24 Eskadra Rozpoznawcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
24 Eskadra Rozpoznawcza (Liniowa)
Ilustracja
Godło 24 eskadry rozpoznawczej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie marzec 1934
Rozformowanie wrzesień 1939
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Lotnictwo Wojska Polskiego
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 2 Pułk Lotniczy (1934-1939)

Armia Kraków (1939)

24 Eskadra Rozpoznawcza (Liniowa)pododdział lotnictwa rozpoznawczego Wojska Polskiego II RP.

W marcu 1934 na lotnisku rakowickim w Krakowie rozpoczęto organizację 24 Eskadry Liniowej. Eskadra podporządkowana została dowódcy I Dywizjonu Liniowego 2 Pułku Lotniczego.

W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, jednostka przemianowana została na 24 Eskadrę Rozpoznawczą. W kampanii wrześniowej 1939 walczyła w składzie lotnictwa Armii „Kraków” i Armii „Lublin”.

Personel eskadry[1][edytuj | edytuj kod]

  • Oficer takt. operacyjny eskadry: por. obs. Aleksander Bujalski
  • Lekarz eskadry: ppor. rez. lek. Walter
  • Oficer techn. eskadry: ppor. techn. Czesław Hrynaszkiewicz
  • Szef mechaników: st. majster wojsk. Maksymilian Matwiejew
  • Szef admin. eskadry: sierż. Jan Gayer

Obserwatorzy[1][edytuj | edytuj kod]

  • por. Bronisław Bąk
  • por. Aleksander Paszkowski
  • por. rez. Roman Miarczyński
  • ppor. Adam Gisman
  • ppor. Konrad Jeżewski
  • ppor. Tadeusz Michał Prędecki
  • ppor. Antoni Pułczyński
  • ppor. Feliks Sobieralski
  • ppor. Kazimierz Wójcicki
  • ppor. rez. Władysław Zborowski
  • pchor. rez. Wacław Chromiński
  • ppor. rez. Niemir Bidziński (dołączył do eskadry 6 września)

Piloci[1][edytuj | edytuj kod]

  • por. Tadeusz Nowierski
  • ppor. Bolesław Peszkowski
  • pchor. Władysław Brzozowski
  • pchor. Tadeusz Jasiński
  • pchor. Stanisław Pietruszka
  • kpr. Jan Bakanacz
  • kpr. Jan Górski
  • kpr. Stanisław Mierniczek
  • kpr. Ludwik Mołata
  • kpr. Leopold Pęczek
  • kpr. Aleksander Rudkowski
  • kpr. Mieczysław Słoma
  • kpr. Konrad Ziółkowski
  • kpr. Włodzimierz Żardecki
  • kpr. Ludwik Maciej

Strzelcy pokładowi[1][edytuj | edytuj kod]

  • kpr. Jan Banyś
  • kpr. Zygmunt Gaik
  • kpr. Antoni Młodzik
  • kpr. Augustyn Myrcik
  • kpr. Jan Pawlak
  • kpr. Henryk Radowiecki
  • kpr. Alfred Ryszka
  • kpr. Rudolf Widuch
  • kpr. Jan Woźny
  • kpr. Mieczysław Zakrocki

Eskadra ta, dowodzona bardzo prężnie, mając dobre zaopatrzenie w materiały pędne oraz właściwie dobrane lotniska polowe poniosła w kampanii wrześniowej najniższe straty ze wszystkich eskadr rozpoznawczych, wykonując też najwięcej lotów bojowych spośród tych jednostek, biorąc dodatkowo udział w dwóch dużych wyprawach bombowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 151.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.