6 Pułk Piechoty Legionów

6 Pułk Piechoty Legionów
Odznaka 6 Pułku Piechoty Legionów
Historia
Państwo	Polska
Sformowanie	27 lipca 1915/ 1919
Rozformowanie	1939
Patron	Józef Piłsudski
Tradycje
Święto	28 lipca
Nadanie sztandaru	1914; 22 listopada 1922
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały	2 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Ostatni	płk Stanisław Engel
Działania zbrojne
I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja	Wilno
Rodzaj wojsk	piechota
Rodzaj sił zbrojnych	Wojska Lądowe

Plan bitwy pod Kostiuchnówką

29 lipca - 3 sierpnia 1920

6 Pułk Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego (6 pp Leg.) – oddział piechoty Legionów Polskich i Wojska Polskiego II RP.

W dwudziestoleciu międzywojennym wchodził w skład 1 Dywizji Piechoty Legionów i stacjonował w garnizonie Wilno.O pułku Marszałek Śmigły - Rydz mówił: "...Pułk szósty był pułkiem, który nie zawodził..."

Pułk w legionach

Pułk utworzony został rozkazem Komendy Legionów Polskich z 27 lipca 1915 w Rozprzy pod Piotrkowem.

10 września pułk odszedł na Wołyń w składzie III Brygady Legionów Polskich. Jesienią przeszedł chrzest bojowy w Maniewiczach i pod Kostiuchnówką. Następnie walczył pod Kuklami i Kamieniuchą. Podczas ofensywy gen.Aleksieja Brusiłowa w lipcu 1916 prowadził boje pod „Polską Górą". Na początku sierpnia 1916 r. zakończył działania bojowe pod Sitowiczami. W lipcu 1917 r. w wyniku tzw. kryzysu przysięgowego został rozwiązany.

Pułk w walce o granice

Na początku 1919 przystąpiono do odtwarzania pułku. Pierwszym jego pododdziałem był batalion szturmowy, sformowany w Radomiu, który 9 stycznia 1919 wszedł do walki o linię kolejową Lwów—Przemyśl. W kwietniu 1919 uczestniczył w walkach o Lidę. Przesunięty pod Wilno, połączył się z II i III batalionem.

W pełni skompletowany pułk wziął udział w bojach o Dyneburg na Łotwie. W 1920 włączony został do grupy uderzeniowej skierowanej na Kijów. W czasie odwrotu poniósł duże straty. Zreorganizowany i uzupełniony na Lubelszczyźnie, rzucony został do kontrofensywy znad rzeki Wieprz. Dotarł 27 września 1920 do Lidy. Zawieszenie broni zastało pułk w rejonie Gródka Siemkowskiego. 3 grudnia 1920 w Mołodecznie Marszałek Józef Piłsudski udekorował sztandar 6 pułku piechoty Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari za zasługi bojowe w kampanii 1914 - 1920( VM 3222). Matką chrzestną sztandaru była pani Marcelina Rościszewska, a ojcem chrzestnym pan Tadeusz Sołowski. Mszę polową celebrował ks. biskup Badurski.

Pułk w okresie pokoju

Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, pułk zaliczony został do typu II pułków piechoty (tzw. wzmocnionych). Na czas wojny przewidywany był do pierwszego rzutu mobilizacyjnego. W okresie zimowym posiadał dwa bataliony starszego rocznika i batalion szkolny. W okresie letnim zaś trzy bataliony strzeleckie. Jego stany były wyższe od pułku "normalnego" (typ I) o ok. 400-700 żołnierzy.

