Katowice (stacja kolejowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katowice
Budynek dworca (widok od strony północnej)
Budynek dworca (widok od strony północnej)
Państwo  Polska
Miejscowość Katowice
Dzielnica/osiedle Śródmieście
Oznaczenie stacji Kurs'90: 71
Data otwarcia 3 października 1846[1]
Poprzednie nazwy Kattowitz
- (1846-1909)
- (1939-1943)
,
Kattowitz Staatsbahnhof
- (1910-1922),
Kattowitz Hauptbahnhof
- (1944-1945),
Stalinogród
- (1953-1955),
Katowice Główne
- (1975-1976)[1]
Status stacja
Informacje kolejowe
Liczba peronów 5
Liczba krawędzi
peronowych
9
Kasy link= T
Przejścia nadziemne link= N
Przejścia podziemne link= T
Liczba pasażerów 12 mln[2]
Linie kolejowe
Położenie na mapie Katowic
Mapa lokalizacyjna Katowic
Katowice
Katowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Katowice
Katowice
Ziemia 50°15′27,5″N 19°01′02,0″E/50,257639 19,017222Na mapach: 50°15′27,5″N 19°01′02,0″E/50,257639 19,017222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal:Portale Kolej

Katowice – największa i najważniejsza stacja kolejowa w Katowicach, w Polsce. Powstała ona 3 października 1846 r. jako przelotowa stacja Kolei Górnośląskiej, która z biegiem czasu przekształciła się w jeden z największy i najważniejszy węzeł komunikacji kolejowej w Polsce, z którego główne linie odchodzą w czterech kierunkach: do Warszawy Centralnej, Legnicy, Oświęcimia i Zwardonia. Z niej odjeżdżają pociągi wszystkich kategorii, w tym Twoich Linii Kolejowych i Express InterCity, a także pociągi międzynarodowe[1][3]. Główny dworzec jest natomiast jednym z największych i najważniejszych tego typu obiektów w Polsce i posiada kategorię A.

Stacja przynależy do Zakładu Linii Kolejowych PKP Polskich Linii Kolejowych w Sosnowcu[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie i rozbudowa stacji do 1906 r.[edytuj | edytuj kod]

Budynek dworca z 1859 r. przed rozbudową (u góry)

Powstanie stacji w Katowicach wiązało się z rozwojem przemysłu na ternie Górnego Śląska od połowy XVIII w., kiedy to rządy nad regionem przejęły Prusy w wyniku zwycięskiej wojny z Austrią. Brakowało natomiast dobrych dróg transportowych, w tym niedostateczna była sieć rzek żeglownych[5].

Na początku XIX w. wraz z pojawieniem się transportu kolejowego powstały pierwsze inicjatywy połączenia regionu z Wrocławiem, które pierwotnie omijały Katowice. W 1836 r. F.T. Krause przedstawił projekt połączenia Górnego Śląska z Wrocławiem i dalej do Berlina lub Drezna. Wa Górnym Śląsku przebieg linii wytyczono przez miasta: Gliwice, Zabrze, Świętochłowice i Mysłowice[5]. Rok później powstała Spółka Akcyjna Kolei Górnośląskiej. W tym samym roku prowadzono prace geodezyjne na odcinku Siemianowice - Rozdzień - Nowy Bieruń, lecz później tejn przebieg został zmieniony, prawdopodobnie wskutek starań Franza Wincklera, który przeniósł do Katowic zarząd swoich dóbr[6] 5 kwietnia 1841 r. powołano Towarzystwo Kolei Górnośląskiej. Linię Wrocław - Mysłowice oddawano etapami, z czego odcinek Świętochłowice - Katowice - Mysłowice 3 października 1846 r.[5]

Stacja Katowice powstała w szczerym polu, w połowie długości między wsiami Dąb i Szopienice. Powstanie tej stacji wynikało z powodów technicznych, wynikających z niedoskonałości parowozów. Pierwszy budynek dworca był prymitywnym obiektem z muru pruskiego. Stał on na obszarze obecnego dworca, a rozebrano go jeszcze w XIX w. Dzięki lokalizacji tej stacji w Katowicach zaczęto lokalizować zakłady przemysłowe, a także rozwijała się sama osada, która w 1865 r. otrzymała prawa miejskie[6][7]

