Katowice (stacja kolejowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katowice
Budynek dworca (widok od strony północnej)
Budynek dworca (widok od strony północnej)
Państwo  Polska
Miejscowość Katowice
Dzielnica/osiedle Śródmieście, Załęże
Oznaczenie stacji Kurs'90: 71
Data otwarcia 3 października 1846[1]
Poprzednie nazwy Kattowitz
- (1846-1909)
– (1939-1943)
,
Kattowitz Staatsbahnhof
- (1910-1922),
Kattowitz Hauptbahnhof
- (1944-1945),
Stalinogród
- (1953-1955),
Katowice Główne
- (1975-1976)[1]
Informacje kolejowe
Liczba peronów 5
Liczba krawędzi
peronowych
9
Kasy link= T
Przejścia nadziemne link= N
Przejścia podziemne link= T
Liczba pasażerów 12 mln[2]
Linie kolejowe
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
Katowice
Katowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Katowice
Katowice
Ziemia 50°15′27,5″N 19°01′02,0″E/50,257639 19,017222Na mapach: 50°15′27,5″N 19°01′02,0″E/50,257639 19,017222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Katowice – największa i najważniejsza stacja kolejowa w Katowicach. Powstała ona 3 października 1846 jako przelotowa stacja Kolei Górnośląskiej, która z biegiem czasu przekształciła się w jeden z największych i najważniejszych węzłów kolejowych w Polsce, z którego główne linie odchodzą w czterech kierunkach: do Warszawy Centralnej, Legnicy, Oświęcimia i Zwardonia. Odjeżdżają z niej pociągi wszystkich kategorii, w tym Twoich Linii Kolejowych i Express InterCity, a także pociągi międzynarodowe[1][3]. Znajdujący się na stacji główny dworzec jest natomiast jednym z największych i najważniejszych tego typu obiektów w Polsce i posiada kategorię A.

Stacja przynależy do Zakładu Linii Kolejowych PKP Polskich Linii Kolejowych w Sosnowcu[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie i rozbudowa stacji do 1906[edytuj | edytuj kod]

Budynek dworca przy ul. Dworcowej z 1859 (przed rozbudową)

Powstanie stacji w Katowicach wiązało się z rozwojem przemysłu na ternie Górnego Śląska od połowy XVIII w., kiedy to rządy nad regionem przejęło Królestwo Prus w wyniku zwycięskiej wojny z Austrią. Brakowało natomiast dobrych dróg transportowych, w tym niedostateczna była sieć rzek żeglownych[5].

Na początku XIX w. wraz z pojawieniem się transportu kolejowego powstały pierwsze inicjatywy połączenia regionu z Wrocławiem, które pierwotnie omijały Katowice. W 1836 F.T. Krause przedstawił projekt połączenia Górnego Śląska z Wrocławiem i dalej do Berlina lub Drezna. Wa Górnym Śląsku przebieg linii wytyczono przez miasta: Gliwice, Zabrze, Świętochłowice i Mysłowice[5]. Rok później utworzono Spółkę Akcyjną Kolei Górnośląskiej. W tym samym roku prowadzono prace geodezyjne na odcinku SiemianowiceRoździeńNowy Bieruń, lecz później ten przebieg został zmieniony, prawdopodobnie wskutek starań Franciszka Wincklera, który przeniósł do Katowic zarząd swoich dóbr[6]. 5 kwietnia 1841 powołano Towarzystwo Kolei Górnośląskiej. Linię WrocławMysłowice oddawano etapami, z czego odcinek ŚwiętochłowiceKatowiceMysłowice 3 października 1846[5].

Stacja Katowice powstała w szczerym polu, w połowie długości między wsiami Dąb i Szopienice. Pierwszy budynek dworca na stacji był prymitywnym obiektem z muru pruskiego. Stał on na obszarze obecnego dworca, a rozebrano go jeszcze w XIX w. Dzięki lokalizacji tej stacji nastąpił szybki rozwój Katowic, które w 1865 otrzymały prawa miejskie, a także wybudowano nowe zakłady przemysłowe[7][8].

