SsangYong Korando

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ssangyong Korandosamochód osobowy typu miejski crossover produkowany w latach 1983–2006 oraz ponownie od 2010 roku jako kompaktowy crossover. Od 2019 roku oferowana jest czwarta generacja modelu.

SsangYong Korando I (1983 – 1996)[edytuj | edytuj kod]

SsangYong Korando I
Ilustracja
SsangYong Korando
Producent SsangYong
Miejsce produkcji Korea Południowa
Następca SsangYong Korando II
Dane techniczne
Segment SUV
Typy nadwozia 5-drzwiowe kombi

Opis i historia pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Produkcja SsangYonga Korando I rozpoczęła się w 1983 roku. Samochód był produkowany na licencji Jeepa CJ-7. Eksport do Japonii rozpoczęto w roku 1986, a dwa lata później był dostępny też na terenie Europy. Na rynku dostępna była też odmiana 9-miejscowa o nazwie Korando K9. Samochód był dostępny także jako kabriolet.

SsangYong Korando II (1997 – 2006)[edytuj | edytuj kod]

SsangYong Korando
Ilustracja
Inne nazwy Daewoo Korando
TagAZ Tager
Producent SsangYong
Okres produkcji 19972006 (SsangYong)
2008 - nadal produkowany (TagAZ)
Miejsce produkcji Korea Południowa Pyungtaek
Rosja Taganrog
Dane techniczne
Segment średniej klasy SUV
Długość 4330 mm
Szerokość 1840 mm
Wysokość 1845 mm
Masa własna 1800 kg

SsangYong Korando II – 3-drzwiowy SUV z napędem AWD produkowany od roku 1996 przez koreańską firmę SsangYong.

Opis i historia pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Został zaprojektowany przez Kena Greenly'ego. Do napędu służyły jednostki benzynowe o pojemności 2,3 oraz 3,2 litra oraz wysokoprężny o pojemności 2,9 l. Wszystkie jednostki napędowe produkowane były na licencji Mercedesa. Samochód sprzedawany był w latach 1999-2001 także pod nazwą Daewoo Korando. Pod taką nazwą był montowany w uproszczonym standardzie SKD od końca 1998 do 2000 roku w firmie Daewoo Motor Polska w Lublinie. W ciągu niespełna dwóch lat sprzedano 123 egzemplarze[1].

SsangYong Korando III (2011 – 2019)[edytuj | edytuj kod]

SsangYong Korando III
Ilustracja
SsangYong Korando
Producent SsangYong
Zaprezentowany 2010
Okres produkcji 2011-2019
Miejsce produkcji Rosja
Korea Płd.
Poprzednik SsangYong Korando II
Następca Ssangyong Korando IV
Dane techniczne
Segment I
Typy nadwozia 5-drzwiowy SUV
Silniki 2.0 Turbodiesel 175 KM/360 Nm
2.0 Turbodiesel 149 KM/360 Nm

2.0 benzynowy 149 KM/197 Nm

Skrzynia biegów 6-biegowa manualna
6-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu przedni
AWD
Długość 4410 mm
Szerokość 1830 mm
Wysokość 1710 mm
Rozstaw osi 2650 mm
Masa własna ~1666 kg
~1770 kg (4WD)
Zbiornik paliwa 57 l
Liczba miejsc 5
Test Euro NCAP 5 gwiazdek
Pojemność bagażnika 486/ 1312 l
Dane dodatkowe
Konkurencja Hyundai ix35
Kia Sportage III
Dacia Duster
Nissan Qashqai
Mitsubishi ASX
Škoda Yeti
SsangYong Korando III od tyłu

SangYong Korando III – zaprezentowano go pod koniec 2010 roku. Samochód miał być odpowiedzią na kompaktowe crossovery (m.in. Kię Sportage III i Hyundaia ix35).

Sprzedaż tego modelu rozpoczęto na przełomie stycznia i lutego 2011 roku. Do Europy trafi w kwietniu.

Na początku 2012 roku, podczas targów motoryzacyjnych w Genewie zaprezentowano samochód po face liftingu. Zmodernizowany model wyróżniał się m.in. trochę innym wzorem świateł, przemodelowaną deską rozdzielczą, i zmodernizowanym silnikiem Diesla. Oprócz tego wprowadzono nieco słabszy i oszczędniejszy wariant silnika Diesla, oraz nowy silnik benzynowy 2.0. Producent poprawił też jakość materiałów użytych do wykończenia wnętrza. Wersja po liftingu trafiła do sprzedaży w 2013 roku[2].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

Na rynku europejskim trzecia generacja Korando była oferowana z 2-litrowym silnikiem Diesla. Silnik osiągał 175 koni mechanicznych oraz spełniał normę EURO-5. Korando było ponadto oferowane z 6-biegową skrzynią ręczną lub z 6-stopniową przekładnią E-Tronic. Auto rozpędza się do 100 km/h w 10 s (10,8 z automatem), prędkość maksymalna wynosiła 179 (186 z automatem) km/h. Średnie spalanie wersji 2WD kształtowało się na poziomie 6,0 l (7,3 l z aut.), natomiast odmiany 4WD 6,4 l (7,5 z aut.) na 100 km.

W 2013 roku wprowadzono do gamy kolejne dwa silniki nieco słabszy i oszczędniejszy wariant 2-litrowego diesla o mocy 149 KM i momencie obrotowym 366 Nm w zakresie 1500-2800 obr/min (maks. 179 km/h), spalanie kształtowało się na poziomie 5,5 l/100km (5,9 w 4x4), oraz nowy silnik benzynowy 2.0 o mocy 149 KM/6000 obr/min i momencie obrotowym 197 Nm/4000 obr/min, (maks. 163 km/h), w tym przypadku średnie spalanie kształtowało się na poziomie 7,5 l/100 km (8,24 l w 4x4).

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowa wersja – Base, która początkowo kosztowała ok. 23 000$ (prawie 50 000 zł), oferowała m.in: ABS, radio sterowane z kierownicy, podgrzewane fotele przednie, szyberdach, centralny zamek z pilotem, immobiliser, dwie poduszki powietrzne oraz elektrycznie sterowane szyby i lusterka zewnętrzne. Opcjonalnie samochód doposażyć mogliśmy w m.in. system ESP, oraz kurtyny powietrzne.

Do Korando możemy podłączyć podłączyć MP3, oraz na wyposażeniu są dwa gniazdka USB. Samochód mógł być polakierowany w jeden z 5 kolorów: biały, czarny, czerwony, niebieski, oraz szary.


SsangYong Korando IV (od 2019 roku)[edytuj | edytuj kod]

SsangYong Korando IV (od 2019 roku)


Wersje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patryk Rotuski: Daewoo a sprawa polska. Część 3: czas nagłego wzrostu. IBRM Samar, 26 września 2019. [dostęp 26 września 2019].
  2. SsangYong Korando C Facelifting (pol.). autocentrum.pl. [dostęp 09.08.2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]