55 Dywizja Piechoty (II RP)
| 55 Dywizja Piechoty | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | płk Stanisław Kalabiński |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | Grupa Operacyjna Śląsk |
| Rodzaj wojsk | Piechota |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
55 Dywizja Piechoty Rezerwowa, 55 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.
Spis treści |
[edytuj] Udział w wojnie obronnej 1939
55 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) pod dowództwem płk. Stanisława Kalabińskiego wchodziła w skład GO "Śląsk" w Armii "Kraków". Została zmobilizowana pod koniec sierpnia 1939 r. z batalionów Śląskiej Brygady Obrony Narodowej i Dąbrowskiej Półbrygady Obrony Narodowej. Jej zadaniem była obrona umocnionego odcinka "Mikołów". W dniach 1-2 września toczyła zacięte walki w rejonie Kobióra i Wyr z niemieckimi 8 DP, nacierającą z północnego zachodu na Mikołów i 28 DP, atakującą z zachodu w kierunku Wyr. 2 września jeden z jej odwodowych batalionów odebrał Niemcom kontratakiem wieś Wyry. Niestety, 3 września, po zaciekłych walkach bitwy granicznej, została zmuszona do odwrotu. 4 września dywizja otrzymała rozkaz odwrotu nad Nidę w kierunku Pińczowa i Miechowa. 7 września pułki dywizji toczyły ciężkie, chaotyczne boje odwrotowe na północny wschód od Krakowa w widłach Wisły i niewielkiego, lewobrzeżnego jej dopływu Nidzicy. 204 pp bił się krwawo w Proszowicach, 201 pp toczył zaciętą walkę pod Klimontowem, a później koło Słonowic, gdzie odrzucił natarcie niemieckich czołgów, zaś 203 pp walczył pod Kazimierzą Wielką. Dalsze walki toczyły się na lewym brzegu Nidzicy w okolicach Gabułtowa i Jakuszowic, skąd późną nocą, po wspomnianych bojach i po 30 km marszu, oddziały dywizji mogły kontynuować odwrót w kierunku rzeki Nidy. 9 września dotarły do Stopnicy. 11 września dywizja zorganizowała i krwawo broniła przyczółek pod Osiekiem, z którego miała przeprawiać się cała Armia "Kraków". Kolejne walki osłonowe 55 DP stoczyła w rejonie Górecka. Najcięższe boje toczył 201 pp, stawiając skuteczny opór nieprzyjacielowi przez cztery kolejne dni od 17 do 20 września. W nocy z 18 na 19 września dywizja wzmocniła polskie oddziały atakujące Tomaszów Lubelski. W nieskutecznym natarciu udział wziął 203 pp. W nocy z 22 na 23 września po naradzie oficerów sztabu, po stwierdzeniu niezdolności resztek dywizji, bez artylerii, do jakiegokolwiek działania, dowódca dywizji podjął decyzję o rozwiązaniu jednostki w rejonie wsi Ulów.
[edytuj] Ordre de Bataille i obsada personalna
Obsada personalna Dowództwa 55 DP (rez.) [1]
- dowódca dywizji – płk piech. Stanisław Kalabiński (dca PD 30 DP)
- dowódca piechoty dywizyjnej – płk piech. Józef Giza (dca Górnośląskiej BON)
- dowódca artylerii dywizyjnej - płk art. Eugeniusz Ignacy Luśniak
- dowódca saperów dywizyjnych - kpt. Czesław Wójtowicz
- szef służby sprawiedliwości - mjr aud. Władysław Różycki
- szef służby duszpasterskiej - ks. kapelan Wacław Jabłoński
- szef sztabu - ppłk dypl. Józef Ullman
- oficer operacyjny - kpt. dypl. Stanisław Czupryna
- pomocnik oficera operacyjnego - kpt. Michał Dawiskiba
- oficer informacyjny - kpt. Tadeusz Horoszkiewicz
- dowódca łączności - mjr Stefan Polz
- kwatermistrz - kpt. dypl. Roman Jan Różycki
- komendant kwatery głównej - kpt. Karol Brandys
Organizacja wojenna 55 DP [2]
Dowództwo 55 Dywizji Piechoty
- dowódcy broni i szefowie służb
- Sztab
Kwatera Główna 55 DP (23 pal, jako Rezerwa Personelu Etapowego Typ II Nr 24)
- Kompania Asystencyjna Nr
- Pluton Łączności KG Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
- Pluton Pieszy Żandarmerii Nr 66
- Poczta Polowa Nr 105 (Urząd Pocztowo-Telegraficzny w Krakowie)
- Sąd Polowy Nr 53 (KRU Będzin)
- Kompania Gospodarcza KG 55 DP
Piechota dywizyjna
- 201 Pułk Piechoty Rezerwowy – ppłk Władysław Adamczyk
- 203 Pułk Piechoty Rezerwowy – ppłk Albin Rogalski
- 204 Pułk Piechoty Rezerwowy – ppłk Wiktor Eichler
- Kompania Kolarzy Nr
- Samodzielny Patrol Meteorologiczny Nr 65
- 65 Pułk Artylerii Lekkiej – ppłk Józef Krautwald d’Annau
Jednostki broni
- 75 Kompania Saperów (5 Batalion Saperów w Krakowie) - kpt. Czesław Wójtowicz
- Kompania Telefoniczna Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
- Pluton Radio Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
- Drużyna Parkowa Łączności Nr 66 (Kompania Łączności 23 DP)
Jednostki i zakłady służb
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Jaruga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975.
- Wacław Stachiewicz: Wierności dochować żołnierskiej : przygotowania wojenne w Polsce 1935-1939 oraz kampania 1939 w relacjach i rozważaniach szefa Sztabu Głównego i szefa Sztabu Naczelnego Wodza. Warszawa: "Rytm", 1998. ISBN 83-86678-71-2.
- Jan Przemsza-Zieliński: Jeden z tysiąca Zagłębiaków Rzecz o pułkowniku Stanisławie Kalabińskim ostatnim dowódcy śląsko-dąbrowskiej Obrony Narodowej : Sosnowiecka Oficyna Wydawniczo-Autorska "SOWA-PRESS", Sosnowiec 1999 r.
- Jan Przemsza-Zieliński: Księga wrześniowej chwały pułków śląskich t. 1 i 2 : Biblioteka Śląska w Katowicach, Sosnowiecka Oficyna Wydawniczo-Autorska "SOWA-PRESS", Katowice-Sosnowiec 1993 r.
- Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września : Wydawnictwo ZNAK 2009.
|
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