Pułk w kampanii wrześniowej

W dniach 24-27 sierpnia 1939 pułk został zmobilizowany w alarmie. Po zaprzysiężeniu skoncentrował się 28—31 sierpnia, w rejonie Wilna. 1 września rozpoczął dyslokację na linię obrony Narwi w rejonie Różana. W kampanii wrześniowej walczył w składzie macierzystej dywizji, która była jedną z trzech wielkich jednostek Grupy Odwodów "Wyszków". 8 września sztandar pułku wraz z innymi znakami dywizji odtransportowano do Warszawy i zdeponowano w muzeum Józefa Piłsudskiego w Belwederze. 9 września pod Wyszkowem pułk nawiązał styczność bojową z oddziałami Wehrmachtu. Po planowym nie wymuszonym odwrocie znad Bugu pułk w ramach dywizji maszerował na Kałuszyn. Z 11/12 września w godzinach nocnych nawiązał kontakt z Niemcami i z marszu przeszedł do nocnego natarcia na Kałuszyn, rozbijając doszczętnie nieprzyjacielski 44 pułk piechoty. Sam również poniósł ciężkie straty. Dowódca pułku został ranny i przebywał w punkcie opatrunkowym w Jakubowie, skąd został ewakuowany do szpitala. Jednak przed południem punkt opatrunkowy zagarnięty został przez kawalerię nieprzyjaciela. Ranny płk Stanisław Engel i inni trafili do niewoli. "Polska Zbrojna" , nr 257 z 16.9.1939 r, podała w Komunikacie wojennym Naczelnego Wodza : cyt. ".nasze oddziały zniszczyły kilka pułków niemieckich – ostatnio pod Kałuszynem". Po wypoczynku w rejonie Kuflewa 13.9 pułk dalej maszerował nocą w kierunku Wodyń, jako straż boczna dywizji. Nocą odbił opanowane przez pododdziały Niemców z Waffen SS- Standarte „Deutschland” wsie i miejscowości, w tym Wolę Wodyńską. Bitwę o tę miejscowość opisał dowódca pułku niemieckiego, który zdobył i utrzymał tą miejscowość. Z jego relacji zamieszczonej w czasopiśmie „ Militar – Wochenblatt”, zarówno zdobycie przez Niemców Woli Wodyńskiej wieczorem 13.9 , jak i odparcie nocnego natarcia Polaków, przedstawia jako szczyt wytrwałości niemieckich żołnierzy. Według autora relacji Niemcy przez całą noc odpierali zaciekle szturmujących Polaków, a jeszcze o świcie 14.9 słychać było „schreckliche polnische hurra…”. Po czwartej dobie ciągłych walk, pułk podejmuje próbę przebicia się przez szosę patrolowaną przez niemiecki czołgi i przedostania do lasów pod Jagodnem. 15.9 zagarniając po drodze wszystkich maruderów i żołnierzy z rozbitych innych oddziałów 1 DP Leg. Rozpoczyna się dla pułku nowy etap kampanii wrześniowej: koncentracja po rozbiciu. Pułk zaczyna formować zgrupowanie, które rano 17.9 osiąga Radzyń Podlaski, 18.9 Parczew, 19.9 wieś w rejonie Urszulina. Dowództwo zamierza przebijać się w kierunku granicy węgierskiej. 20.9 rano pułk osiągnął Chełm a nocą 21.9 Grabowiec, z zadaniem aby następnego dnia połączyć się z oddziałami Armii „Kraków” i innymi spychanymi przez Niemców. 22.9 w rejonie wsi Rachanie przepuszczono przez ugrupowanie pułku parlamentariuszy niemieckich, którzy przybyli z propozycją honorowej kapitulacji, do dowódcy kombinowanej grupy gen. dyw. Stefana Dąb-Biernackiego. Propozycja została odrzucona i pułk przeszedł do dalszych działań w ogólnym kierunku na Tarnawatkę, w celu wywalczenia przejścia na południe od granicy węgierskiej. 23.9 przesuwał się w kierunku Suchowoli, gdzie rano 24.9 przeprowadził atak i wyparł Niemców z tej miejscowości. Ostatnie natarcie kombinowanego 6 pp Leg, wspólnie z 9 pp Leg, przy wsparciu 10 pal przeprowadzono na nieprzyjaciela we wsi Podklasztor o świcie 25.9. w wyniku którego, Niemcy zostali wyparci ze wsi i oswobodzono z niemieckiej niewoli kilku polskich oficerów. Niestety tu nie spotkano żadnych zorganizowanych polskich oddziałów, więc dowódca pułku, ppłk Kasztelowicz powtórzył ostatni ustny rozkaz dowódcy 1 DP Leg. gen Wincentego Kowalskiego:

