Białobóg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Białobógbóstwo słowiańskie, które począwszy od XVI wieku[1] próbowano wyprowadzić na zasadzie analogii do Czarnoboga.

XII-wieczny kronikarz niemiecki Helmold zapisał, że u Słowian „losem pomyślnym kieruje dobry Bóg, wrogim zaś bóg zły”, nazywając potem złego boga Diabłem lub Czarnobogiem (Diabol sive Zcerneboch, id est nigrum deum). Na podstawie wzmianki o „dobrym Bogu” późniejsza literatura utworzyła postać Białoboga, promując pogląd o rzekomym dualizmie religii pogańskich Słowian[2]. Brak jest jednak jakichkolwiek źródeł potwierdzających istnienie takiego bóstwa.

Jako ślady rzekomego kultu Białoboga wskazywano nazwy miejscowe, np. miejscowość Belbuck pod Greifswaldem i górę Bieleboh na Górnych Łużycach, ta druga nazwa jest jednak wtórna (została nadana na początku XIX wieku) i nie ma związku z domniemanym kultem religijnym. O wsi Białoboki pod Trzebiatowem Roczniki premonstrateńskie wspominają, że jej nazwa wywodzi się od „Belboga, bożka Pomorzan”, bardziej prawdopodobna jest jednak rzeczywista etymologia tej nazwy od buka lub boku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barbara i Adam Podgórscy: Wielka Księga Demonów Polskich - leksykon i antologia demonologii ludowej. Katowice: Wydawnictwo KOS, 2005, s. 44. ISBN 83-89375-40-0.
  2. Andrzej Szyjewski: Religia Słowian. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 40. ISBN 83-7318-205-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]