24 Eskadra Rozpoznawcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
24 Eskadra Rozpoznawcza (Liniowa)
Ilustracja
Godło 24 eskadry rozpoznawczej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie marzec 1934
Rozformowanie wrzesień 1939
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Lotnictwo Wojska Polskiego
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 2 Pułk Lotniczy (1934-1939)

Armia Kraków (1939)

24 Eskadra Rozpoznawcza (Liniowa) - pododdział lotnictwa rozpoznawczego Wojska Polskiego II RP.

W marcu 1934 na lotnisku rakowickim w Krakowie rozpoczęto organizację 24 Eskadry Liniowej. Eskadra podporządkowana została dowódcy I Dywizjonu Liniowego 2 Pułku Lotniczego.

W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, jednostka przemianowana została na 24 Eskadrę Rozpoznawczą. W kampanii wrześniowej 1939 walczyła w składzie lotnictwa Armii „Kraków” i Armii „Lublin”.

Personel eskadry[1][edytuj]

  • Oficer takt. operacyjny eskadry: por. obs. Aleksander Bujalski
  • Lekarz eskadry: ppor. rez. lek. Walter
  • Oficer techn. eskadry: ppor. techn. Czesław Hrynaszkiewicz
  • Szef mechaników: st. majster wojsk. Maksymilian Matwiejew
  • Szef admin. eskadry: sierż. Jan Gayer

Obserwatorzy[1][edytuj]

  • por. Bronisław Bąk
  • por. Aleksander Paszkowski
  • por. rez. Roman Miarczyński
  • ppor. Adam Gisman
  • ppor. Konrad Jeżewski
  • ppor. Tadeusz Michał Prędecki
  • ppor. Antoni Pułczyński
  • ppor. Feliks Sobieralski
  • ppor. Kazimierz Wójcicki
  • ppor. rez. Władysław Zborowski
  • pchor. rez. Wacław Chromiński
  • ppor. rez. Niemir Bidziński (dołączył do eskadry 6 września)

Piloci[1][edytuj]

  • por. Tadeusz Nowierski
  • ppor. Bolesław Peszkowski
  • pchor. Władysław Brzozowski
  • pchor. Tadeusz Jasiński
  • pchor. Stanisław Pietruszka
  • kpr. Jan Bakanacz
  • kpr. Jan Górski
  • kpr. Stanisław Mierniczek
  • kpr. Ludwik Mołata
  • kpr. Leopold Pęczek
  • kpr. Aleksander Rudkowski
  • kpr. Mieczysław Słoma
  • kpr. Konrad Ziółkowski
  • kpr. Włodzimierz Żardecki
  • kpr. Ludwik Maciej

Strzelcy pokładowi[1][edytuj]

  • kpr. Jan Banyś
  • kpr. Zygmunt Gaik
  • kpr. Antoni Młodzik
  • kpr. Augustyn Myrcik
  • kpr. Jan Pawlak
  • kpr. Henryk Radowiecki
  • kpr. Alfred Ryszka
  • kpr. Rudolf Widuch
  • kpr. Jan Woźny
  • kpr. Mieczysław Zakrocki

Eskadra ta, dowodzona bardzo prężnie, mając dobre zaopatrzenie w materiały pędne oraz właściwie dobrane lotniska polowe poniosła w kampanii wrześniowej najniższe straty ze wszystkich eskadr rozpoznawczych, wykonując też najwięcej lotów bojowych spośród tych jednostek, biorąc dodatkowo udział w dwóch dużych wyprawach bombowych.

Przypisy

  1. a b c d Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 151.

Bibliografia[edytuj]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.