"...przegraliśmy kampanię. Wojna jednak trwa nadal. Żołnierze starsi wiekiem i obarczeni rodzinami niech starają się dotrzeć do swoich miejsc zamieszkania. Nie poddawać się do niewoli zarówno oddziałom niemieckim, jak i oddziałom sowieckim. Dekować się – w niedługim czasie będzie utworzone coś w rodzaju POW. Młodzi wiekiem powinni przedostawać się na Węgry, a stamtąd do Francji, gdzie na pewno będzie formowane Wojsko Polskie…"

. Po wojnie 11 listopada 1966 r decyzją Rady Trzech (Kapituły Orderu Virtuti Militari) w Londynie 6 Pułk Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego uzyskał prawo umieszczenia na wstędze biało-czerwonej przy sztandarze napisu: "Wyróżniony za niezwykłe męstwo w kampanii 1939 w Polsce".

Według przybliżonych obliczeń we wrześniu 1939 zginęło około 130 podoficerów i szeregowych, a około 250 oficerów, podoficerów i szeregowych zostało rannych. W samym tylko nocnym natarciu pod Kałuszynem poległo około 70 żołnierzy, a przeszło 100 odniosło rany. Zaginęło dwóch oficerów (adiutant pułku i dowódca 8 kompanii strzeleckiej). Lista zaginionych podoficerów i szeregowców jest trudna do ustalenia nawet w przybliżeniu.

Legioniści

Dowódcy pułku:

• mjr Witold Ścibor-Rylski (28 VII - 2 X 1915)
• mjr / ppłk Mieczysław Norwid-Neugebauer (6 X 1915 - 11 VII 1917)
• ppłk Witold Ścibor-Rylski (28 VII - 20 VIII 1917)
• ppłk Bolesław Popowicz (8 V 1919 - 15 VIII 1920)
• ppłk / płk Stanisław Kozicki (16 VIII 1920 - 17 VIII 1927)
• ppłk / płk Stefan Leon Biestek (17 VIII 1927 - 12 XI 1935)
• ppłk dypl. Zygmunt Berling (13 XI 1935 - 2 IV 1937)
• płk Stanisław Engel (3 IV 1937 - 12 IX 1939)
• ppłk Jan Kasztelowicz (p.o. od 12 IX 1939)

Oficerowie pułku:

Wacław Aleksandrowicz mjr piech. Włodzimierz Bochenek kpt. piech. Wacław Denhoff-Czarnocki kpt. piech. Władysław Dobrowolski por. Antoni Melnarowicz chor. Kazimierz Bogaczewicz płk piech. Marian Ocetkiewicz

mjr piech. Władysław Owoc mjr piech. Tadeusz Pełczyński por. piech. Alojzy Przeździecki gen. bryg. Wilhelm Orlik-Rückemann kpt. dypl. Wacław Kobyliński kpt.Jan Jakubowski kpt.Tadeusz Jakubowski

Podoficerowie i szeregowcy:

• Wilhelm Jan Fedorko

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920

chor. dr Jerzy Babecki kpr. Kazimierz Baczkowski plut. Witold Barbacki plut. Feliks Bąk plut. Rudolf Bergiel-Opala st. szer. Henryk Bernstein ppor. Ireneusz Blachaczek-Branowski kpt. dr Stefan Buchowiecki plut. Józef Burczyk kpr. Jan Byrski ppor. Jan Henrico-Chodorowski plut. Konstanty Ciołek sierż. Władysław Czapla sierż. Rudolf Czarnecki chor. Mieczysław Dobrzański szer. Hilary Dominikow chor. Wacław Drojowski sierż. Kazimierz Dziurzyński plut. Aam Fałęcki plut. Stefan Fichna kpr. Lucjan Frankowski szer. Piotr Gęgołek por. Józef Gigiel-Melechowicz plut. Michał Gilewicz pchor. Władysław Godlewski kpr. Bronisław Gątaszewski pchor. Marian Goszczyński chor. Czesław Guralik plut. Tadeusz Górecki chor. Henryk Gruber pchor. Henryk Józef Gumol chor. Kazimierz Gwiazdomorski szer. Jan Haas st. szer. Roman Hauer kpr. Karol Herbert chor. Aleksander Hild chor. Antoni Hłasko chor. Wilhelm Horl szer. Witold Jabłoński sierż. Józef Jakubiec kpt. Tadeusz Jakubowski chor. Kazimierz Jankowski szer. Ludwik Jaszczyński plut. Julian Jaszkowski ppor. Leon Jarząbkiewicz ppor. Maksymilian Milan-Kamski sierż. Józef Kardys szer. Edward Kasprzycki