Kolej Górnośląska 1 grudnia 1852 uruchomiła linię łączącą Katowice z Murckami (prowadzącą do najstarszej kopalni węgla kamiennego na Górnym Śląsku) przez Ligotę, którą dzierżawiła Kolej Wilhelma. Sama zaś stacja stałą się węzłem kolejowym. Kolej Wilhelma w późniejszym okresie linię przedłużyła z Nędzy do Ligoty[6][9].

W wyniku porozumienia Kolei Górnośląskiej i Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w czerwcu 1858 rozpoczęto budowę łącznika między Ząbkowicami a Szopienicami. Uroczyste otwarcie linii Katowice – Ząbkowice odbyło się 24 sierpnia 1859, a dwa dni później linię przekazano do użytku publicznego. Odcinek ten pozwolił uniknąć kłopotliwej zmiany kierunku jazdy oraz ominąć teren Cesarstwa Austriackiego dla pociągów jadących w kierunku Warszawy[10][8].

Wraz z budową powyższego odcinka powstał nowy budynek dworca (obecnie część starego dworca), hala odpraw celnych i parowozownia wodna wraz ze stacją wodną (okolice obecnej wieży ciśnień)[7].

Dobudowano też lokalne łącznice z głównej stacji. Są to[7][9]:

Przebudowa starego dworca (1906)[edytuj | edytuj kod]

Stary dworzec kolejowy w pierwszej połowie XX w.

Szybki rozwój miasta wymagał dalszej rozbudowy stacji, która uniemożliwiała zabudowa miejska. W tym celu stację rozdzielono na pasażerską (na wysokości dworca przy ul. Dworcowej) i towarową (na wysokości obecnego dworca). Wybudowano również nową, istniejącą do dziś parowozownię wachlarzową[11][8][12].

W latach 1906-1908 rozbudowano istniejący budynek dworcowy w stylu modernizmu historycznego. Główny gmach pełnił funkcje administracyjne, a podróżni byli obsługiwani w dwóch bocznych halach. Stacja posiadała 7 peronów, z czego wejście na perony 6. i 7. odbywało się od strony ulicy Kościuszki, a pozostałe miały przejścia podziemne[8][12].

W 1945 wojska niemieckie wysadziły wieżę ciśnień na stacji. Nową, istniejącą do dziś ukończono w 1951 W latach 50. XX w. na stacji pojawiły się pierwsze pociągi elektryczne. Linię Gliwice – Katowice – Sosnowiec Główny zelektryfikowano 1 czerwca 1957[13].

Przebudowa stacji i budowa brutalistycznego dworca (lata 70. XX w.)[edytuj | edytuj kod]

Drugi dworzec (1973)
Dworzec w 2010
Perony na stacji (przed modernizacją)

Decyzja o budowie w Katowicach nowego dworca zapadła pod koniec lat 50. XX wieku, gdy stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta. Dodatkowo tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi – same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi. Początkowo planowano wzniesienie nowego obiektu w innym miejscu, gdyż rozbudowa wymagałaby zarówno wyburzenia kamienic wzdłuż ulicy Wojewódzkiej, jak i też nie byłoby miejsca na przyszły dworzec autobusowy. W tym celu zdecydowano o budowie nowego obiektu na terenie dworca towarowego, którego funkcję towarową zaczęła pełnić stacja Katowice Muchowiec[14].

Pierwsze dwa perony oddano do użytku w 1958 (peron 11 i 12; obecnie 1 i 2). Powstał też tymczasowy pawilon od strony ulicy Stawowej. W czerwcu 1964 oddano do użytku zachodnie przejście podziemne, a także pawilon od strony placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej. Rok później otwarto peron 13 (obecnie peron 3), a w 1968 peron 14 (4) i pawilon od strony ulicy Kościuszki. Pod tym peronem znajdowała się hala z poczekalnią i dodatkowymi kasami biletowymi[14].

