60 Dywizja Piechoty (II RP)
| 60 Dywizja Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo | |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk art. Adam Epler |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | Samodzielna Grupa Operacyjna Polesie |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
60 Dywizja Piechoty (60 DP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP improwizowana w trakcie kampanii wrześniowej 1939.
Dywizja nie wystepowała w organizacji pokojowej wojska. Powstała na początku drugiej dekady września 1939, na terenie Okręgu Korpusu Nr IX, jako Zgrupowanie "Kobryń" z oddziałów sformowanych w Ośrodkach Zapasowych 20 i 30 Dywizji Piechoty. Uzbrojenie dla niej dostarczyły autobusy warszawskie, przewożąc je z magazynów Centralnej Składnicy Uzbrojenia nr 2 w Stawach koło Dęblina.
Wchodziła w skład SGO "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga.
Pierwszą walkę z oddziałami niemieckimi stoczyła 14 września w rejonie szosy z Kobrynia do Brześcia. 18 września broniła Kobrynia i wieczorem wycofała się na południe pod Dywin. Następnie maszerowała na zachód razem z innymi oddziałami "Grupy Poleskiej".
28 września, w rejonie Włodawy, na polecenie gen. Kleeberga Dywizja "Kobryń" przeformowana została w 60 Dywizję Piechoty. Brała ona następnie udział we wszystkich walkach zgrupowania: 29-30 września stoczyła zwycięskie boje z wojskami sowieckimi pod Jabłoniem i Milejowem, 1 października podjęła marsz znad rzeki Bystrzyca przez Adamów i Gułów do lasów koło Hordzieżki, a następnie walczyła z Niemcami pod Serokomlą, 3 października przeszła do lasów na północ od Woli Gułowskiej, 5 października – wzmocniona Brygadą Kawalerii "Edward" uderzyła na cmentarz i klasztor w Woli Gułowskiej oraz na Helenów, a BKaw. "Edward" wsparta I/183 pp dokonała głębokiego rajdu na tyłach przeciwnika przez miejscowości Niedźwiedź, Budziska, Charlejów. Następnego dnia skapitulowała wraz z resztą zgrupowania.
[edytuj] Organizacja i obsada personalna
- Dowództwo 60 Dywizji Piechoty
- dowódca - płk art. Adam Józef Aleksander Epler
- dowódca piechoty dywizyjnej - ppłk dypl. kaw. w st. spocz. Tadeusz Śmigielski
- dowódca artylerii dywizyjnej - mjr art. Stanisław Olechowski
- szef sztabu - mjr art. Franciszek Ksawery Schoener
- 182 Pułk Piechoty - ppłk Franciszek Mieczysław Targowski
- 183 Pułk Piechoty - ppłk Władysław Seweryn
- 184 Pułk Piechoty - mjr Józef Edmund Żeleski
- samodzielny batalion 179 Pułku Piechoty – mjr Michał Bartula
- V dywizjon 20 Pułku Artylerii Lekkiej - kpt. rez. Ludwik Łoś (dwie baterie 75 mm armat i dwie baterie 100 mm haubic)
- kawaleria dywizyjna - ppłk Anatol Dworenko-Dworkin ("bałachowiec")
- kompania przeciwpancerna motorowa - por. Czesław Malinowski
- kompania karabinów maszynowych nr 97 - ppor. Józef Socha
- kompania telefoniczna - por. piech. Zygmunt Sikora
- pluton żandarmerii nr 91 - ppor. żand. Maksymilian Muszyński
[edytuj] Bibliografia
- Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ISBN 83-222-0377-2
- Adam Epler, Ostatni żołnierz polski kampanii roku 1939, reprint wydania z 1942, ARS-HIT Sp. z o.o. Centrum Wydawniczo-Handlowe, Warszawa 1989
- Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ISBN 83-11-07699-6
- Tadeusz Jaruga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975
|
|||||||||||||||||||||||