Rak (moździerz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Moździerz RAK)
Skocz do: nawigacja, szukaj
SMG 120 / SMK 120
Moździerz SMK 120 mm RAK na podwoziu KTO Rosomak
Moździerz SMK 120 mm RAK na podwoziu KTO Rosomak
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Huta Stalowa Wola
Typ pojazdu samobieżne działo polowe
Trakcja gąsienicowa (SMG 120)
kołowa (SMK 120)
Załoga 4
Historia
Prototypy 2009
Produkcja od 2016
Dane techniczne
Dane operacyjne
Uzbrojenie
moździerz kal. 120 mm
uniwersalny karabin maszynowy 7,62 mm

Raksamobieżne działo polowe wyposażone w automatycznie ładowany moździerz kalibru 120 mm montowany na podwoziu gąsienicowym (SMG 120) i kołowym (SMK 120), zaprojektowane w Centrum Produkcji Wojskowej HSW. Produkcja seryjna i pierwsza dostawa rozpoczęły się w 2017 roku.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Prace nad moździerzem RAK rozpoczęto w 2006 roku, pierwsze prototypy zaprezentowano w 2009. Jest on ciągle udoskonalany i poprawiany. Początkowo projektowany jako inwestycja własna HSW[1], później przy współudziale dofinansowania ze strony Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Większość elementów moździerza produkowanych jest na terenie Polski[2]. HSW otrzymała na konstrukcję poszczególnych rozwiązań moździerza kilka patentów[1].

Moździerz Rak może być budowany na różnych podwoziach. Gąsienicowe bazuje na lekkim podwoziu gąsienicowym produkcji HSW, zaś kołowe na KTO Rosomak. W 2013, w ramach targów MSPO, producent zaprezentował implementację moździerza na podwoziu niemieckiego bojowego wozu piechoty Marder[3].

Zestaw ogniowy 120-milimetrowych samobieżnych moździerzy Rak ma się składać z ośmiu dział, służących do wyrzucania na odległość granatów. Zdolny jest do oddawania celnych strzałów na odległość od 8 do 12 km. Oprócz standardowych granatów może strzelać pociskami z ładunkiem kumulacyjnym, zwalczając obiekty opancerzone, np. wozy bojowe. Czas przejścia z położenia marszowego w położenie bojowe – maks. 30 s., stanowisko ogniowe może opuścić w przeciągu 15 sekund od wystrzelenia ostatniego granatu[2]. Kompletny system moździerzy Rak, oprócz nich samych, obejmuje pojazdy towarzyszące: dowodzenia, rozpoznania, wsparcia technicznego i logistycznego (wozy amunicyjne).

Pojazd jest wyposażony w cyfrowy system kierowania ogniem, składający się m.in. z kamery termalnej i dalmierza laserowego, dzięki czemu może skuteczne działać w dzień i w nocy. Dane może m.in. czerpać z bezzałogowego statku powietrznego FlyEye.

Moździerz Rak może strzelać zdalnie jako broń bezzałogowa, wykorzystując komendy i dane przekazywane drogą elektroniczną do komputera pojazdu. System wieżowy moździerza Rak będzie mógł być zastosowany także na okrętach i w fortyfikacjach.

W październiku 2013 MON zamówiło 307 bazowych podwozi Rosomak. Z tego planuje się, że 80 podwozi zostanie przeznaczone do budowy SMK Rak[4]. Trwają starania o pozyskanie odbiorców zagranicznych[5].

Początkowo, do czasu wdrożenia nowoczesnej amunicji o donośności 10 000 m, polskie Raki używają starych granatów OF843B do moździerzy holowanych, zmodernizowanych przez zastosowanie specjalnych okuć, o masie 16,02 kg i donośności 6900 m, przewidzianych do szkolenia[1].

Dane techniczno-taktyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Kaliber – 120 mm
  • Liczba luf – 1
  • Zapas amunicji – 46 szt[1]
  • Donośność maksymalna – 12 000 m
  • Czas osiągnięcia gotowości do strzelania – 30 s
  • Czas opuszczenia stanowiska ogniowego – 15 s

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jerzy Reszczyński, Zabawa granatami, „Raport - Wojsko Technika Obronność” nr 07/2016, s.4-12
  2. a b RAK – polskie działo światowej klasy. Polska Zbrojna, 2012-12-14. [dostęp 2013-02-07].
  3. Karol Mocny: Rak już na Marderze. Stalowka.NET, 2013-08-26. [dostęp 2014-07-07].
  4. Kolejne Rosomaki dla WP. www.altair.com.pl, 2013-10-24. [dostęp 2014-01-01].
  5. Zdzisław Surowaniec: Huta Stalowa Wola rozkwita. Najnowocześniejszy automatyczny moździerz oglądali zagraniczni wojskowi. Echo Dnia, 5 grudnia 2012. [dostęp 11 lutego 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]