W tym samym czasie, w 1959 został rozstrzygnięty konkurs na budowę dworca, a w ocenie jury praca zespołu „Tygrysów”, w skład którego wchodzili: Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński i Eugeniusz Wierzbicki, została określona jako „wybitnie wyróżniająca się spośród innych opracowań...”. Najwcześniej, bo w 1964 powstał pawilon od strony placu Andrzeja. Pod konstrukcję głównego gmachu zburzony został kwartał budynków w rejonie ulic 3 Maja, Młyńskiej i Stawowej zabudowany eklektycznymi kamienicami. Budowę całego dworca wraz z peronami i przejściami podziemnymi ukończono w 1972.

Budynek uchodził za najlepszy w Polsce przykład nurtu w architekturze zwanego brutalizmem[15]. Architekci przy konstrukcji wykorzystali bardzo efektowne ówcześnie formy wielkich betonowych kielichów, które podtrzymywały strop górnej hali. Budynek był dwukondygnacyjny i miał 140 m długości oraz 53 m szerokości. Kubatura obiektu wynosiła 76 314 m³, natomiast pojemność pomieszczeń obliczono na 25 tys. osób. Początkowo dworzec był reprezentacyjnym miejscem miasta, jednak od dawna nieremontowany oraz uzupełniony o przypadkowe elementy we wnętrzu hallu stracił swój pierwotny blask. Kapitalny remont pierwotnie zaplanowano na rok 2008, lecz powstały też plany zburzenia budynku dworca i zbudowania na jego miejscu nowego obiektu[16]. Pomysł ten dzielił zarówno mieszkańców miasta, jak i architektów. Krytycy budowli uważali, że była ona niefunkcjonalna, źle wkomponowana w otoczenie i przytłacza okoliczną dziewiętnastowieczną zabudowę[17]. Ostatecznie podjęto decyzję o rozbiórce, która rozpoczęła się w 2010 Ostatni, szesnasty kielich dworca wyburzono 11 stycznia 2011[18].

Na dworcu pierwotnie mieściły się kasy biletowe PKP i PKS, informacja oraz rozkłady jazdy, poczekalnia i kawiarnia. W holu dolnym były kasy dla pociągów międzynarodowych, poczekalnie, restauracja i fryzjer. Przy stacji mieścił się dworzec autobusowy obsługujący całą konurbację górnośląską, natomiast w okolicy zlokalizowany był międzynarodowy dworzec autobusowy[14].

Budowa kompleksu komunikacyjno-handlowego (początek XXI w.)[edytuj | edytuj kod]

Dworzec w trakcie rozbiórki (grudzień 2010)
Plac Szewczyka w kwietniu 2011
Nowy dworzec w trakcie budowy (2012)

Ze względu na uzyskanie przez Polskę i Ukrainę prawa do organizacji mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 spółka PKP S.A. postanowiła zmodernizować najważniejsze dworce w Polsce, w tym katowicki obiekt, którego przebudowa miała się odbyć w formie partnerstwa publiczno-prywatnego, gdyż wraz z budynkiem dworca należało przekształcić tereny wokół obiektu[19].

10 lipca 2007 PKP ogłosiła zaproszenie do rokowań w sprawie przebudowy obiektu, do którego zgłosiło się 16 przedsiębiorstw deweloperskich. Spośród nich wybrano przedsiębiorstwo NEINVER, z którym PKP S.A. uroczyście podpisała umowę 23 lipca 2009[20]. Projekt ten zakładał wybudowanie przez spółkę NEINVER nowoczesnego kompleksu handlowo-komunikacyjnego, w którym znaleźć się miał: nowy dworzec kolejowy, terminal autobusowy, centrum handlowe, oraz ośrodek biurowy. Dodatkowo, przedsiębiorstwo miało przy współudziale miasta opracować plan przebudowy infrastruktury drogowej oraz reorganizację i uporządkowanie przestrzeni miejskiej w okolicy dworca[21][22].

