48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
| 48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych | |
 |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1919 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 11 września[1] |
| Nadanie sztandaru | 29 września 1924 |
| Rodowód | 6 Pułku Strzelców Polskich 6 Pułk Strzelców Pieszych |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | ppłk Etienne Blondel |
| Ostatni | płk Walenty Nowak |
| Działania zbrojne | |
| I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Stanisławów |
| Podporządkowanie | 11 Karpacka Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | piechota |
48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych (48 pp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.
Pułk stacjonował w garnizonie Stanisławów, jego batalion zapasowy w Łukowie.
W 1938 pułk przemianowany został na 49 Huculski Pułk Strzelców[2]
W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 11 Karpackiej Dywizji Piechoty walczącej w Armii Kraków.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
5 marca 1919 w gminie Martigny-les-Bains we Francji, na bazie 279 Pułku Piechoty 2 Dywizji Marokańskiej, sformowany został 6 Pułk Strzelców Polskich. Jednostka podporządkowana została dowódcy 2 Dywizji Strzelców Polskich, która z kolei wchodziła w skład I Korpusu Armii Polskiej. W końcu kwietnia tego roku oddział został przetransportowany koleją do Polski. Z chwilą powrotu do kraju jednostka został przemianowana na 6 Pułk Strzelców Pieszych. 1 września 1919, w wyniku zjednoczenia Armii Polskiej we Francji z Wojskiem Polskim, oddział przemianowany został na 48 Pułk Strzelców Kresowych, a 2 Dywizja na 11 Dywizję Piechoty.
[edytuj] Pułk w okresie pokoju
Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[3].
[edytuj] Strzelcy kresowi
Dowódcy pułku:
- ppłk Etienne Blondel (5 - 23 III 1919)
- ppłk Michel Honoré Tronyo (25 III - 5 IV 1919)
- ppłk Stanisław de Contenson (15 IV - 15 VIII 1919)
- płk Kazimierz Orlik-Łukoski (15 VIII 1919 - 28 VIII 1920)
- ppłk Józef Szczepan (28 VIII 1920 - 6 V 1922)
- płk Juliusz Chlebowski (1923)
- płk SG Euzebiusz Hauser (1924)
- płk dypl. Alfons Wojtkielewicz (1928)
- płk dypl. Władysław Zubosz-Kaliński (IX 1931 - 1936)
- płk Walenty Nowak - 1939
Oficerowie:
Podoficerowie:
Obsada personalna pułku we wrześniu 1939
- dowódca – płk Walenty Nowak
- I batalion – mjr Andrzej Kołodziejczyk
- II batalion – mjr Tadeusz Byszewski
- III batalion – ppłk Jerzy Głowacki
[edytuj] Marsze i boje
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie macierzystej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty. Bronił pozycji na linii Wisłoki, Wisłoka oraz Sanu.
 |
 |
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
29 września 1924 Prezydent RP zatwierdził wzór lewej strony płachty chorągwi [4]. 29 września 1924, w Stanisławowie, gen. dyw. Władysław Sikorski wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo Stanisławowa[5].
Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 17, poz. 202 z 7 czerwca 1930 roku. Odznaka ma kształt siedmiobocznej tarczy obramowanej barwami żółtymi ze srebrnym wężykiem, osadzonej na pionowo ustawionym srebrnym mieczu. W centrum na czerwono emaliowanym rombie orzeł państwowy oraz data, numer i inicjały: od góry 5 III 1919 PP 48 SK. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Wymiary: 5lx28 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[6].
Przypisy
- ↑ Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
- ↑ dziennik rozkazów MSWojsk. z 1938 nr 2, poz. 24
- ↑ Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
- ↑ Diennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 24 z 21.10.1924 r., poz. 607.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 98.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 88.
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Satora, Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990 ISBN-83-211-1104-1
- "Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
- Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
- "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
|||||||||||||||||||||||
