39 Eskadra Towarzysząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
39 Eskadra Towarzysząca
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1937
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 29 sierpnia[1]
Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Antoni Koźmiński
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Poznań
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość IV/3 Dywizjon Towarzyszący

39 eskadra towarzyszącapododdział lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

39 eskadra towarzysząca została sformowana na podstawie rozkazu L.dz. 4359/tjn. Ministra Spraw Wojskowych z dnia 19 lipca 1937 roku.

Eskadra została zorganizowana na lotnisku Ławica w Poznaniu, na bazie IV plutonu 33 eskadry towarzyszącej i podporządkowana dowódcy IV/3 dywizjonu towarzyszącego 3 pułku lotniczego.

W dniu 24 sierpnia 1939 roku, po zarządzeniu mobilizacji, eskadra została rozformowana, a jej personel i wyposażenie posłużył do uzupełnienia 33 i 36 eskadry towarzyszącej.

Personel eskadry[edytuj | edytuj kod]

Personel eskadry w lipcu 1937[3]
Stanowisko Stopień, imię i nazwisko
dowódca kpt. obs. Antoni Koźmiński
dowódca I/39 por. obs. Janusz Badowski
dowódca II/39 por. obs. Henryk Możdżeń
szef eskadry st. sierż. Ignacy Kreczewski
szef mechaników st. majster wojsk. Władysław Metelski
Personel eskadry w marcu 1939[4][a]
Stanowisko Stopień, imię i nazwisko
dowódca kpt. Antoni Koźmiński
dowódca I/39 por. Franciszek Tomasz Świetlik
dowódca II/39 por. Henryk Możdżeń
obserwator por. Jan Marian Czarkowski
obserwator por. Józef Paluch
obserwator ppor. Henryk Cyruliński
obserwator ppor. Tadeusz Wiesław Sawicki

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Święto 3 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Pawlak 1989 ↓, s. 261–262.
  4. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 781.
  5. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Krzysztof Hoff: Skrzydła Niepodległej. O wielkopolskim lotnictwie w okresie Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych, 2005. ISBN 83-921347-0-2.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.