z uczelni. Władze komunistyczne zlikwidowały także autonomię uczelni.

Mimo poważnego zahamowania badań w owym czasie działali tam znani naukowcy: Stanisław Pigoń, Juliusz Kleiner, Henryk Niewodniczański, Jan Dąbrowski, Władysław Szafer, Władysław Wolter, Jan Gwiazdomorski, Stefan Szuman. W tym okresie na uczelni, na odłączonym później Wydziale Teologicznym, studiował także Karol Wojtyła, późniejszy papież.

Przełom 1956 wpłynął na poprawę sytuacji uniwersytetu. Przy okazji jubileuszu 600-lecia założenia Uniwersytetu Jagiellońskiego powstało wiele nowych budynków uniwersyteckich (m.in. Collegium Paderevianum). Uczelni nie ominęły też ważne wydarzenia krajowe: po strajkach studenckich w 1968 roku Kraków opuściło kilku profesorów pochodzenia żydowskiego.

W tym okresie na uniwersytecie pracowali znani naukowcy: Adam Vetulani, Stanisław Nahlik, Jerzy Kuryłowicz, Karol Estreicher (młodszy), Tadeusz Dobrowolski, Kazimierz Wyka, Kazimierz Kordylewski, Jan Zurzycki, Kazimierz Gumiński, Tadeusz Ważewski, Franciszek Leja, Stanisław Gołąb czy Jacek Szarski.

Po 1989[edytuj | edytuj kod]

Po przemianach ustrojowych uniwersytet może działać w nowych warunkach, w których przywrócono mu należną uczelniom autonomię. W 1993 włączono na powrót Collegium Medicum, do 2004 UJ był jedynym uniwersytetem w Polsce posiadającym wydziały medyczne. Uniwersytet rozwija jeszcze bardziej współpracę międzynarodową – jest m.in. członkiem Grupy Coimbra zrzeszającej najstarsze uniwersytety kontynentu europejskiego, a także Europejskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów, Sieci Utrechckiej, sieci IRUN i stowarzyszenia Europaeum[16]. Wysoka jakość nauczania i prowadzonych badań potwierdzana jest przez niezależne rankingi uczelni.

Od kilkunastu lat w Pychowicach powstaje nowy kampus uniwersytecki, tzw. Trzeci Kampus, w którym ma się znaleźć najnowsza infrastruktura naukowo-technologiczna i gdzie lokowane są nowe budynki wydziałów ścisłych oraz przyrodniczych, a także Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej. W 2014 r. otwarto tam Małopolskie Centrum Biotechnologii[17].

Wydziały Uniwersytetu Jagiellońskiego[edytuj | edytuj kod]

Collegium Medicum:

Jednostki ogólnouczelniane i międzywydziałowe[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe statystyki[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba studentów w I semestrze roku akademickiego 1860/1861: 274[18].
  • Liczba studentów w II semestrze roku akademickiego 1860/1861: 240[18].
  • Liczba studentów w I semestrze roku akademickiego 1870/1871: 621[18].
  • Liczba studentów w II semestrze roku akademickiego 1870/1871: 561[18].
  • Liczba studentów w I semestrze roku akademickiego 1900/1901:1406[19].
  • Liczba studentów w II semestrze roku akademickiego 1900/1901:1255[19].

Stan na 31 grudnia 2013 r.[20] [21] [22]:

  • liczba kierunków: 78
  • liczba specjalności: 149
  • liczba studentów:
    • ogółem: 47 989 (w tym Collegium Medicum: 5 885)
      • studia stacjonarne: 33 014 (4 960)
      • studia niestacjonarne: 9 360 (1 488)
      • studia podyplomowe: 2395 (673)
      • studia doktoranckie: 3220 (252)
      • studenci obcokrajowcy(dane na rok 2013): 1615
  • liczba pracowników (stan na 31 grudnia 2013 r.[20]):
    • ogółem: 7212
      • nauczycieli akademickich: 3844
      • profesorów tytularnych: 689

Kampusy i budynki uniwersyteckie[edytuj | edytuj kod]

Collegium Maius
Collegium Novum

Uniwersytet Jagielloński posiada cztery odrębne kampusy oraz budynki rozproszone po różnych częściach Krakowa, poza kampusami.