Gruntowna przebudowa dworca w Katowicach została rozpoczęta w maju 2010 Prace te ruszyły w sierpniu tego samego roku[23]. Do końca września 2010 przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy, który zaczął obsługiwać pasażerów 1 października. Nieczynna była hala dworcowa i stopniowo kolejne perony, które objęto modernizacją wraz z budową nowego dworca. Wyburzanie hali dworcowej rozpoczęto 22 grudnia 2010[24]. Rozbiórkę hali ukończono 11 stycznia 2011 (został rozebrany ostatni kielich), a 16 marca 2011 zakończono rozbiórkę fundamentów konstrukcji starego dworca[25]. 31 maja 2011 wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego dworca i Galerii Katowickiej[26]. 29 października 2012 została oddana do użytku nowa hala główna dworca, a 2 lutego 2013 oddano do użytku podziemne stanowiska komunikacji miejskiej. 18 września 2013 otwarto, stanowiącą z budynkiem dworca jeden kompleks architektoniczny Galerię Katowicką. Wraz z nią powstał także podziemny parking, który pomieścić ma około 1200 samochodów[27].

Wraz z budową nowego dworca PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wykonały przebudowę infrastruktury stacji, służącej do obsługi podróżnych. Prace rozpoczęły się w połowie października 2010. Polegały one na kompleksowej przebudowie peronów 1, 2, 3 i 4 (rozbiórka starych peronów i budowa nowych, a także instalacja elementów małej architektury), zadaszenia (wyburzenie starego i postawienie nowego w formie zakrytej hali peronowej z przezroczystymi elementami), układu torowego (przebudowa ok. 4 km toru pojedynczego), sieci trakcyjnej (prawie 6 km), urządzeń sterowania ruchem kolejowym, tuneli podziemnych (wymiana posadzki oraz renowacja ścian i sufitów) i instalacji infrastruktury dla osób niepełnosprawnych. Modernizację stacji ukończono 31 sierpnia 2013, a łączny koszt wynosił ponad 70 mln złotych[28][29][30].

Przebudowa infrastruktury stacji Katowice w obrębie peronu 2, 3, 4 w ramach programu inwestycyjnego „Modernizacja układu torowego na liniach nr 1, 137, 139 i infrastruktury służącej do obsługi podróżnych w obrębie stacji Katowice Osobowa” została 17 czerwca 2014 nagrodzona Nagrodą II Stopnia w Konkursie Budowa Roku 2013, organizowanym przez Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa, Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju i Główny Urząd Nadzoru Budowlanego. Projekt ten wykonało Przedsiębiorstwo Robót Komunikacyjnych w Krakowie Spółka Akcyjna (obecnie ZUE S.A.)[31][32].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Pasaż handlowy na dworcu
Kasy biletowe na dworcu
Pawilon od strony pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej

Dworce[edytuj | edytuj kod]

Główny dworzec (pl. Szewczyka)[edytuj | edytuj kod]

Główny gmach dworca znajduje się w północnej części stacji, przy placu Szewczyka 2. Został on oddany do użytku 29 października 2012. Jest to największy dworzec kolejowy konurbacji górnośląskiej, który według kategoryzacji PKP posiada najwyższą, kategorię A[33].

Dworzec posiada identyczną architekturę co poprzedni obiekt – składa się z szesnastu zrekonstruowanych, żelbetowych filarów w kształcie kielichów o chropowatej powierzchni. W budowie wykorzystano głównie proste materiały: szkło, stal nierdzewną oraz szlachetny beton[18]. Jednopoziomowa hala dworca o powierzchni 6 000 m² jest klimatyzowana i dostosowana do osób niepełnosprawnych. Dworzec jest wyposażony w inteligentny system zarządzania obiektem. Z dworca prowadzą trzy bezpośrednie przejścia podziemne na perony, do południowego pawilonu i wejścia od strony ul. Kościuszki[34][33].

Na dworcu znajduje się 31 punktów handlowych[34], w tym kawiarnie, bary, salony z prasą, a także apteka, bankomat i kantor. Dodatkowo dworzec jest powiązany z sąsiadującą z nim Galerią Katowicką. Na dworcu znajdują się kasy biletowe i biletomaty Kolei Śląskich i PKP Intercity, a także centra obsługi klienta tych przewoźników i KZK GOP oraz biuro dworca[33].