Kolej Górnośląska 1 grudnia 1852 r. uruchomiła linię łączącą Katowice z Murckami (do najstarszej kopalni węgla kamiennego na Górnym Śląsku) przez Ligotę, a sama zaś stacja stałą się węzłem kolejowym, którą dzierżawiła Kolej Wilhelma. Ta spółka w późniejszym okresie linię przedłużyła z Nędzy do Ligoty[6][8].

W wyniku porozumienia Kolei Górnośląskiej i Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w czerwcu 1858 r. rozpoczęto budowę łącznika między Ząbkowicami a Szopienicami. Uroczyste otwarcie linii Katowice - Ząbkowice odbyło się 24 sierpnia 1859 r., a dwa dni później linię przekazano do użytku publicznego. Odcinek ten pozwolił uniknąć kłopotliwej zmiany kierunku jazdy oraz ominąć teren Cesarstwa Austriackiego dla pociągów jadących w kierunku Warszawy[5][7].

Wraz z budową powyższego odcinka powstał nowy budynek dworca (obecnie część starego dworca), hala odpraw celnych, i parowozownia wodna wraz ze stacją wodną (okolice obecnej wieży ciśnień)[6].

Powstawały też lokalne łącznice z głównej stacji. Są to[6][9]:

Przebudowa starego dworca (1906 r.)[edytuj | edytuj kod]

Szybki rozwój miasta wymagał dalszej rozbudowy stacji, która uniemożliwiała zabudowa miejska. W tym celu stację rozdzielono na pasażerską (na wysokości dworca przy ul. Dworcowej) i towarową (na wysokości obecnego dworca). Wybudowano również nową, istniejącą do dziś parowozownię wachlarzową[6][7][10].

W latach 1906-1908 rozbudowano istniejący budynek dworcowy w stylu modernizmu historycznego. Główny gmach pełnił funkcje administracyjne, a podróżni byli obsługiwani w dwóch bocznych halach. Stacja posiadła 7 peronów, z czego wejście na perony 6. i 7. odbywało się od strony ulicy Kościuszki, a pozostałe posiadały przejścia podziemne[7][10].

W 1945 r. wojska niemieckie wysadziły wieżę ciśnień na stacji. Nową, istniejącą do dziś ukończono w 1951 r. W latach 50. XX w. na stacji pojawiły się pierwsze pociągi elektryczne. Linię Gliwice - Katowice - Sosnowiec Główny zelektryfikowano 1 czerwca 1957 r.[5][9]

Przebudowa stacji i budowa nowego dworca (lata 70. XX w.)[edytuj | edytuj kod]

Nowy, nieistniejący dworzec (1973 r.)
Dworzec w trakcie rozbiórki (grudzień 2010 r.)

Decyzja o budowie w Katowicach nowego dworca zapadła pod koniec lat 50. XX wieku, gdy stary dworzec znajdujący się przy ulicy Dworcowej okazał się za mały dla tak dużego miasta. Dodatkowo tylko jeden peron był w stanie przyjmować długie pociągi - same perony i przejścia podziemne stały się zbyt wąskie, natomiast układ torowy poważnie spowalniał przejeżdżające pociągi. Na wstępnie planowano budowę nowego obiektu w innym miejscu, gdyż zarówno wymagałoby to wyburzenie kamienic wzdłuż ulicy Wojewódzkiej, jak i też nie byłoby miejsca na przyszły dworzec autobusowy. W tym celu zdecydowano o budowie nowego obiektu na terenie dworca towarowego, którego funkcję towarową zaczęła pełnić stacja Katowice Muchowiec[11].

