Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa.

Zasady obowiązujące lotnictwo w połowie lat trzydziestych XX w. zostały ustalone w 1928 r. przez Biuro Ogólno-Organizacyjne, rozkazem o wprowadzeniu w życie nowej organizacji Aeronautyki na stopie pokojowej (Akta DDO MSWojsk. z 1928 r. t-41).

W tym czasie szkolenie pododdziałów lotniczych prowadziły:

W 1936 lotnictwo dysponowało następującymi ośrodkami szkoleniowymi:

  • Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa nr 1 (CWOL) w Dęblinie ze:
    • Szkołą Podchorążych Lotnictwa
    • Kursem Aplikacyjnym dla Absolwentów
  • Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa nr 2 w Bydgoszczy ze:
  • Lotniczą Szkoła Strzelań i Bombardowań w Grudziądzu która organizowała kursy wyższego pilotażu (przeszkolono ok. 40 oficerów i 80 podoficerów w pilotażu myśliwskim
  • Szkoła Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Radomiu, zorganizowaną na Bazie Eskadry Szkolnej w Sadkowie
  • Eskadrą Szkolną Pilotów dla Podoficerów w Sadkowie
  • Kursami Mechaników Samolotowych we Lwowie
  • Batalionem Szkolnym w Świeciu (utworzony w miejsce Ośrodka Szkolnego dla Szeregowców w Dęblinie, sformowany 1.09.1937 r. 1 baon w sile 400 szeregowców, szkolił poborowych obsług samolotów dla pułków lotnych).
  • Wojskowym Obozem Szybowcowym w Ustianowej.

W planach rozbudowy lotnictwa na l. 1939-1942 przewidywano w Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa, Szkołę dla Małoletnich nr 1 przenieść z Bydgoszczy do Krosna i zwiększyć stan szkolonych do 1200 osób. 1 lipca 1937 Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa zostało podporządkowane pod nowo utworzoną w Warszawie Komendę Grupy Szkół Lotniczych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Rutkowski, Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego, wyd. MON, Warszawa, 1970
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936 - 1939, wyd. MON Warszawa 1964.