69 Pułk Piechoty (II RP)
| 69 Pułk Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1919 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 11 listopada[1] |
| Nadanie sztandaru | 30 maja 1929 |
| Rodowód | 11 Pułk Piechoty Wielkopolskiej |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 17 Brygada Zmechanizowana |
| Dowódcy | |
| Ostatni | płk dypl. Stanisław Dworzak |
| Działania zbrojne | |
| powstanie wielkopolskie; wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Gniezno |
| Podporządkowanie | 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
69 Pułk Piechoty (69 pp) – oddział piechoty Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.
Pokojowym garnizonem pułku było Gniezno. W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 17 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii Poznań.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
23 lutego 1919 z wielkopolskich oddziałów powstańczych: batalionu – śremskiego, jarocińskiego, koźmińskiego i 1 pp z powiatu rawickiego powstał 11 Pułk Strzelców Wielkopolskich. Bataliony powstańcze wywodziły się ze sformowanych w listopadzie 1918 kompanii bezpieczeństwa. 3 maja 1919 gen. piech. Józef Dowbor-Muśnicki rozkazem nr 119 zatwierdził dzień 19 marca (św. Józefa) świętem pułkowym dla 11 Pułku Strzelców Wielkopolskich (później zmieniono datę święta na 11 listopada).
5 lutego 1920 oddział przemianowany został na 69 Pułk Piechoty.
[edytuj] Strzelcy wielkopolscy
Dowódcy pułku:
- ppłk Wacław Kluczyński (1923)
- płk dypl. Stanisław Dworzak (1939)
Oficerowie pułku:
- płk Wincenty Nowaczyński
- mjr SG Jan Duch (nadetatowy)
- ppłk piech. Alfred Jan Schmidt (zastępca dowódcy pułku)
- kpt. Karol Wojciechowski
Obsada personalna pułku w 1924
- dowódca – p.o. ppłk Wacław Kluczyński
- zastępca dowódcy – ppłk Franciszek Tomek
- kwatermistrz – mjr Wacław Szyller
- dowódca I batalionu – mjr Bolesław Ludwik Żurakowski
- dowódca II batalionu – mjr Edward Senk
- dowódca III batalionu – mjr Stefan Płochowski
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
[edytuj] Symbole pułku
Sztandar
Nadanie chorągwi i zatwierdzenie jej wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1928, nr 31, poz. 340. Chorągiew ufundowało społeczeństwo Gniezna. Wręczył go pułkowi 30 maja 1929 w Gnieźnie prezydent RP Ignacy Mościcki[2].
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr. 23, poz. 260 z 23 sierpnia 1928 roku. Odznaka ma kształt krzyża o ramionach emaliowanych w kolorze granatowym z żółtym obrzeżem. Na ramionach wpisano dawne i obecne numery i inicjały 11 PSW 69 P.P. oraz datę jego powstania 11.XI.1918. W środku krzyża godło wz. 1927 na czerwonym tle w otoku złotego wieńca laurowego. Między ramionami krzyża umieszczono herby miejscowości: Śremu, Rawicza, Jarocina, Koźmina. Oficerska - jednoczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Wymiary: 40x40 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa [3]
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.
- Almanach oficerski, praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923.
- Księga chwały piechoty, komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