Pierwsze dwa perony oddano do użytku w 1958 r. (peron 11. i 12.; obecnie 1. i 2.). Powstał też tymczasowy pawilon od strony ulicy Stawowej. W czerwcu 1964 r. oddano do użytku zachodnie przejście podziemne, a także pawilon od strony placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej. Rok później otwarto peron 13. (obecnie peron 3.), a w 1968 r. peron 14. (4.) i pawilon od strony ulicy Kościuszki. Pod tym peronem znajdowała się hala z poczekalnią i dodatkowymi kasami biletowymi[11].

W tym samym czasie, w 1959 r. został rozstrzygnięty konkurs na budowę dworca, a w ocenie jury praca zespołu „Tygrysów” została określona jako „wybitnie wyróżniająca się spośród innych opracowań...”. Najwcześniej, bo w 1964 r. powstał pawilon od strony placu Andrzeja. Pod budowę głównego gmachu zburzony został kwartał budynków w rejonie ulic 3 Maja, Młyńskiej i Stawowej zabudowany eklektycznymi kamienicami. Budowę całego dworca wraz z peronami i przejściami podziemnymi ukończono w 1972 roku.

Budynek uchodził za najlepszy w Polsce przykład nurtu w architekturze zwanego brutalizmem[12]. Projektantami obiektu byli: Wacław Kłyszewski, Jerzy Mokrzyński i Eugeniusz Wierzbicki (zwani „Tygrysami”). Architekci przy konstrukcji wykorzystali bardzo efektowne ówcześnie formy wielkich betonowych kielichów, które podtrzymywały strop górnej hali. Budynek był dwukondygnacyjny i miał 140 m długości oraz 53 m szerokości. Kubatura obiektu wynosiła 76 314 m³, natomiast pojemność pomieszczeń obliczono na 25 tys. osób. Początkowo dworzec był reprezentacyjnym miejscem miasta, jednak od dawna nieremontowany oraz uzupełniony o przypadkowe elementy we wnętrzu hallu stracił swój pierwotny blask. Kapitalny remont był planowany na rok 2008, lecz powstały też plany zburzenia budynku dworca i zbudowania na jego miejscu nowego obiektu[13]. Pomysł ten dzielił zarówno mieszkańców miasta, jak i architektów. Krytycy budowli uważali, że była ona niefunkcjonalna, źle zakomponowana z otoczeniem i przytłacza okoliczną dziewiętnastowieczną zabudowę[14]. Ostatecznie podjęto decyzję o rozbiórce, która rozpoczęła się w 2010. Ostatni, szesnasty „kielich” dworca wyburzono 11 stycznia 2011.

Na dworcu pierwotnie mieściły się kasy biletowe PKP i PKS, informacja oraz rozkłady jazdy, poczekalnia i kawiarnia. W holu dolnym były kasy dla pociągów międzynarodowych, poczekalnie, restauracja i fryzjer. Przy stacji mieścił się dworzec autobusowy obsługujący całą konurbację górnośląską, natomiast w okolicy zlokalizowany był międzynarodowy dworzec autobusowy[11].

Budowa nowego dworca (początek XXI w.)[edytuj | edytuj kod]

Nowy dworzec w trakcie budowy (2012 r.)

W lipcu 2009 r. PKP zawarło umowę z hiszpańską firmą Neinver na budowę zintegrowanego centrum komunikacyjnego i biznesowego w Katowicach[15]. Inwestycja ta zakładała budowę dworca kolejowego w Katowicach, podziemnego dworca autobusowego, Galerii Katowickiej, budynku biurowego, przebudowę infrastruktury drogowej oraz reorganizację i uporządkowanie przestrzeni miejskiej w okolicy dworca[16].

