Świnka morska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świnka morska
Cavia porcellus[1]
(Linnaeus, 1758)
Rasa gładkowłosa
Rasa gładkowłosa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina marowate
Rodzaj Cavia
Gatunek świnka morska
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło świnka morska w Wikisłowniku

Świnka morska (Cavia porcellus) – gatunek udomowionego gryzonia z rodziny marowatych (Caviidae). Popularne zwierzę domowe.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Świnka morska pochodzi z Ameryki Południowej[2], początkowo występowała na terenach Peru, Brazylii i Paragwaju. Została udomowiona przez Inków i rozprzestrzeniona na znaczną część Ameryki Południowej. Do Europy przybyła wraz z pierwszymi odkrywcami i stała się często hodowanym zwierzęciem domowym. W Ameryce Południowej mięso świnki morskiej stanowi przysmak, pieczone świnki podawane są w restauracjach
Świnka morska, niegdyś popularne zwierzę laboratoryjne, wykorzystywane w badaniach naukowych, obecnie zastępowana jest przez myszy i szczury, które szybciej się rozmnażają.

Opis[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 22–35 cm
  • Temperatura ciała: 37,4–39,5 °C
  • Masa ciała: samica około 800 gramów, samiec około 1200 g
  • Długość ciąży: ok. 64–69 dni
  • Liczba młodych: 1–4 (zdarzają się liczniejsze mioty)

Forma dzika ubarwiona brunatno lub szaro. Odmiany hodowlane łaciate, o umaszczeniu składającym się z plam czarnych, białych, żółtych, rudych, i szylkretowych.

Świnka morska dobrze kopie, ale prowadzi naziemny tryb życia; nie potrafi się wspinać na drzewa. Żyje w koloniach, jest aktywna w dzień i w nocy – w ciągu całej doby przesypia ok. 4-6 godzin. Okresy wzmożonej aktywności to świt i zmierzch, ze względu na najmniejsze zagrożenie ze strony drapieżników.

Świnka morska to roślinożerca – żywi się głównie ziołami, sianem, ewentualnie zbożem, podawanie jakichkolwiek produktów pochodzenia zwierzęcego – jest zabronione. Pomimo, że często potrzebne płyny świnka morska czerpie ze spożywanych owoców i warzyw, zawsze powinna mieć dostęp do świeżej wody. Świnki morskie same nie syntetyzują witaminy C, dlatego konieczne jest jej dostarczanie wraz z pożywieniem. Średnie zapotrzebowanie świnki na witaminę C, to 10–30 mg/kg.

Rasa gładkowłosa

Młode osobniki są wcześnie samodzielne i mogą się odżywiać pokarmem stałym już pierwszego dnia życia, jednak do ok. 3 tygodnia życia ssą mleko matki. Dojrzałość płciową wcześniej osiągają samice (ok. 4 tygodnia), a samce w wieku około 2–3 miesięcy.

Odmiany i ubarwienia[edytuj | edytuj kod]

Świnka morska o umaszczeniu agouti
Rasa Rozetka
Rasa długowłosa
Rozetka trójkolorowa
Odmiana gładkowłosa

Przez lata wyhodowano wiele ras i odmian świnki morskiej. Każda z nich ma zupełnie inne cechy charakterystyczne, które składają się na wygląd zewnętrzny zwierzęcia. W Polsce rasy dzieli się ze względu na rodzaj sierści. Oficjalne rasy uznawane przez polskie kluby hodowców rasowych świnek morskich dzielą się na trzy grupy:

Krótkowłose: gładkowłosa, Angielski Crested, Amerykański Crested, Rozetka (Abisynka), Rex, US Teddy (Amerykański Teddy), CH Teddy (Szwajcarski Teddy), Curly.

Długowłose: Sheltie, Coronet, Peruwianka, Angora, Texel, Merino, Alpaka, Moher, Lunkarya

Bezwłose: Baldwin, Skinny

Oprócz tego istnieje kilka ras nie posiadających jeszcze polskiego standardu, m.in. rasa California.

Charakterystyka wybranych ras i odmian świnek morskich[edytuj | edytuj kod]

Agouti[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenia określane mianem "agouti" pochodzą od pierwotnych, dziko żyjących świnek. Najczęściej występują barwy szare, złote, srebrne, kremowe, buff i cynamonowe. Gen odpowiedzialny za ten kolor jest dominujący, czyli potomstwo zazwyczaj dziedziczy to umaszczenie. Charakterystyczny dla tego rodzaju umaszczenia jest szaro-czarna końcówka włosa, tzw. tricking. Przy samej cebulce włos jest jednobarwny w kolorach od kremowego po brązowy, a na końcu prawie czarny. Agouti może być kolorem podstawowym lub z domieszką innych kolorów jak biel i czerwień.

