20 Pułk Artylerii Lekkiej
| 20 Pułk Artylerii Lekkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1920 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Święto | 11 maja[1] |
| Nadanie sztandaru | 17 lipca 1938 |
| Dowódcy | |
| Ostatni | ppłk Kazimierz Weryński |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Prużana; Baranowicze |
| Podporządkowanie | 20 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Artyleria |
20 Pułk Artylerii Lekkiej (20 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Pułk swój rodowód wiąże z wydzieleniem z baterii zapasowej 1 pap w Lidzie baterii, z której zorganizowano baterię zapasową 2 pap. Baterię tę przegrupowano do Wołkowyska. 11 maja 1920 zaczęto tworzyć I i II dywizjon. Do ukompletowania drugiego dywizjonu użyto dwóch baterii z Grodna. Z uwagi na pogarszającą się sytuację militarna, baterię zapasową przeniesiono do Sochaczewa. Tu nastąpiło przezbrojenie poszczególnych baterii na sprzęt francuski. Nadal trwały intensywne prace organizacyjne. 1 listopada 1920 2 Pułk Artylerii Polowej przemianowano na 20 Pułk Artylerii Polowej.
1 stycznia 1932 jednostka przemianowana została na 20 Pułk Artylerii Lekkiej[2].
Święto pułkowe obchodzono 11 maja,w rocznicę sformowania pierwszych dowództw i baterii pułku.
W czasie pokoju 20 Pal miał cztery dywizjony.Wiosną 1939 roku w koszarach prużańskich kwaterowało dowództwo pułku (ppłk Edmund Zimmer) z I zastępcą – ppłk. Anastazym Makowskim oraz II i III dywizjonem haubic.W Baranowiczach kwaterowały I i IV dywizjon armat pod dowództwem II zastępcy pułku – ppłk. Karnowskiego. W kampanii wrześniowej 1939 pułk walczył w składzie macierzystej 20 Dywizji Piechoty. Od 1 do 3 września wspierał piechotę w bitwie pod Mławą. Został jednak rozbity w odwrocie 4 września. Odtworzono go w rejonie Modlina i Jabłonny. Z ocalałych 17 dział odtworzono pięć baterii. 14 września 20 pal wycofał się na Pragę i wziął udział w obronie stolicy.
Spis treści |
[edytuj] Kadra pułku
- płk Władysław Maluszycki
- ppłk Mieczysław Maciejowski (1924)
- płk Władysław Drozdowski
- ppłk Józef Marian Rudolf Tytus Słanacz (1932)
- ppłk Edmund Zimmer
- ppłk Kazimierz Weryński (1939)
- ppłk dypl. Andrzej Juliusz Uthke
- kpt. Sylwester Parzybok
Obsada personalna pułku we wrześniu 1939
- dowódca – ppłk Kazimierz Weryński
- adiutant – kpt. Kazimierz Ważyński
- kwatermistrz – kpt. Tadeusz Janiszewski
- dowódca plutonu gospodarczego – ppor. Alojzy Czarnecki
I dywizjon (12 armat 75 mm)
- dowódca dywizjonu – kpt. Tadeusz Nowaczyński
- dowódca 1 baterii – kpt. Kazimierz Nowiński
- dowódca 2 baterii – kpt. Rudolf Lipensky († 2 IX 1939)
- dowódca 3 baterii – por. Józef Miłkowski († 2 IX 1939)
II dywizjon (12 haubic 100 mm)
- dowódca dywizjonu – mjr Teofil Chciuk
- dowódca 4 baterii – kpt. Jan Walendziak
- dowódca 5 baterii – kpt. Zbigniew Parys
- dowódca 6 baterii – por. Henryk Jaźwiński
III dywizjon (12 haubic 100 mm)
- dowódca dywizjonu – mjr Kazimierz Szczęśniak
- dowódca 7 baterii – kpt. Stefan Bułdeski
- dowódca 8 baterii – por. Stanisław Sowiński
- dowódca 9 baterii – kpt. Witold Kossowski
- dowódca plutonu topograficznego – por. Jan Gulbiński
- dowódca kolumny amunicyjnej – chor. Franciszek Baran
Istniejący IV dywizjon w maju 1939 usamodzielniono jako 59 dywizjon artylerii lekkiej.
- dowódca – mjr Mieczysław Suzin
- 1 bateria – por. Wiesław Gąsiorowski
- 2 bateria – por. Jan Adam Nowicki
- 3 bateria – ppor. Jerzy Olgierd Odyniec
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
27 listopada 1937 Prezydent RP zatwierdził wzór sztandaru dla 20 pal[3].
17 lipca 1938, w Zamościu, marszałek Edward Śmigły-Rydz, wręczył dowódcy pułku sztandar[4].
Odznaka
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 40, poz. 407 z 12 grudnia 1929 roku. Posiada kształt prostego równoramiennego krzyża, którego ramiona emaliowane są w kolorze białym ze złoconymi krawędziami. Na środek krzyża nałożona okrągła tarcza, ielono emaliowana, na której skrzyżowane lufy armatnie i gorejący granat oraz wpisany numer i inicjały 20 P.A.P.[5] oraz data powstania pułku 1920. Tarcza obwiedziona jest czarną maliowaną obwódką. Dwuczęściowa – oficerska wykonana w tombaku, złocona i emaliowana. Wymiary: 39x39 mm. Wykonanie: Jan Knedler – Warszawa[6].
Przypisy
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. s. 56.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z 31 grudnia 1931 w: Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 36, poz. 473.
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 16 z 14.12.1937, poz. 204.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 294-295.
- ↑ W 1931 r. inicjały zmieniono na 20 PAL
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 256.
[edytuj] Bibliografia
- Roman Łoś, Artyleria polska 1914-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, ISBN 83-11-07772-X
- Kazimierz Satora, Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990, ISBN-83-211-1104-1
- Ryszard Juszkiewicz, Bitwa pod Mławą 1939, Prace Mazowieckiego Ośrodka Badań Naukowych Nr 33, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1979, wyd. I
- Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 – 1939. Londyn 1975
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