Gruntowna przebudowa dworca w Katowicach została rozpoczęta w maju 2010 r. Prace przy przebudowie ruszyły w sierpniu tego roku[17]. Do końca września 2010 r. przekształcono południowy pawilon na dworzec tymczasowy, który zaczął obsługiwać pasażerów 1 października. Nieczynna była hala dworcowa i stopniowo kolejne perony, których rozpoczęto modernizację wraz z budową nowego dworca. Wyburzanie hali dworcowej rozpoczęto 22 grudnia 2010 r.[18] Rozbiórkę hali ukończono 11 stycznia 2011 r. (został rozebrany ostatni kielich), a 16 marca 2011 r. zakończono rozbiórkę fundamentów konstrukcji starego dworca[19][20]. 31 maja 2011 wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego dworca i Galerii Katowickiej[21]. 29 października 2012 została oddana do użytku nowa hala główna dworca, a 2 lutego 2013 r. oddano do użytku podziemne stanowiska komunikacji miejskiej. 18 września 2013 otwarto, stanowiącą z budynkiem dworca jeden kompleks architektoniczny Galerię Katowicką. Wraz z nią powstał także podziemny parking, który pomieścić ma około 1200 samochodów[22].

Wartość całej inwestycji oszacowano na około 240 milionów euro.

Linie kolejowe[edytuj | edytuj kod]

Stacja Katowice ma charakter stacji węzłowej. Na niej swój początek lub koniec biorą cztery linie kolejowe o znaczeniu państwowym (linie: 1 Warszawa Centralna – Katowice, 137 Katowice – Legnica, 138 Oświęcim – Katowice i 139 Katowice – Zwardoń). Przecinają się tu linie o charakterze międzynarodowym: E30 oraz E65. Poza tym swój początek mają łączniki nr 656 i 713, a dawniej rozpoczynała się tu linia Katowice – Dąbrówka Mała[3][23].

Ruch pociągów na stacji odbywa się po czterech dwutorowych i jednym jednotorowym szlaku[24].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Kasy biletowe na nowym dworcu
Pawilon od strony pl. OMP
Peron 2. na stacji (widok od strony wschodniej)
Dawna lokomotywownia
27WEb Kolei Śląskich do Częstochowy na peronie 3.
Podziemny dworzec autobusowy

Dworce[edytuj | edytuj kod]

Nowy dworzec (pl. Szewczyka)[edytuj | edytuj kod]

Nowy, główny gmach dworca znajduje się w północnej części stacji, przy placu Szewczyka 2. Został on oddany do użytku 29 października 2012 r. Jest to największy dworzec kolejowy konurbacji górnośląskiej, który według kategoryzacji PKP posiada najwyższą, kategorię A[25].

Jednopoziomowa hala dworca o powierzchni 6 000 m² jest klimatyzowana i dostosowana do osób niepełnosprawnych. Z dworca prowadzą trzy bezpośrednie przejścia podziemne na perony oraz do południowego pawilonu[26][25].

Na dworcu znajduje się 31 punktów handlowych[26], w tym kawiarnie, bary, salony z prasą, a także apteka, bankomat i kantor. Dodatkowo dworzec jest powiązany z sąsiadującą z nim Galerią Katowicką. Na dworcu znajdują się kasy biletowe i biletomaty Kolei Śląskich i PKP Intercity, a także centra obsługi klienta tych przewoźników i KZK GOP oraz biuro dworca[25].

Południowy pawilon (pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej)[edytuj | edytuj kod]

Południowy dworzec znajduje się przy placu Oddziałów Młodzieży Powstańczej. Powstał on w 1964 r. w wyniku budowy nowego, obecnie już nieistniejącego dworca. Jest on wyposażony w kasy biletowe i inne usługi, w tym saloniki z prasą i kawiarnię[25].

Perony i przejścia podziemne[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajduje się 5 peronów. Perony 1., 2., 3. i 4. to perony wyspowe wysokie, o wysokości 0,76 m (peron 4. ma 0,90 m wysokości) i o średniej długości wynoszącej 350 m. Perony mają nawierzchnię utwardzoną, z kostki brukowej. Są one częściowo zadaszone, posiadają ławki oraz są wyposażone w urządzenia nagłaśniające i tablice elektroniczne. Dostęp do nich jest poprzez przejścia podziemne z dworca oraz z ul. Kościuszki, zarówno po schodach, jak i przez windę dla osób niepełnosprawnych[27].