Południowy pawilon (pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej)[edytuj | edytuj kod]

Południowy dworzec znajduje się przy placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej. Powstał on w 1964 w wyniku budowy obecnie już nieistniejącego, brutalistycznego dworca. Jest on wyposażony w kasy biletowe i inne usługi, w tym saloniki z prasą i kawiarnię[33].

Linie kolejowe[edytuj | edytuj kod]

Stacja Katowice ma charakter stacji węzłowej. Na niej swój początek lub koniec biorą cztery linie kolejowe o znaczeniu państwowym, a także przecinają się tu linie o charakterze międzynarodowym: E30 oraz E65. Poza tym, swój początek mają łączniki nr 656 i 713, a dawniej rozpoczynała się tu linia Katowice – Dąbrówka Mała.

Wykaz wszystkich istniejących linii wraz z kilometrażem początku, osi i końca stacji przedstawia poniższa tabela[3][35]:

Nr Nazwa Km stacji
pocz. osi końca
1 Warszawa Centralna – Katowice 317,270 318,378 318,686
137 Katowice – Legnica 0,070 0,381 0,922
138 Oświęcim – Katowice 31,956 32,970 33,286
139 Katowice – Zwardoń 0,090 0,379 0,937
656 Katowice – Brynów -0,025 0,381 1,000
713 Katowice – Chorzów Batory 0,000 0,001 0,001

Perony i przejścia podziemne[edytuj | edytuj kod]

Perony na stacji (widok od strony wschodniej)

Na stacji znajduje się 5 peronów. Perony 1, 2, 3 i 4 to perony wyspowe wysokie, o wysokości 0,76 m (peron 4. ma 0,90 m wysokości) i o średniej długości wynoszącej 350 m. Perony mają nawierzchnię utwardzoną, z kostki brukowej. Są one częściowo zadaszone, posiadają ławki oraz są wyposażone w urządzenia nagłaśniające i tablice elektroniczne. Dostęp do nich jest poprzez przejścia podziemne z dworca oraz z ul. Kościuszki, zarówno po schodach, jak i przez windę dla osób niepełnosprawnych[36].

Perony te zostały zmodernizowane wraz z budową nowego dworca, którą ukończono w połowie 2013. Modernizacja ta obejmowała całkowitą wymianę nawierzchni peronów oraz budowę nowego zadaszenia. Perony zostały przystosowane do osób niepełnosprawnych i dla tych z cięższym bagażem. Zainstalowano nowy system informacji pasażerskiej, a także umieszczono nowe ławki i zegary[37][38].

Dodatkowo na stacji w rejonie starego dworca znajduje się peron 5., który został oddany do użytku 14 lutego 2011, a wcześniej był peronem technicznym[39]. Posiada on nawierzchnię bitumiczną, a dojście do niego znajduje się na poziomie szyn. Jest on wyposażony w urządzenia nagłaśniające i tablice elektroniczne[36].

Lokomotywownia[edytuj | edytuj kod]

Dawna lokomotywownia

W zachodniej części stacji, przy ul. Raciborskiej 58 znajduje się nieczynna, pochodząca z początku XX w. lokomotywownia, na którą składają się dwie hale lokomotyw, wieża wodna, obrotnice i budynki gospodarcze[40].

Lokomotywownia była użytkowana do 1 marca 2011 Po opuszczeniu przez PKP Intercity kompleksu obiektów pojawiły się inicjatywy ich zagospodarowania. Członkowie Stowarzyszenia Ochrony Zabytków Architektury i Techniki w 2011 postanowiły uratować lokomotywownię poprzez przejęcie tego majątku od kolei przez samorząd terytorialny i przekazania w zarządzanie pasjonatom. W niej miały znaleźć się eksponaty ze skansenu w Pyskowicach[41]. Temat zagospodarowania obiektu powrócił w 2013 podczas konferencji poświęconej działalności muzeów kolejnictwa w Europie, gdzie podobny pomysł zaproponowano dla tej lokomotywowni[40].

Wieże ciśnień[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajdują się dwie wieże wodne:

Ruch pociągów pasażerskich[edytuj | edytuj kod]

27WEb Kolei Śląskich do Częstochowy na peronie 3.