Jednokolorowe[edytuj | edytuj kod]

Inaczej monokolory. Występują we wszystkich odmianach kolorystycznych (ale tylko jeden kolor!). Świnki jednokolorowe, może z wyjątkiem białych, są idealną parą do większości umaszczeń "trudnych" występujących w hodowlach, jak: roan, dalmatin itp.

Albinotyczne[edytuj | edytuj kod]

Świnki albinosy charakteryzują się jednolitą białą barwą umaszczenia. Zwierzęta te mają czerwone oczy, w ich skórze nie ma pigmentu. Cechuje je też duża wrażliwość. Szczególnie narażone na szkodliwe działanie czynników zewnętrznych są ich oczy. Krótkowłose świnki albinosy są najczęściej wykorzystywane do badań w laboratoriach.

Himalaya[edytuj | edytuj kod]

Ubarwienie to cechuje śnieżnobiałym futerkiem, ale "końcówki ciała" – nosek, uszy i stopy mają pigment i sierść w tych miejscach powinna być czarna. Kolor oczu zawsze jasnoczerwony, co idealnie współgra z ogólnym wyglądem świnki. Zwierzęta w tym umaszczeniu powinno się krzyżować w obrębie koloru lub z czarnym, niekiedy młode takich par rodzą się w barwie SABLE – rozjaśniony kolor czarny, gdzie głowa (także oczy) i stopy pozostają kruczo-czarne.

Holenderska[edytuj | edytuj kod]

Biała w pasy (np. czarne). Jest gładkowłosa. Oczy są koloru czarno-brązowego.

Coronet[edytuj | edytuj kod]

Coronet - świnka morska, której charakterystyczną cechą jest rozetka powyżej linii oczu.

Szylkret[edytuj | edytuj kod]

Standardowe ubarwienie w kolorze czarno-czerwonym (wyraźnie odcinające się od siebie). Często umaszczenie to występuje w "towarzystwie" koloru białego = szylkret z białym lub czerwonym.

Rozetka[edytuj | edytuj kod]

Futerko świnki jest półdługie, ale sprężyste. Sierść układa się w liczne rozetki, tzw. wirki. Muszą być one odpowiednio położone na ciele. Każda rozetka jest okrągła, umiarkowanie duża. Środek rozetki nie może być podwójny. Świnka powinna mieć minimum 6 rozetek: 2 na grzbiecie po obu stronach ciała, 2 na zadzie, 2 na biodrach. Do tego mogą być 2 po bokach. Świnka rozetkowa występuje we wszystkich odmianach i kombinacjach barwnych.

Angorka[edytuj | edytuj kod]

Długowłosa odmiana, wymagająca szczególnej pielęgnacji. Świnkę trzeba codziennie czesać, a co jakiś czas jej futerko należy umyć. Ilość rozetek jak u krótkowłosej rozetki. Występuje we wszystkich kolorach. Powinna ona mieć 3 rozety – po jednej na biodrach i jedna na głowie, która powoduje rośnięcie charakterystycznej grzywki. Bywa określana mianem żywej peruki, można też mieć problem z odróżnieniem jej przodu od tyłu.

Skinny[edytuj | edytuj kod]

Prawie bezwłosa świnka – sierść występuje tylko i wyłącznie w okolicy nosa i w niewielkim stopniu na kończynach. Jej skóra jest zdrowa, sprężysta i ciepła w dotyku. Świnki morskie odmiana skinny mogą występować, w każdym kolorze. Pożądany jest równomierny podział kolorów przy zwierzętach wielobarwnych. Świnki tej odmiany są podatne na zadrapania. Przesuszone miejsca na skórze należy jednorazowo posmarować oliwą.

Baldwin[edytuj | edytuj kod]

Zupełnie bezwłosa świnka. Po urodzeniu młode mogą mieć małe ilości owłosienia, ale znika ono w czasie, gdy świnka dojrzewa.

Przypisy

  1. Cavia porcellus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cavia porcellus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 listopada 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brodowska, Kamila. 2004. Wszystko o świnkach morskich. Warszawa: Mako Press.
  • Mettler, Michael. 2004. Świnki morskie. Janki: Agencja Wydawnicza J. Mostowski.
  • Steinkamp, Anja. 1994. Świnka morska: kupno, pielęgnowanie, żywienie. Warszawa: PiL.
  • Bartenschlager, Eva Maria. 2000. Świnka morska.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]