Perony te zostały zmodernizowane wraz z budową nowego dworca. Modernizacja ta obejmowała całkowitą wymianę nawierzchni peronów oraz budowę nowego zadaszenia. Perony zostały przystosowane do osób niepełnosprawnych i dla tych z cięższym bagażem. Zainstalowano nowy system informacji pasażerskiej, a także umieszczono nowe ławki i zegary. Modernizację ukończono w drugiej połowie 2013 r.[28][29]

Dodatkowo na stacji w rejonie starego dworca znajduje się peron 5., który został oddany do użytku 14 lutego 2011 r., a wcześniej był peronem technicznym[30]. Posiada on nawierzchnię bitumiczną, a dojście do niego jest na poziomie szyn. Jest on wyposażony w urządzenia nagłaśniające i tablice elektroniczne[27].

Obiekty sterowania ruchem kolejowym[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajduje się kilka nastawni, z czego nastawnia KO obsługuje cały ruch na stacji, a wagonownia i dawna lokomotywownia były lub są obsługiwane przez oddzielnie nastawnie[24][9].

Lokomotywownia i wagonownia[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części stacji, przy ul. Raciborskiej 58 znajduje się nieczynna, pochodząca początku XX w. lokomotywownia, na którą składają się dwie hale lokomotyw, wieża wodna, obrotnice i budynki gospodarcze[31].

Lokomotywownia była użytkowana do 1 marca 2011 r.[9] Po opuszczeniu przez PKP Intercity kompleksu obiektów pojawiły się inicjatywy ich zagospodarowania. Osoby ze Stowarzyszenia Ochrony Zabytków Architektury i Techniki w 2011 r. postanowiły uratować lokomotywownię poprzez przejęcie tego majątku od kolei przez samorząd terytorialny i przekazania w zarządzanie pasjonatom. W niej miały znaleźć się eksponaty ze skansenu w Pyskowicach[32]. Temat zagospodarowania obiektu powrócił w 2013 r. podczas konferencji poświęconej działalności muzeów kolejnictwa w Europie, gdzie podobny pomysł zaproponowano dla tej lokomotywowni[31].

Wagonownia znajduje się we wschodniej części stacji, przy ul. Murckowskiej[24].

Wieże ciśnień[edytuj | edytuj kod]

Na stacji znajdują się dwie wieże wodne[33][34]:

  • położona na wschód od peronów, w międzytorzu,
  • wieża dawnej lokomotywowni Katowice.

Bocznice stacyjne[edytuj | edytuj kod]

Do stacji od strony południowej (za peronem 4.) przylega nieczynna bocznica Poczty Polskiej[9].

Ruch pociągów pasażerskich[edytuj | edytuj kod]

Stacja Katowice stanowi jeden z najważniejszych węzłów kolejowej komunikacji pasażerskiej w Polsce. W niej realizowane są zarówno połączenia lokalne, jak i też międzywojewódzkie i międzynarodowe. Na stacji zatrzymują się pociągi wszystkich kategorii. W latach 2013–2014 w ciągu doby ze stacji realizowanych było ponad 230 połączeń.

Główne kierunki pociągów regionalnych to: Częstochowa Osobowa, Gliwice, Racibórz, Sosnowiec Główny, Tychy Lodowisko i Zawiercie, a dalekobieżnych to: Bielsko-Biała Główna, Gdynia Główna, Warszawa Wschodnia i Wrocław Główny. Pociągi międzynarodowe łączą Katowice ze stacjami: Budapest-Keleti, Moskva Belorusskaja, Praha hlavní nádraží, Villach Hauptbahnhof i Wien Westbahnhof. Przewozy realizują spółki: Koleje Śląskie, PKP Intercity i Przewozy Regionalne[35].