Stacja Katowice stanowi jeden z najważniejszych węzłów kolejowej komunikacji pasażerskiej w Polsce. W niej realizowane są zarówno połączenia lokalne, jak i też międzywojewódzkie i międzynarodowe. Na stacji zatrzymują się pociągi wszystkich kategorii. W kwietniu 2014 w ciągu doby ze stacji realizowanych było ponad 230 połączeń[44].

Główne kierunki pociągów regionalnych według rozkładu 2013/2014 to: Częstochowa Osobowa, Gliwice, Lubliniec, Racibórz, Sosnowiec Główny, Tychy Lodowisko i Zawiercie, a dalekobieżnych to: Bielsko-Biała Główna, Gdynia Główna,Warszawa Wschodnia i Wrocław Główny. Pociągi międzynarodowe łączą Katowice ze stacjami: Budapest Keleti, Moskva Belorusskaja, Nice-Ville, Praha hlavní nádraží, Villach Hauptbahnhof i Wien Westbahnhof. Przewozy realizują spółki: Koleje Śląskie, PKP Intercity i Przewozy Regionalne[44].

Powiązania komunikacyjne[edytuj | edytuj kod]

Podziemny dworzec autobusowy

Wokół dworca znajduje się kilka przystanków tramwajowych i autobusowych. W podziemiach dworca zlokalizowany jest też dziesięciostanowiskowy terminal autobusowy (Katowice Dworzec), w którym zatrzymują się autobusy KZK GOP (w tym linia na lotnisko Katowice Airport), głównie łączące dworzec z innymi dzielnicami Katowic. Znajduje się on na poziomie -1 i dostęp do niego jest z dwóch klatek schodowych, windy oraz z Galerii Katowickiej. Przy dworcu zlokalizowane są również postoje taksówek[33][45].

Pod dworcem znajduje się również kilkupoziomowy parking dla 1 200 samochodów[34].

Plany na przyszłość[edytuj | edytuj kod]