kpr. Henryk Kawęzowski sierż. Piotr Kieblesz kpr. Jan Plecha st. szer. Witold Klimunt kpr. Jan Kolanowski por. Wincenty Kominek-Lachowicz kpr. Jan Kralik sierż. Jan Kraus kpr. Stanisław Krysiński st. szer. Dionizy Krzyczkowski ppor. Kazimierz Krzyczkowski plut. Feliks Książkiewicz plut. Adam Kulejowski chor. Wiktor Kwarciński kpr. Józef Lema chor. Tadeusz Nowicki b. p. plut. Natan Lewinson por. Adam Lisiewicz chor. Stefan Luranc plut. Wawrzyniec Łodygowski por. Roman Łubiński chor. Mieczysław Machajski sierż. Bolesław Maciejewski chor. Ludwik Majcher ppor. Marszałek-Milan sierż. Jan Mazurkiewicz sierż. Karol Michalski-Złoch plut. Mieczysław Mikołajewski chor. Stanisław Mitera szer. Marcin Möck kpr. Zygmunt Myszkowski chor. Jan Naspiński kpr. Stanisław Nehrebecki sierż. Gustaw Nowosielski chor. Jan Ogrodnik kpr. Wiesław Olszewski sierż. Kazimierz Orski-Zarębski pchor. Zbigniew Leliwa-Osostowicz plut. Edward Ostrowski plut. Józef Pietrzak plut. Fryderyk Piskurski szer. Jan Pogan ppor. Stefan Pomirski st. szer. Wilhelm Porth szer. Adam Przybylski szer. Stanisław Raróg plut. Juliusz Rosa

pchor. Kazimierz Rettinger sierż. Stanisław Zarski-Rozmarynowski chor. Józef Rożniecki sierż. Marian Ruciński chor. Józef Skrzyński ppor. Jan Służewski szer. Wilhelm Smutny plut. Hipolit Snamira ppor. Zygmunt Srzednicki pchor. Władysław Stenhaus ppor. Tomasz Struzik chor. Kazimierz Strzegocki kpr. Jan Strzelecki kpt. Stanisław Styrczula sierż. Władysław Szarwarki plut. Kazimierz Szlampf chor. Tadeusz Szmoniewski chor. Marian Szromba plut. Emil Szuster plut. Franciszek Sleczka sierż. Antoni Świniarski chor. Władysław Tarada chor. Stanisław Targowski plut. Jan Terka kpr. Aleksander Tierling szer. Henryk Trzpis chor. Aleksander Tumidajski kpr. Bronisław Tusch chor. Stanisław Urbański chor. Tadeusz Vorbrodt kpr. Bronisław Wandycz chor. Bronisław Warzybok plut. Franciszek Włodek chor. Edward Wojciechowski kpr. Józef Wojciechowski szer. Henryk Wojtuszkiewicz st. szer. Józef Wyszyński plut. Piotr Zabłocki kpr. Antoni Załęski-Zalewski kpr. Jan Załuski plut. Stanisław Zapotoczny por. dr Marcin Zieliński sierż. Władysław Zygmunt kpr. Wincenty Zarski szer. Konstanty Zbijewski plut. Leon Zurkiewicz st. szer. Kazimierz Tumidajski

