3 Dywizja Kawalerii (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 3 Dywizji Kawalerii okresu II RP. Zobacz też: 3 Dywizja Kawalerii - stronę ujednoznaczniającą.
3 Dywizja Kawalerii
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1924
Rozformowanie 1929
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Jan Sawicki
Ostatni gen. bryg. Józef Tokarzewski
Organizacja
Dyslokacja Poznań
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk kawaleria

3 Dywizja Kawalerii (3 DK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.

Historia Dywizji[edytuj | edytuj kod]

3 Dywizja Kawalerii powstała w 1924 roku w wyniku reorganizacji jazdy samodzielnej, którą równocześnie przemianowano na kawalerię.

Na przełomie lat 1929–1930 dokonano reorganizacji kawalerii. W jej drugim etapie, rozkazem z 29 marca 1929 roku, rozwiązano 3 Dywizję Kawalerii wraz z VII, XIV i XV Brygadą Kawalerii i 8 Samodzielną Brygadą Kawalerii. W ich miejsce utworzono Brygadę Kawalerii „Poznań” i Brygadę Kawalerii „Toruń”[1].

Organizacja pokojowa dywizji[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna Dowództwa 3 Dywizji Kawalerii[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji
Szefowie sztabu
Obsada personalna w 1924 roku[8]
  • dowódca dywizji – gen. bryg. Jan Sawicki
  • szef sztabu – ppłk SG Marian Słoniński
  • I oficer sztabu – rtm. Jerzy Deskur
  • II oficer sztabu – por. kaw. Antoni Buczyński[a] (od XII 1924)
  • kierownik kancelarii – por. kanc. Józef Bednarz (od XI 1924[14])
  • dowódca artylerii konnej dywizji – płk art. Konstanty Adamowski (od 1 VI 1924[15])
  • adiutant dowódcy artylerii konnej dywizji – kpt. art. Stanisław Dembiński

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Buczyński (ur. 13 maja 1897 roku, zm. 3 marca 1931 roku w Poznaniu[9]). W grudniu 1924 roku został przydzielony z 15 puł. do 3 DK na stanowisko II oficera sztabu[10]. W lipcu 1926 roku został przydzielony z 3 DK do szwadronu pionierów 3 DK w Poznaniu na stanowisko dowódcy plutonu[11]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. W czerwcu 1930 roku został przeniesiony do 1 szwadronu pionierów w Białymstoku na stanowisko dowódcy[13]. Był odznaczony Krzyżem Walecznych z dwoma okuciami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Giętkowski 2001 ↓, s. 75.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 107 z 18 października 1925 roku, s. 574, mjr SG Paweł Żółtowski z dniem 31 sierpnia 1925 roku został przeniesiony do rezerwy.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 68 z 19 lipca 1924 roku, s. 394.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 96 z 20 września 1924 roku, s. 533.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 96 z 20 września 1924 roku, s. 535.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 146.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 127.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 81.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 267.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 127 z 4 grudnia 1924 roku, s. 715.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 26 z 6 lipca 1926 roku, s. 208.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 123.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 209.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 121 z 15 listopada 1924 roku, s. 677.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 311.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]