Powiązania komunikacyjne[edytuj | edytuj kod]

Katowicki dworzec jest bardzo dobrze skomunikowany dzięki lokalizacji w pobliżu kilku przystanków komunikacji miejskiej (autobusowych i tramwajowych). Pod ziemią nowego dworca zlokalizowany jest też nowy, dziesięciostanowiskowy terminal autobusowy (Katowice Dworzec), w którym zatrzymują się ponad 15 linii KZK GOP (w tym linia na lotnisko Katowice Airport), głównie łączące dworzec z innymi dzielnicami Katowic. Znajduje się on na poziomie -1 i dostęp do niego jest z dwóch klatek schodowych, windy oraz z Galerii Katowickiej. Przy dworcu zlokalizowane są również postoje taksówek[25][36].

Pod dworcem znajduje się również parking dla 1200 samochodów[26].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Indeks stacji, przystnków osobowych i posterunków kolejowych z nazwami aktualnymi i wcześniejszymi. W: Marcin Stankiewicz, Stiasny: Atlas linii kolejowych polski 2010. Rybnik: Wydawnictwo Eurosprinter, 2010. ISBN 978-83-926946-8-7.
  2. Dworzec Kolejowy w Katowicach już otwarty (pol.). www.neinver.com. [dostęp 2014-03-20].
  3. 3,0 3,1 Załącznik 1. Wykaz linii kolejowych zarządzanych przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  4. Załącznik 2.3. Linie kolejowe według obszarów działania jednostek. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Krzysztof Soida (red.): Dzieje katowickiego okręgu kolejowego. Katowice: Śląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych, 1997.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Przemysław Nadolski: Transport. W: Antoni Barciak, Ewa Chojecka, Sylwester Fertacz (red.): Katowice. Środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo. T. 1. Katowice: Muzeum Historii Katowic, 2012, s. 703-717.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 R. Piech: Historia starego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-01. [dostęp 2014-03-20].
  8. Marcin Stankiewicz, Stiasny: Atlas linii kolejowych polski 2010. Rybnik: Wydawnictwo Eurosprinter, 2010. ISBN 978-83-926946-8-7.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Jarosław Woźny, Marek Potocki (red.): Katowice (pol.). W: Ogólnopolska Baza Kolejowa [on-line]. bazakolejowa.pl. [dostęp 2014-03-19].
  10. 10,0 10,1 T. Liszaj: Zabytkowe dworce w Polsce. Bielsko-Biała: Wyd. Dragon, 2011.
  11. 11,0 11,1 11,2 R. Piech: Historia nowego dworca kolejowego w Katowicach (pol.). inforail.pl, 2007-10-08. [dostęp 2014-03-20].
  12. Tomasz Małkowski: Piękno brutalizmu (pol.). www.sztuka-architektury.pl. [dostęp 2014-03-19].
  13. Tomasz Malkowski: Uczeni z USA bronią katowickiego dworca PKP (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2007-05-30. [dostęp 2014-03-19].
  14. Michał Smolorz, Nos dla tabakiery.
  15. TE: Multikino będzie największym najemcą Galerii Katowickiej (pol.). wnp.pl, 22-11-2010. [dostęp 04-01-2011].
  16. ISB: Neinver i PKP rozpoczęły inwestycję w Katowicach na 240 mln euro (pol.). wnp.pl, 16-12-2010. [dostęp 2011-05-31].
  17. Rusza przebudowa dworca w Katowicach (pol.). insilesia.pl, 2010-08-15. [dostęp 2014-03-19].
  18. Justyna Przybytek. Burzą kielichy na dworcu!. „Dziennik Zachodni”, s. 10, 23-12-2010. Polskapresse. ISSN 1898-3111. 
  19. Kolejny etap przebudowy katowickiego dworca PKP (pol.) www.mmsilesia.pl [dostęp 2011-05-31]
  20. Zakończył się kolejny etap przebudowy dworca (pol.) www.katowice.eu [dostęp 2011-05-31].
  21. Wmurowanie kamienia węgielnego (pol.) www.katowice.eu [dostęp 2011-05-31].