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939

Dowództwo

• dowódca - płk Stanisław Engel (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
• I adiutant - kpt. Antoni Paweł Ślęzak (zginął w 1940 w Katyniu)
• II adiutant - por. rez. Ludwik Weker
• oficer informacyjny – por. Józef Błażewicz
• kwatermistrz - kpt. Kazimierz Miller (poległ 14 IX 1939 w lesie Jagodne)
• naczelny lekarz pułku - mjr dr Józef Bułat
• dowódca kompanii gospodarczej – por. Ignacy Skupieński (też kapelmistrz)
• oficer płatnik - ppor. rez. Jan Koecher
• oficer żywnościowy - por. int. Stefan Życki
• kapelan pułku - ks. kpl. rez. Józef Grams

I batalion

• dowódca batalionu - mjr Władysław Zarzycki (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
• adiutant - ppor. rez. Jan Rozwadowski
• oficer gospodarczy - ppor. rez. - NN
• oficer płatnik - ppor. rez. Stanisław Telechun
• lekarz batalionu - pchor. rez. NN
• dowódca plutonu łączności – ppor. rez. Sośnicki
• dowódca 1 kompanii strzelców - ppor. Anatol Woróg (poległ 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Wacław Markiewicz (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Jan Jaguczański
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca 2 kompanii strzelców - ppor. rez. Eugeniusz Balcerzak (poległ 12 IX 1939 pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - ppor. Ryszard Antoni Jaworski
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Aleksander Sokołowski
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca 3 kompanii strzelców - kpt. Ludwik Ziobrowski
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Zygmunt Stambrowski
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Jan Głowecki
  • dowódca III plutonu - chor. Stanisław Telega
• dowódca 1 kompanii ckm - kpt. Kleofas Szepet (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Kazimierz Kryżan
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Bogdan Zwolski
  • dowódca III plutonu - chor. Władysław Cieśla
  • dowódca IV plutonu (taczanek) - ppor. rez. NN
  • dowódca V plutonu (moździerzy) - ppor. rez. NN

II batalion

• dowódca batalionu - kpt. Antoni Piotrowski
• adiutant - ppor. rez. Marian Koczyk (poległ 23 IX w lesie w rej. Tarnawatka-Suchowola)
• oficer gospodarczy - ppor. rez. NN
• oficer płatnik - ppor. rez. - NN
• lekarz batalionu - ppor. rez. NN
• dowódca plutonu łączności – ppor. rez. Kazimierz Ukielski
• dowódca 4 kompanii strzelców - kpt. Stefan Słomczyński (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca 5 kompanii strzelców - por. Izydor Dowgiałło
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca 6 kompanii strzelców - por. rez. Czesław Adam Papiewski
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Andrzej Zieliński
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca 2 kompanii ckm - kpt. Tadeusz Władysław Berek
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Władysław Żołądkiewicz
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Kazimierz Bryl
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca IV plutonu (taczanek) - ppor. rez. NN
  • dowódca V plutonu (moździerzy) - ppor. rez. NN

III batalion

• dowódca batalionu - ppłk Jan Kasztelowicz (od 12 IX 1939 pełni obowiązki dowódcy pułku)
• adiutant - ppor. rez. Marian Błaszkiewicz (ranny 10 IX pod Kamieńczykiem), od 10 IX – ppor. rez. Stefan Wyrębski
• oficer gospodarczy - ppor. rez. dr Jerzy Kondracki
• oficer płatnik - ppor. rez. Zygmunt Giernakowski
• lekarz batalionu - ppor. rez. dr Efroim Mełamed
• dowódca 7 kompanii strzelców - por. Wilhelm Tupikowski
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• 8 kompanii strzelców - por. Witold Stasiłowicz (zaginął w rej. Kałuszyna)
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Emanuel Laskarys
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. NN
  • dowódca III plutonu - chor. Jan Nesterowicz
• dowódca 9 kompanii strzelców - por. rez. Antoni Kudławiec (poległ 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - ppor. Tadeusz Truszkowski (poległ 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Emanuel Laskarys (ranny 13 IX pod Wolą Wodyńską)
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Janowicz
• dowódca 3 kompanii ckm - por. Michał Schmal (od 12 IX pełnił obowiązki dowódcy batalionu)
  • dowódca I plutonu - ppor. rez. Zdzisław Andrucewicz
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Józef Koter (poległ 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. Zygmunt Korolkiewicz (od 12 IX – dowódca kompanii)
  • dowódca IV plutonu - ppor. rez. Stefan Wyrębski (od 10 IX adiutant III baonu), od 19 IX – plut. pchor. rez. Jerzy Buyko
  • dowódca V plutonu - ppor. rez. Piotr Wasilewski
    • szef kompanii - kpr. zaw. Robert Bobkiewicz
    • podoficer gospodarczy - sierż. zaw. Władysław Piechota
    • podoficer broni - plut. zaw. Jan Matoszko
    • obserwator dowódcy kompanii - kpr. sł. czyn. Władysław Sikorski
    • goniec dowódcy kompanii - leg. Stanisław Kobirski
    • pocztowy osobisty dowódcy kompanii - leg. Stanisław Wawrzonkowski