PKP S.A. w ramach programu Małe Projekty Deweloperskie w połowie czerwca 2014 rozpoczęła poszukiwania inwestora na przebudowę w formie partnerstwa publiczno-prywatnego południowej części stacji. Projekt ma obejmować obszar 3,2 tys. m², w ramach którego planowana jest przebudowa placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej oraz budowa parku handlowego i nowego dworca kolejowego wraz z parkingiem samochodowym. Ostateczny wygląd nowego obiektu ma być uzgodniony z potencjalnym inwestorem[46][47].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Indeks stacji, przystanków osobowych i posterunków kolejowych z nazwami aktualnymi i wcześniejszymi. W: Marcin Stankiewicz, Stiasny: Atlas linii kolejowych polski 2010. Rybnik: Wydawnictwo Eurosprinter, 2010. ISBN 978-83-926946-8-7.
  2. Dworzec Kolejowy w Katowicach już otwarty (pol.). www.neinver.com. [dostęp 2014-03-20].
  3. 3,0 3,1 Załącznik 1. Wykaz linii kolejowych zarządzanych przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  4. Załącznik 2.3. Linie kolejowe według obszarów działania jednostek. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  5. 5,0 5,1 5,2 Soida 1997 ↓, s. 17-18.
  6. 6,0 6,1 Nadolski 2012 ↓, s. 703-704.
  7. 7,0 7,1 7,2 Nadolski 2012 ↓, s. 704.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Ryszard Piech: Historia starego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-01. [dostęp 2014-03-20].
  9. 9,0 9,1 Marcin Stankiewicz, Stiasny: Atlas linii kolejowych polski 2010. Rybnik: Wydawnictwo Eurosprinter, 2010. ISBN 978-83-926946-8-7.
  10. Soida 1997 ↓, s. 53.
  11. Nadolski 2012 ↓, s. 705.
  12. 12,0 12,1 Liszaj 2011 ↓, s. 36.
  13. Soida 1997 ↓, s. 180.
  14. 14,0 14,1 14,2 Ryszard Piech: Historia nowego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-08. [dostęp 2014-03-20].
  15. Tomasz Małkowski: Piękno brutalizmu (pol.). www.sztuka-architektury.pl. [dostęp 2014-03-19].
  16. Tomasz Malkowski: Uczeni z USA bronią katowickiego dworca PKP (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2007-05-30. [dostęp 2014-03-19].
  17. Michał Smolorz: Nos dla tabakiery (pol.). www.archiwum.wyborcza.pl, 2006-08-11. [dostęp 2014-05-20].
  18. 18,0 18,1 Justyna Przybytek: Dworzec w Katowicach ma 16 kielichów. To kopie poprzednich (pol.). www.dziennikzachodni.pl, 2012-10-08. [dostęp 2014-05-20].
  19. Przemysław Jedlecki: Dworzec PKP bez pieniędzy. Potrzebny inwestor (pol.). katowice.gazeta.pl. [dostęp 2014-05-20].
  20. Multikino będzie największym najemcą Galerii Katowickiej (pol.). wnp.pl, 2010-11-22. [dostęp 2011-01-04].
  21. PKP S.A. i NEINVER tworzą nowe centrum Katowic (pol.). inforail.pl, 2009-07-28. [dostęp 2014-05-20].
  22. Neinver i PKP rozpoczęły inwestycję w Katowicach na 240 mln euro (pol.). wnp.pl, 16-12-2010. [dostęp 2011-05-31].
  23. Rusza przebudowa dworca w Katowicach (pol.). insilesia.pl, 2010-08-15. [dostęp 2014-03-19].
  24. Justyna Przybytek. Burzą kielichy na dworcu!. „Dziennik Zachodni”, s. 10, 2010-12-23. Polskapresse. ISSN 1898-3111. 
  25. Piotr Kalsztyn: Kolejny etap przebudowy katowickiego dworca PKP (pol.). www.mmsilesia.pl, 2011-03-16. [dostęp 2014-05-20].
  26. Wmurowanie kamienia węgielnego (pol.). www.katowice.eu, 2011-05-31. [dostęp 2014-05-20].
  27. Galeria Katowicka (pol.). galeriakatowicka.eu. [dostęp 2014-03-20].
  28. Peron dworca PKP w Katowicach zrównany z ziemią (pol.). katowice.gazeta.pl, 2010-10-14. [dostęp 2014-06-28].
  29. Kurier Kolejowy: Wszystkie perony na stacji w Katowicach gotowe (pol.). www.kurierkolejowy.eu, 2013-09-02. [dostęp 2014-06-28].
  30. Grupa ZUE: PRZEBUDOWA INFRASTRUKTURY STACJI KATOWICE W OBRĘBIE PERONU 2,3,4 W RAMACH PROGRAMU INWESTYCYJNEGO: „MODERNIZACJA UKŁADU TOROWEGO NA LINIACH NR 1, 137, 139 I INFRASTRUKTURY SŁUŻĄCEJ DO OBSŁUGI PODRÓŻNYCH W OBRĘBIE STACJI KATOWICE OSOBOWA (pol.). www.grupazue.pl. [dostęp 2014-05-20].
  31. Budowa Roku: Nagroda II stopnia. Przebudowa infrastruktury stacji Katowice w obrębie peronu 2, 3, 4 w ramach programu inwestycyjnego „Modernizacja układu torowego na liniach nr 1, 137, 139 i infrastruktury służącej do obsługi podróżnych w obrębie stacji Katowice Osobowa” (pol.). www.budowaroku.pl. [dostęp 2014-06-27].