  22. Galeria Katowicka (pol.). galeriakatowicka.eu. [dostęp 2014-03-20].
  23. Załącznik 2.4. Wykaz posterunków ruchu i punktów ekspedycyjnych. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  24. 24,0 24,1 24,2 Katowice (pol.). semaforek.kolej.org.pl. [dostęp 2014-03-19].
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 25,4 PKP Katowice (pol.). pkpsa.pl. [dostęp 2014-03-20].
  26. 26,0 26,1 26,2 Katowice mają nowoczesny dworzec (pol.). inforail.pl, 2012-10-30. [dostęp 2014-03-20].
  27. 27,0 27,1 Załącznik 2.4A Wykaz peronów. W: Regulamin przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach rozkładu jazdy pociągów 2013/2014. , 2013. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  28. Trwa modernizacja stacji Katowice (pol.). inforail.pl, 2012-07-09. [dostęp 2014-03-20].
  29. Katowice: Modernziacja dworca na ostatniej prostej, koniec w sierpniu (pol.). inforail.pl, 2013-04-26. [dostęp 2014-03-20].
  30. http://slaskie.naszemiasto.pl/artykul/1547833,peron-5-w-katowicach-zostaje-na-zawsze,id,t.html (pol.). slaskie.naszemiasto.pl, 2012-09-24. [dostęp 2013-09-17].
  31. 31,0 31,1 Michał Wroński: Parowozownia w Katowicach się marnuje. A może być perłą (pol.). 2013-07-18. [dostęp 2014-03-19].
  32. Wioleta Niziołek: Chcą uratować lokomotywownię w Katowicach (pol.). www.dziennikzachodni.pl, 2011-05-08. [dostęp 2014-03-19].
  33. Małgorzata Łoś (red.): Katowice (pol.). W: Wieże ciśnień [on-line]. www.wiezecisnien.eu, 2001. [dostęp 2014-03-19].
  34. Małgorzata Łoś (red.): Katowice (pol.). W: Wieże ciśnień [on-line]. www.wiezecisnien.eu, 2001. [dostęp 2014-03-19].
  35. Katowice. Plakatowy rozkład jazdy pociągów ważny od 2014-03-09 do 2014-04-26. . PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (pol.). 
  36. KZK GOP. Rozkłady jazdy (pol.). [dostęp 2014-03-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Nadolski: Transport. W: Antoni Barciak, Ewa Chojecka, Sylwester Fertacz (red.): Katowice. Środowisko, dzieje, kultura, język i społeczeństwo. T. 1. Katowice: Muzeum Historii Katowic, 2012, s. 703-717.
  • Jerzy Mokrzyński: Katowicki dworzec kolejowy. „Przegląd Budowlany” 7/79, s. 517-519.
  • Krzysztof Soida (red.): Dzieje katowickiego okręgu kolejowego. Katowice: Śląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych, 1997.
  • Katowice – Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, s. 27.
  • Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, s. 454, 455, ISBN 83-87455-77-6.
  • Z konkursu na projekt dworca kolejowego w Katowicach. „Architektura” 4/60, s. 137-140.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Katowice
Linia 1 Warszawa Centralna – Katowice (km linii: 318,378)
odległość: 2,725 km
Katowice ZawodzieBSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
Linia 137 Katowice – Legnica (km linii: 0,381)
BSicon lBHF.svg
odległość: 2,147 km
Linia 138 Oświęcim – Katowice (km linii: 32,97)
odległość: 2,727 km
Katowice ZawodzieBSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
Linia 139 Katowice – Zwardoń (km linii: 0,379)
BSicon lBHF.svg
odległość: 3,391 km
Linia 656 Katowice R36 – Brynów (km linii: 0,381)
odległość: 0,381 km
Katowice R36 (rozj.)BSicon KBHFl.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
BSicon lBHF.svg
BSicon STRq.svgBSicon STRq.svgBSicon KBHFr.svgBrynów (p.odg.)
odległość: 2,623 km
Linia 713 Katowice – Chorzów Batory (km linii: 0,001)
BSicon lBHF.svg
odległość: 1,620 km
Linia Katowice – Katowice Dąbrówka Mała (rozebrana) (km linii: 0,0)
BSicon lBHF.svg