Pododdziały specjalne

• dowódca plutonu łączności - por. Jan Siedlecki
• dowódca kompanii zwiadowców - por. Tomasz Jaworski
  • dowódca plutonu konnych zwiadowców - ppor. rez. NN
  • dowódca plutonu kolarzy - ppor. rez. mgr Eugeniusz Masłowski
• dowódca kompanii przeciwpancernej - por. Bogusław Szafranowski (ranny 12 IX pod Kałuszynem)
  • dowódca I plutonu - por. Zbigniew Lech Sankowski
  • dowódca II plutonu - ppor. rez. Marian Tomaszewicz
  • dowódca III plutonu - ppor. rez. NN
• dowódca plutonu artylerii piechoty - por. Stefan Jerzy Jasiewicz
• dowódca plutonu pionierów – ppor. Michał Kuncewicz

Symbole pułku

Odznaka pułku

Pierwszy wzór odznaki zatwierdzony Dz. Rozk. MSWojsk. nr 49, poz. 872 z 13 grudnia 1921 roku. Odznaka zwana "Krzyżem Wytrwałości" ma kształt stylizowanego krzyża, na którym widnieje wizerunek orła wzorowanego na jagiellońskim. Na piersi orła i skrzydłach wpisano numer i inicjały 6 PP LP. Przy szyi data powstania pułku 28 VII 1915, na obramowaniach krzyża nazwy pól bitewnych KOSTIUCHNÓWKA, GÓRA POLAKÓW KAMIENIUCHA KUKLE - KOPNE. Dwuczęściowa - wykonana w srebrze lub z alpaki, bez emalii. Wymiary: 4lx36 mm.

Oznaka żałobna

26 czerwca 1935 Minister Spraw Wojskowych "w celu uczczenia i utrwalenia pamięci Marszałka Jóżefa Piłsudskiego [...] ustanowił stałą oznakę żałobną." Oznakę stanowiła czarna obwódka, średnicy 3 mm, złożona z podwójnego czarnego sznura – jedwabnego u oficerów i podoficerów zawodowych, a bawełnianego u szeregowców i kadetów – przyszyta do krawędzi lewego naramiennika kurtki i płaszcza, i noszona stale w służbie i poza służbą do wszystkich rodzajów ubioru wojskowego. Od 1938 roku oznakę żałobną nosili też żołnierze 1 ppLeg.

Bibliografia

• "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
• Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4. 
• "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
• "Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego". Warszawa 1939.
• dr Józef Margules "Drugie dywizje w bojach o Polskę 1776 - 2000". Bellona. Warszawa 2003 r.
• "Zeszyt" Departament Stosunków Społecznych MON z 1996 r.
• "Zeszyt - Przysięgam Służyć Wiernie Rzeczypospolitej Polskiej" Departament Stosunków Społecznych MON z 1993 r.
• Wojskowy Przegląd Historyczny nr 3/1960 art.Stanisław Truszkowski" Działania 1 Dywizji Piechoty Legionów w 1939 r."
• Wojskowy Przegląd Historyczny nr 4/1992 art. "relacja por. Michała Schmala adiutanta 3batalionu 6 pp Leg z walk w 1939 r.
• Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5. 
• Zdzisław Żygulski jun, Henryk Wielecki: Polski mundur wojskowy. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1988. ISBN 83-03-01483-8.