Szwadron pionierów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szwadron pionierówpododdział kawalerii Wojska Polskiego II RP.

W latach 1924-1939, w składzie każdej wielkiej jednostki kawalerii (dywizji lub brygady) znajdował się jeden szwadron pionierów, dysponujących środkami wybuchowymi i przeprawowymi.

Według organizacji wojennej L.3023/mob. org.[1] z 1939 roku szwadron liczył 4 oficerów, 133 podoficerów i szeregowych oraz 153 konie. Środki przeprawowe i wybuchowe transportowano na wózkach dwukołowych i jucznych koniach (16). Brygady pancerno-motorowe posiadały w swoim składzie batalion motorowy saperów.

Wyposażenie szwadronu stanowiło: 7 łodzi T-35, 24 pontony LMPD, 1100 kg materiałów wybuchowych, 130 min, 300 korpusów do min ppanc, piła spalinowa i motopompa.

Żołnierze na czapkach nosili szkarłatne otoki[2]

Odznaka pamiątkowa[edytuj]

13 sierpnia 1931 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór i regulamin Odznaki Pamiątkowej.

Odznakę stanowi srebrny krzyż maltański o ramionach zakończonych kulkami. Ramiona - na wzór proporczyków - podzielone wzdłuż i emaliowane na przemian czarno i czerwono. W centrum umieszczono czerwono emaliowany medalion z atrybutami saperskimi: łopatę skrzyżowaną z toporkiem, na których znajduje się wybuchający granat, a spod niego zwisa kotwica. Odznakę widoczną na zdjęciu, wybitą w tombaku, jednoczęściową, srebrzoną, emaliowaną i oksydowaną, o wymiarach 40 x 40 mm, wykonał w swojej pracowni grawerskiej W. Gontarczyk w Warszawie, przy ul. Miodowej 19. Rewers - gładki, w miejscu medalionu - okrągłe wklęśnięcie. Innym znanym wykonawcą odznaki oficerskiej był A. Nagalski, który wykonywał je w srebrze, emaliowane, dwuczęściowe. Znak saperski nakładany był na dwa nity w centrum odznaki. Rewers - gładki, z okrągłym wklęśnięciem w miejscu medalionu oraz tłoczone od góry: kolejny numer nadania odznaki, rzymska cyfra oznaczająca kolejny numer szwadronu, u dołu w dwóch wierszach napis: „NAGALSKI WARSZAWA” oraz punca srebra i inicjały grawera - „A. N.”.[3]

Odznaka
Legitymacja - Szwadronu Pionierów
Odznaka

Dyslokacja i podporządkowanie szwadronów pionierów w 1924 r.[edytuj]

1935 porucznik szwadronu pionierów.jpg

Dyslokacja i podporządkowanie szwadronów pionierów w latach 1937-1939

Zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym zamierzano sformować kolejne dwa pododdziały:

  • 12 Szwadron Pionierów
  • 13 Szwadron Pionierów[4]

Jednostką mobilizującą był 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie.

Przypisy

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 1095.
  2. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 6 z 24 lutego 1928 roku
  3. Dzienniku Rozkazów Wojskowych nr. 25 poz. 315 z 13 sierpnia 1931 roku
  4. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 185 i 956, mobilizacja szwadronu pionierów nr 13 została przesunięta na 1940 r.

Bibliografia[edytuj]

  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, 1924.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947 Rodowody - Barwa - Broń. Warszawa: 1989. ISBN 83-00-02555-3.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny "W", Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, 1995. ISBN 83-85621-87-3.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5