7 Dywizjon Artylerii Konnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
7 Dywizjon Artylerii Konnej
Ilustracja
Odznaka pamiątkowa artylerii konnej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1939
Tradycje
Kontynuacja 15 Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej
Dowódcy
Pierwszy ppłk art. Witold Majewski
Ostatni ppłk art. Ludwik Sawicki
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja garnizon Poznań (OK VII)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość Wielkopolska Brygada Kawalerii
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
29 lipca - 3 sierpnia 1920
Bitwa pod Komarowem
Armata wz. 02 po przekalibrowaniu stanowiła podstawowe uzbrojenie dywizjonu
W tych koszarach stacjonował dywizjon[a]

7 Dywizjon Artylerii Konnej (7 dak) – pododdział artylerii konnej Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.

16 marca 1919, w Poznaniu, podpułkownik Witold Majewski wykonując rozkaz Inspekcji Artylerii Wielkopolskiej rozpoczął formowanie jednostki Dywizjon Artylerii Konnej Wielkopolskiej.
W dwudziestoleciu międzywojennym stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr VII[1] w garnizonie Poznań.
Święto dywizjonu obchodzono 2 czerwca[2]. W 1921 roku funkcjonował w strukturze 3 pułku strzelców konnych[3]. Pod względem wyszkolenia pododdział podlegał dowódcy 7 Grupy Artylerii.
W kampanii wrześniowej 1939 dywizjon, złożony z trzech baterii i kolumny amunicyjnej, walczył w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Za kampanię dywizjon został odznaczony orderem Virtuti Militari[4].

Mobilizacja[edytuj]

Dywizjon rozpoczął mobilizację 24 sierpnia. W ciągu dwóch dni osiągnął pełne stany etatowe. 1 września dywizjon zajął pozycje obronne w ugrupowaniu brygady w rejonie Śremu[5].

Wielkopolscy konni artylerzyści[edytuj]

Dowódcy dywizjonu:

Oficerowie:

Obsada etatowa we wrześniu 1939
Dowództwo

  • dowódca - ppłk Ludwik Sawicki (VM)
  • adiutant - por. Witalis Krystek (VM)
  • oficer zwiadu - kpt. Paweł Dąbski-Nerlich (VM)
  • oficer obserwacyjny - ppor. Jerzy Leszek Terlecki (VM)
  • oficer łącznikowy - ppor. Maciej Kurnatowski (VM)
  • oficer łączności - por. Adam Chmiel
  • oficer gospodarczy - kpt. Alfons Janowski
  • oficer broni i gazów - por. Jerzy Góralski
  • oficer żywnościowy - ppor. Stefan Śmigielski
  • lekarz - kpt. lek. Cyryl Gubarewski
  • lekarz weterynarii - kpt. lek. wet. Janusz Majewski

1 bateria

  • dowódca - kpt. Edward Nagórski (VM)
  • oficer ogniowy - por. Bohdan Kolszewski (VM)
  • oficer zwiadowczy - ppor. Bolesław Borzęcki
  • dowódca I plutonu - ppor. Władysław Sobieszczański (VM)
  • działonowy 1 działonu - kpr. Jasiński
  • dowódca II plutonu - ppor. Bohdan Trąmpczyński (VM)
  • szef baterii - ogn. Franciszek Piasecki (VM)

2 bateria

  • dowódca - kpt. Wiktor Olszewski (VM)
  • oficer ogniowy - por. Władysław Fazan (VM)
  • oficer zwiadowczy - ppor. Zygmunt Nowakowski
  • dowódca I plutonu - ppor. Stanisław Kasznica (VM)
  • działonowy 1 działonu - kpr. Władysław Sikora (VM)
  • dowódca II plutonu - ppor. Marian Idziński (VM)
  • podoficer zaprzęgowy - ogn. Ryszard Ćwikliński (VM)
  • podoficer telefoniczny - kpr. Jan Danielak (VM)

3 bateria

  • dowódca 3 baterii - por. Józef Korczakowski (VM)
  • oficer ogniowy - ppor. Zbigniew Wierzbicki (VM)
  • oficer zwiadowczy - ppor. Wacław Micuta (VM)
  • dowódca I plutonu - ppor. Jan Kasznica (VM)
  • dowódca II plutonu - ppor. Jan Wiland
  • działonowy 3 działonu - kpr. Henryk Przybysz (VM)
  • podoficer telefoniczny - kpr. Leon Raszke (VM)
  • dowódca patrolu telefonicznego - kpr. pchor. Leon Jankowski (VM)
  • strzelniczy - plut. Stanisław Wysocki (VM)

kolumna amunicyjna

  • dowódca - ppor. Janusz Zaremba (VM)
  • zastępca dowódcy - chor. Stanisław Krzyśko (VM)
  • dowódca plutonu - kpr. Stefański

Kolumna Taborowa Kawalerii nr 745

  • dowódca - ppor. rez. Jan Nowaczyński (VM)
  • zastępca dowódcy - plut. Stanisław Mieloszyk

Ponadto Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari za wojnę obronną 1939 odznaczeni zostali:

  • kpr. Feliks Cejba
  • bomb. Mieczysław Piechocki
  • kan. Czesław Grochowski
  • kan. Józef Kanarecki

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920

Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 7-go dywizjonu artylerii konnej" s. 24

Order Virtuti Militari
ppor. Józef Bogdański
ppor. Stanisław Dębiński
kan. Władysław Gwizdał
kpr. Kazimierz Kaczmarek
pchor. Józef Kalczyński
wchm. Franciszek Król
plut. Józef Królikowski
wchm. Stanisław Krzyśko
por. Alfred Milewski
kan. Antoni Nowak
kan. Bronisław Nawotny
kpr. Stanisław Paciorkiewicz
bomb. Hieronim Ratajczyk
kpr. Antoni Skrzynecki
plut. Jan Skrzypczyk
por. Jerzy Suzin
kan. Kazimierz Zbierski
wchm. Szczepan Żurek

Symbole dywizjonu[edytuj]

Sztandar
29 czerwca 1938, w Poznaniu, gen. dyw. Juliusz Rómmel wręczył jednostce sztandar ufundowany przez społeczeństwo Wielkopolski. Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów M.S.Wojsk. z 1937 nr 16 poz. 199.

Odznaka
Od 20 maja 1922 oficerom i żołnierzom mogły być nadawane odznaki pamiątkowe artylerii konnej, wspólne dla wszystkich dywizjonów.

Uwagi

  1. Zdjęcie późniejsze

Przypisy

  1. Almanach oficerski 1923/24 ↓, s. 60.
  2. Galster 1975 ↓, s. 91.
  3. Giętkowski 2001 ↓, s. 67.
  4. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1966 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77
  5. Giętkowski 2001 ↓, s. 269.
  6. Mieczysław Kułakowski. 7dak.pl. [dostęp 2016-07-26].
  7. „Polska Zbrojna” Nr 117 z 29 kwietnia 1937 roku, s. 4.

Bibliografia[edytuj]