I Kampus (tzw. Dzielnica Uniwersytecka w Starym Mieście)[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet Jagielloński użytkuje ponad 100 budynków na terenie całego miasta. Najstarsze budynki uniwersyteckie znajdują się na Starym Mieście, w dzielnicy uniwersyteckiej skupionej wzdłuż ulicy św. Anny i Jagiellońskiej. Tutaj też znajduje się wybudowane w 1887 Collegium Novum, który jest siedzibą rektora i dziekanów. Powstał on niedaleko najstarszego budynku uniwersyteckiego w Polsce Collegium Maius, który od 1400 był kolegium profesorów, a obecnie znajduje się tu muzeum uniwersyteckie. Kilka budynków znajduje się w innych częściach Starego Miasta, zwłaszcza przy ulicy Grodzkiej w Krakowie i Rynku Głównym.

I Kampus obejmuje ulice: Czapskich, Garbarska, Gołębia, Jabłonowskich, Jagiellońska, Krupnicza, Olszewskiego, Piłsudskiego, Straszewskiego, Studencka, św. Anny, Wiślna[23]. Ważniejsze budynki uniwersyteckie:

II Kampus (w Miasteczku Studenckim)[edytuj | edytuj kod]

Dom Studencki „Nawojka” przy ulicy Reymonta

Nowsze budynki powstały niedaleko gmachu Biblioteki Jagiellońskiej, niedaleko kompleksu budynków Akademii Rolniczej i Akademii Górniczo-Hutniczej. Tam też powstał nowoczesny budynek m.in. z aulą wykładową na ponad 1000 osób, zwany Audytorium Maximum.

II Kampus obejmuje ulice: Ingardena, Krupnicza, Mickiewicza, Oleandry, Reymonta, Wenecja[24]. Ważniejsze budynki uniwersyteckie:

III Kampus (na Ruczaju)[edytuj | edytuj kod]

Największą inwestycją UJ jest obecnie tzw. Kampus 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego zwany też III Kampusem, który powstaje w dzielnicy Dębniki, w pobliżu osiedla Ruczaj. Inwestycja ta przewidziana jest na kilkanaście lat i jest dofinansowywana z budżetu państwa. W 2014 r. na kampusie otwarto Małopolskie Centrum Biotechnologii[17]. W pobliżu kampusu powstaje także krakowski park technologiczny.

III Kampus obejmuje ulice: Gronostajowa, Łojasiewicza[25]. Ważniejsze budynki uniwersyteckie:

Rozproszone budynki Collegium Medicum[edytuj | edytuj kod]

Kampus medyczny znajduje się na terenie dawnej jurydyki szlacheckiejWesołej tuż za dawnymi murami miejskimi. Część klinik działających w ramach szpitala uniwersyteckiego położone są poza tym terenem, w różnych szpitalach działających w Krakowie (m.in. na krakowskim Prokocimiu, w Nowej Hucie, na Kazimierzu, czy na Krowodrzy).

Rozproszony Kampus Medyczny składa się z pięciu mini-kampusów[26]:

  • UJCM Kopernika obejmujący ulice: Kopernika, Botaniczna, Śniadeckich, Grzegórzecka, św. Łazarza
  • UJCM Montelupich obejmujący ulicę Montelupich
  • UJCM Prądnicka obejmujący ulicę Prądnicką
  • UJCM Prokocim obejmujący ulice: Wielicka, Medyczna, Badurskiego
  • UJCM Varia obejmujący ulice: Bocheńska, Czysta, Lenartowicza, Modrzewiowa, os. Złota Jesień, Skarbowa, Skawińska

Ważniejsze budynki uniwersyteckie:

Obiekty poza kampusami[edytuj | edytuj kod]