  32. Kurier Kolejowy: ZUE S.A. docenione za przebudowę stacji Katowice (pol.). www.kurierkolejowy.eu, 2014-06-27. [dostęp 2014-06-27].
  33. 33,0 33,1 33,2 33,3 33,4 PKP Katowice (pol.). pkpsa.pl. [dostęp 2014-03-20].
  34. 34,0 34,1 34,2 Katowice mają nowoczesny dworzec (pol.). inforail.pl, 2012-10-30. [dostęp 2014-03-20].
  35. Załącznik 2.4. Wykaz posterunków ruchu i punktów ekspedycyjnych. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  36. 36,0 36,1 Załącznik 2.4A Wykaz peronów. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  37. Trwa modernizacja stacji Katowice (pol.). inforail.pl, 2012-07-09. [dostęp 2014-03-20].
  38. Katowice: Modernziacja dworca na ostatniej prostej, koniec w sierpniu (pol.). inforail.pl, 2013-04-26. [dostęp 2014-03-20].
  39. Peron 5. w Katowicach zostaje na zawsze (pol.). slaskie.naszemiasto.pl, 2012-09-24. [dostęp 2013-09-17].
  40. 40,0 40,1 Michał Wroński: Parowozownia w Katowicach się marnuje. A może być perłą (pol.). 2013-07-18. [dostęp 2014-03-19].
  41. Wioleta Niziołek: Chcą uratować lokomotywownię w Katowicach (pol.). www.dziennikzachodni.pl, 2011-05-08. [dostęp 2014-03-19].
  42. Małgorzata Łoś (red.): Katowice (pol.). W: Wieże ciśnień [on-line]. www.wiezecisnien.eu, 2001. [dostęp 2014-03-19].
  43. Małgorzata Łoś (red.): Katowice (pol.). W: Wieże ciśnień [on-line]. www.wiezecisnien.eu, 2001. [dostęp 2014-03-19].
  44. 44,0 44,1 Katowice. Plakatowy rozkład jazdy pociągów ważny od 2014-03-09 do 2014-04-26. . PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  45. KZK GOP. Rozkłady jazdy (pol.). [dostęp 2014-03-19].
  46. Przemysław Jedlecki: PKP szuka firmy, która przebuduje pawilon przy placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej (pol.). katowice.gazeta.pl, 2014-06-18. [dostęp 2014-06-18].
  47. Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna: Małe projekty deweloperskie (pol.). pkpsa.pl. [dostęp 2014-06-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefania Adamczyk (red.): Katowice. Informator z planem miasta. Katowice: Urząd Miasta w Katowicach, 1993.
  2. Ewa Chojecka (red.): Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku. Katowice: Muzeum Śląskie, 2004, s. 454-455. ISBN 83-87455-77-6.
  3. Tomasz Liszaj: Zabytkowe dworce w Polsce. Bielsko-Biała: Wyd. Dragon, 2011.
  4. Jerzy Mokrzyński. Katowicki dworzec kolejowy. „Przegląd Budowlany”. 7, s. 517-519, 1979. 
  5. Przemysław Nadolski: Transport. W: Antoni Barciak, Ewa Chojecka, Sylwester Fertacz (red.): Katowice. Środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo. T. 1. Katowice: Muzeum Historii Katowic, 2012, s. 703-717.
  6. Ryszard Piech: Historia starego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-01. [dostęp 2014-03-20].
  7. Ryszard Piech: Historia nowego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-08. [dostęp 2014-03-20].
  8. Krzysztof Soida (red.): Dzieje katowickiego okręgu kolejowego. Katowice: Śląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych, 1997.
  9. Z konkursu na projekt dworca kolejowego w Katowicach. „Architektura”. 4, s. 137-140, 1960 (pol.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Katowice
Linia 1 Warszawa Centralna – Katowice (km linii: 318,378)
odległość: 2,725 km
Katowice ZawodzieBSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
Linia 137 Katowice – Legnica (km linii: 0,381)
BSicon lBHF.svg
odległość: 2,147 km
Linia 138 Oświęcim – Katowice (km linii: 32,97)
odległość: 2,727 km
Katowice ZawodzieBSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
Linia 139 Katowice – Zwardoń (km linii: 0,379)
BSicon lBHF.svg
odległość: 3,391 km
Linia 656 Katowice R36 – Brynów (km linii: 0,381)
odległość: 0,381 km
Katowice R36 (rozj.)BSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
BSicon STRq.svgBSicon STRq.svgBSicon KBHFr.svgBrynów (p.odg.)
odległość: 2,623 km
Linia 713 Katowice – Chorzów Batory (km linii: 0,001)
BSicon lBHF.svg
odległość: 1,620 km
Linia Katowice – Katowice Dąbrówka Mała (rozebrana) (km linii: 0,0)
BSicon lBHF.svg