Białobrzegi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Białobrzegi
Herb Flaga
Herb Białobrzegów Flaga Białobrzegów
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat białobrzeski
Gmina Białobrzegi
gmina miejsko-wiejska
Burmistrz Wiesław Banachowicz
Powierzchnia 7,51 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności
• gęstość

7328
976 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 48
Kod pocztowy 26-800
Tablice rejestracyjne WBR
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Białobrzegi
Białobrzegi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Białobrzegi
Białobrzegi
Ziemia 51°39′N 20°57′E/51,650000 20,950000Na mapach: 51°39′N 20°57′E/51,650000 20,950000
TERC
(TERYT)
1142101014
Urząd miejski
ul. Reymonta 11
26-800 Białobrzegi
Wikisłownik Hasło Białobrzegi w Wikisłowniku
Strona internetowa

Białobrzegimiasto w woj. mazowieckim, w powiecie białobrzeskim, siedziba władz miejsko-wiejskiej gminy Białobrzegi. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. radomskiego, zaś przed 1975 r. do woj. kieleckiego.

Według danych z 31 grudnia 2011 roku, miasto miało 10.410 mieszkańców[1].

Miasto położone jest na pograniczu Doliny Białobrzeskiej i Równiny Radomskiej, ok. 30 km na północny zachód od Radomia. Przez Białobrzegi przepływa rzeka Pilica. Ośrodek turystyczno-wypoczynkowy; drobny przemysł.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1540 r. król Zygmunt I Stary nadał prawa miejskie miejscowości Brzegi. Zapilicze od XIV w. należało do Mazowsza, jako darowizna Kazimierza Wielkiego dla księcia Siemowita III, zaś lokowane na prawie magdeburskim miasto było własnością Anny Falęckiej, wdowy po Janie z Biejkowa herbu Jastrzębiec. Kolejnymi właścicielem Brzegów (od drugiej połowy XVII w. Białobrzegi) były rodziny: Boglewskich, Boskich, Stokowskich, Kuroszów i Wodzyńskich.

W ciągu pierwszych trzystu lat istnienia Białobrzegi były małym miasteczkiem, którego ludność zajmowała się głównie handlem oraz rolnictwem. W okresie powstania styczniowego w mieście i okolicy działało kilka oddziałów powstańczych, w tym m.in. płk. D. Czachowskiego, Kononowicza, Grabowskiego. 1 stycznia 1870 r. Białobrzegi zostały osadą. W 1910 r. miejscowość zniszczył pożar, a już w cztery lata później zaczęła się I wojna światowa, podczas której dokonały się kolejne zniszczenia. Po wojnie nastąpił powolny rozwój osady.

Od początku XIX w. rozpoczął się wzrost liczby ludności miejscowości. Związane to było ściśle z budową i funkcjonowaniem traktu krakowskiego, zaprojektowanego przez inż. Teodora Urbańskiego i przebiegającego m.in. przez Białobrzegi.

Okres II wojny światowej już we wrześniu 1939 r. przyniósł Białobrzegom wywózki do obozów i rozstrzeliwania ludności cywilnej i wojskowej. W białobrzeskim getcie hitlerowcy osadzili 4 tys. Żydów z okolicznych terenów. Jego likwidacja nastąpiła w czerwcu 1942 r., kiedy Żydzi zostali wywiezieni do obozu zagłady w Treblince. 16 stycznia 1945 roku kończy się okupacja hitlerowska. Od 1956 do 1975 r. funkcjonował powiat białobrzeski. W 1958 roku stolica powiatu – Białobrzegi odzyskały prawa miejskie, wcześnie stanowiły jedyną wieś w Polsce, a nie miasto, będącą siedzibą powiatu. 1 stycznia 1999 r. Białobrzegi stały się miastem powiatowym.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Trójcy

Transport[edytuj | edytuj kod]

Węzeł drogowy. W mieście krzyżują się drogi krajowe:

Ok. 5 km na południowy wschód od miasta znajduje się prywatne lądowisko Brzeska Wola.

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Białobrzegów mieści się parafia rzymskokatolicka Świętej Trójcy z kościołem Świętej Trójcy oraz Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy wraz z Salą Królestwa[2].

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2011 r.)|publisher=Główny Urząd Statystyczny | url=http://www.stat.gov.pl/gus/5840_655_PLK_HTML.htm%7Cdate=2012-11-23
  2. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 10 lutego 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]