Obiekty poza kampusami uniwersyteckimi obejmują następujące ulice: S. Batorego, Grodzka, Kanonicza, Piastowska, Jodłowa, Orla, Józefa oraz Rynek Główny[26]. Ważniejsze z nich to:

Muzea[edytuj | edytuj kod]

Uniwersytet Jagielloński prowadzi 10 muzeów, które prezentują zbiory dotyczące historii uniwersytetu i niektórych jego wydziałów, oraz zbiory eksponatów z wybranych dziedzin gromadzonych przez stulecia przez krakowskich naukowców. Najcenniejsze zbiory znajdują się w Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego, które mieści się w historycznym budynku Collegium Maius. Znajdują się tam m.in. Globus Jagielloński, jeden z pierwszych globusów, na którym oznaczono nowy kontynentAmerykę, przyrządy używane przez Mikołaja Kopernika, drewnianą rzeźbę króla Kazimierza Wielkiego z XIV wieku oraz wiele innych cennych eksponatów.

Pozostałe muzea to:

Czasopisma i prace naukowe[edytuj | edytuj kod]

Prace naukowe badaczy Uniwersytetu Jagiellońskiego publikowane jest w kilkudziesięciu czasopismach i zeszytach naukowych:

  • czasopisma:
    • Acta Physica Polonica B (Instytut Fizyki)
    • Ad Americam (Instytut Amerykanistyki i Studiów Polonijnych)
    • Bio-Algorithms and Med-Systems (Zakład Bioinformatyki i Telemedycyny Collegium Medicum)
    • Foton (Instytut Fizyki)
    • Kwartalnik Filozoficzny (PAU/UJ Instytut Filozofii)
    • Nowy Filomata (Instytut Filologii Klasycznej)
    • Peregrinus Cracoviensis (Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej)
    • Politeja (Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych)
    • Principia (Instytut Filozofii)
    • Psychoterapia” (Katedra Psychoterapii Collegium Medicum)
    • Psychiatria i Psychoterapia” (Katedra Psychoterapii Collegium Medicum)
    • Reports on Mathematical Logic (Instytut Filozofii)
    • Reports on Philosophy (Instytut Filozofii)
    • The Jagiellonian University Year Book of Labour Law (Katedra Prawa Pracy)
    • Schedae Informaticae (Instytut Informatyki)
    • Studia Etymologica Cracoviensia (Wydział Filologiczny)
  • seria Zeszyty Naukowe UJ
    • Acta Cosmologica (Obserwatorium Astronomiczne)
    • Opuscula Musealia (Muzeum UJ)
    • Prace Archeologiczne (Instytut Archeologii)
    • Prace Botaniczne (Instytut Botaniki)
    • Prace Etnograficzne (Instytut Etnologii)
    • Prace Fizyczne (Instytut Fizyki)
    • Prace Geograficzne (Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej)
    • Prace Historyczne (Instytut Historii)
    • Studia Austro-Polonica (Instytut Historii)
    • Prace Historyczno-Literackie (Instytut Filologii Słowiańskiej)
    • Prace Językoznawcze (Wydział Filologiczny)
    • Prace Pedagogiczne (Instytut Pedagogiki)
    • Prace Polonijne (Instytut Studiów Polonijnych i Etnicznych)
    • Prace Prawnicze (Wydział Prawa i Administracji)
    • Prace Psychologiczne (Instytut Psychologii)
    • Modus (Prace z Historii Sztuki) (Instytut Historii Sztuki)
    • Prace z Nauk Politycznych (Instytut Nauk Politycznych)
    • Prace z Wynalazczości i Ochrony Własności Intelektualnej (IWiOWI)
    • Prace Zoologiczne (Instytut Zoologii)
    • Studia Religiologica (Instytut Religioznawstwa)
