212 Eskadra Bombowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
212 Eskadra Bombowa (Niszczycielska Nocna)
Ilustracja
Godło 212 eskadry bombowej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1929
Rozformowanie wrzesień 1939
Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Stanisław Luziński
Ostatni kpt. pil. Stanisław Taras-Wołkowiński
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych lotnictwo Wojska Polskiego
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 1 Pułk Lotniczy

X Dywizjon Bombowy

212 Eskadra Bombowa (Niszczycielska Nocna)pododdział lotnictwa bombowego Wojska Polskiego II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

212 Eskadra Niszczycielska Nocna sformowana została na podstawie rozkazu L.dz 238/29 z 17 maja 1929, w składzie II Dywizjonu Niszczycielskiego Nocnego 1 Pułku Lotniczego, na lotnisku Okęcie. W listopadzie 1929 jednostka rozpoczęła szkolenie na trzech samolotach Farman F-68 Goliath. Do 1931 pododdział przezbrojony został w samoloty Fokker F.VIIB/3m. W 1932 jednostka przemianowana została na 212 Eskadrę Bombową Nocną. Wiosną 1938 eskadra otrzymała w celach szkoleniowych samoloty PZL.23 Karaś, w październiku tego roku pierwsze samoloty PZL.37 Łoś.

W kampanii wrześniowej 1939 walczyła w składzie Brygady Bombowej, operując z lotniska Ułęż i posiadając na uzbrojeniu dziewięć samolotów PZL.37 Łoś Abis i B oraz jeden samolot Fokker F.VIIB/3m.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. obs. Stanisław Luziński (od 13 IX 1929)
  • kpt. pil. Jakub Kosiński (od 17 IV 1931)
  • kpt. pil. Tadeusz Wójcicki (od 7 XI 1932)
  • kpt. pil. Stanisław Grodzicki (od 1 XI 1937)
  • kpt. pil. Stanisław Taras-Wołkowiński (10 VIII 1938)

Obsada personalne eskadry we wrześniu 1939[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca - kpt. pil. Stanisław Taras-Wołkowiński
  • oficer taktyczny - kpt. obs. Jan Baliński
  • oficer techniczny - pchor. rez. techn. Stanisław Madejski
  • szef mechaników - st. majster wojskowy Marian Mańkowski
  • szef administracyjny eskadry - sierż. Józef Szewerniak
piloci
por. Wacław Butkiewicz
pchor. Feliks Mazak (Jan Żarnowski)
pchor. Michal Ostrowski
sierż. Józef Siwik
plut. Mieczysław Adamiecki
plut. Czesław Dziekoński
plut. Stanisław Jensen
plut. Franciszek Zaremba
kpr. Kazimierz Kaczmarek
kpr. Czesław Mateuszuk
obserwatorzy
por. Tadeusz Dymek
por. Jan Gumkowski
por. Franciszek Jakubowski
por. Jan Kazimierz Lekszycki
por. Ignacy Szponarowicz
por. Kazimierz Żukowski
ppor. Mieczysław Bykowski
ppor. Kazimierz Dzik
pchor. Julian Augustyński
pchor. Jerzy Białoskórski
pchor. Jerzy Goldhaar
pchor. Tadeusz Owczarski
pchor. Karol Reichert
strzelcy
sierż. Władysław Serafin
kpr. Stanisław Biliński
kpr. Bogusław Budzyński
kpr. Aleksander Danielak
kpr. Tadeusz Egierski
kpr. Marian Gargol
kpr. Konstanty Gołębiowski
kpr. Władysław Graczyk
kpr. Jan Hejnowski
kpr. Władysław Kramarczyk
kpr. Benedykt Molik
kpr. Marian Pajor
kpr. Rajmund Pokrzywa
kpr. Czesław Pospieszyński
kpr. Marian Przybylski
kpr. Andrzej Reiss
kpr. Mieczysław Skierczyński
kpr. Leonard Szczepański
kpr. Walenty Wasilewski
kpr. Władysław Wojdat
kpr. Stanisław Wrzeszcz
kpr. Stanisław Zieliński
kpr. Lucjan Zimmerman
st. szer. Aleksander Stepnowski

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 108-113. ISBN 83-206-0281-5.