Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pałac Wincklerów)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Obiekt zabytkowy nr rej. A/1612/95 z 30 czerwca 1995[1]
Ruiny oficyny pałacu w Miechowicach
Ruiny oficyny pałacu w Miechowicach
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miejscowość Bytom
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny neogotyk angielski
Rozpoczęcie budowy 1812
Ukończenie budowy 1817
Ważniejsze przebudowy 1844, 1860
Zniszczono 1954
Położenie na mapie Bytomia
Mapa lokalizacyjna Bytomia
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicach
Ziemia50°21′29,5″N 18°51′10,4″E/50,358194 18,852889

Pałac Tiele-Wincklerów w Miechowicachpałac znajdujący się w Miechowicach, w obszarze miasta Bytom.

Historia pałacu[edytuj]

Pałac w Miechowicach, druga połowa XIX w

Budowa pałacu rozpoczęła się w 1812 roku i trwała do roku 1817. Inicjatorem budowy był kupiec Ignacy Domes, który w 1812 roku kupił wieś Miechowice. Pałac był prezentem dla córki Domesa – Marii i został wybudowany w stylu klasycystycznym.

Rok 1819 to początek kolejnej epoki w dziejach miechowickiego pałacu. Przybył wówczas na Śląsk 16-letni wówczas Franz Winckler i podjął pracę jako górnik. Dzięki pracowitości i zdolnościom został on po kilku latach pełnomocnikiem Franciszka Aresina. W 1831 roku Aresin zmarł, a w rok później epidemia zabrała żonę Franza Wincklera i jego starszą córkę Marię. Winckler ożenił się z o 14 lat od siebie starszą, ale za to posiadającą znaczny majątek właścicielką miechowickiego pałacu – Marią Aresin (maj 1833 roku lub 12 czerwca 1832 roku – według różnych źródeł).

Franz Winckler znacznie przebudował pałac po roku 1844, kiedy Miechowice nawiedziła trąba powietrzna, która zerwała między innymi dach pałacu. Przy okazji odbudowy rozbudowano pałac w stylu XVI-wiecznego angielskiego gotyku (Tudor).

Plan posiadłości z lat 70. XIX w

Kolejna przebudowa miała miejsce około 1860 roku. Dobudowano wówczas prawe i lewe skrzydło pałacu, który był już wówczas własnością córki Franza Wincklera z pierwszego małżeństwa – Waleski von Winckler i jej męża Huberta von Tiele.

Postacią silnie związaną z historią Miechowic i miechowickiego pałacu jest córka Waleski von Winckler i Huberta von Tiele – Ewa von Tiele Winckler znana jako Matka Ewa.

Pałac pozostawał własnością rodziny Tiele Winckler do roku 1925, kiedy hrabia Klaus Tiele Winckler odsprzedał go spółce akcyjnej Preussengrube AG (zarządzającej miejscową kopalnią węgla kamiennego).

Pozostałości pałacu
Ruiny oficyny pałacu

27 stycznia 1945 wojska radzieckie rozgrabiły i doszczętne spaliły pałac. Wypalone mury pałacu wysadzono w powietrze w roku 1954. Do dziś pozostały jedynie ruiny pałacowej oficyny i okazały, choć zaniedbany park otaczający budowlę. Niewielki pagórek przy ruinach oficyny kryje pozostałości samego pałacu.

Park[edytuj]

Park pałacowy Tiele-Wincklerów (obecnie Park Ludowy) ukształtowany został na początku XIX wieku w typie ogrodu krajobrazowego. W połowie XIX wieku park poszerzono zachowując dotychczasowy układ kompozycyjny. Od 1995 r. park wraz z układem kompozycyjnym, ruiną oficyny pałacowej i pozostałościami pałacu objęty jest ochroną konserwatorską przez wpis do rejestru zabytków[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków: Rejestr zabytków: Gmina Bytom. [dostęp 2011-05-31].

Bibliografia[edytuj]

  • A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Wincklerowie. Arystokracja węgla i stali, Bytom 2006, ​ISBN 83-923733-0-8​ (opis dziejów rodu od poł. XVIII w. do czasów współczesnych, obszerna genealogia, bibliografia, zdjęcia archiwalne i współczesne) – informacje o książce na stronie: Śląska szlachta i arystokracja
  • Arkadiusz Kuzio-Podrucki: Die Tiele-Wincklers. Eine Oberschlesische Kohle- und Stahlaristokratie, Tarnowskie Góry Kiel 2007, ​ISBN 978-83-924291-5-9​ (wydanie niem. poszerzone). – info o książce na stronie: Śląska szlachta i arystokracja