    • Zeszyty Prasoznawcze (Ośrodek Badań Prasoznawczych)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [1]
  2. [2]
  3. [3]
  4. Statut Uniwersytetu Jagiellońskiego uchwalony przez Senat Uniwersytetu Jagiellońskiego 7 czerwca 2006 roku (z uwzględnieniem zmian wprowadzonych uchwałami nr 42/VI/2007 z 27.06.2007 roku, nr 55/X/2007 z 31.10.2007 roku, nr 44/X/2008 z 8.10.2008 roku, nr 58/X/2009 z 28.10.2009 roku, nr 12/II/2010, 13/II/2010 i 14/II/2010 z 24.02.2010 roku, nr 29/IV/2010 z 28.04.2010 roku oraz nr 34/V/2010 z 26.05.2010 roku Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego) (tekst jednolity). [dostęp 2010-07-09]. s. 11.
  5. Ranking uczelni akademickich 2012.
  6. Cztery polskie uczelnie w Top 100.
  7. Ranking szanghajski 2012.
  8. Jagiellonian University – Top Universities Światowy Ranking Uniwersytetów 2012.
  9. University of Warsaw – Top Universities Ranking najlepszych uczelni w 2012 roku.
  10. Ogólnoświatowy ranking uczelni CSIC.
  11. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotego Krzyża Zasługi (M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464).
  12. Władysław Chotkowski, Księcia prymasa Poniatowskiego spustoszenia kościelne w Krakowie, w: Rozprawy Akademii Umiejętności, Wydział Historyczno-Filozoficzny, serya II, t. XXXVI, Kraków 1918, s. 90.
  13. Stanisław Załęski, Jezuici w Polsce, Kraków 1908, s. 54.
  14. Stanisław Załęski, Jezuici w Polsce, Kraków 1908, s. 54-58.
  15. Prawo rzymskie, słownik encyklopedyczny pod redakcją Witolda Wołodkiewicza, Warszawa 1986, s. 226.
  16. www.uj.edu.pl
  17. 17,0 17,1 http://www.uj.edu.pl/pl_PL/uniwersytet/aktualnosci/video-foto/-/journal_content/56_INSTANCE_iSE9/10172/46159065
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 Andrzej Kazimierz Banach: Młodzież chłopska na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1860/61-1917/18. Kraków: Księgarnia Akademicka, 1997, s. 83. ISBN 83-7188-188-6.
  19. 19,0 19,1 Andrzej Kazimierz Banach: Młodzież chłopska na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1860/61-1917/18. Kraków: Księgarnia Akademicka, 1997, s. 84. ISBN 83-7188-188-6.
  20. 20,0 20,1 http://www.uj.edu.pl/uniwersytet/statystyki
  21. http://www.uj.edu.pl/doktoranci/statystyki
  22. http://www.podyplomowe.uj.edu.pl/statystyki
  23. https://www.usosweb.uj.edu.pl/kontroler.php?_action=actionx%3Akatalog2%2Fsale%2Findex%28%29&reset=&poziom=1&wartosc=1&sciezka=&opis=I+Kampus&pojemnosc=liczba+miejsc Ulice wchodzące w skład I Kampusu UJ.
  24. https://www.usosweb.uj.edu.pl/kontroler.php?_action=actionx%3Akatalog2%2Fsale%2Findex%28%29&reset=&poziom=1&wartosc=2&sciezka=&opis=II+Kampus&pojemnosc=liczba+miejsc Ulice wchodzące w skład II Kampusu UJ.
  25. https://www.usosweb.uj.edu.pl/kontroler.php?_action=actionx%3Akatalog2%2Fsale%2Findex%28%29&reset=&poziom=1&wartosc=3&sciezka=&opis=III+Kampus&pojemnosc=liczba+miejsc Ulice wchodzące w skład III Kampusu UJ.
  26. 26,0 26,1 https://www.usosweb.uj.edu.pl/kontroler.php?_action=actionx%3Akatalog2%2Fsale%2Findex%28%29&reset=&poziom=0&wartosc=&sciezka=8&opis=&pojemnosc=liczba+miejsc Ulice, obiekty i sale UJ.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]