Liczby algebraiczne
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Liczba algebraiczna to liczba rzeczywista (ogólniej zespolona), która jest pierwiastkiem pewnego niezerowego wielomianu o współczynnikach wymiernych (a więc i całkowitych).
Dowodzi się, że dla każdej liczby algebraicznej α istnieje wielomian nierozkładalny nad
, którego pierwiastkiem jest α. Stopień tego wielomianu nazywamy stopniem liczby α.
Zbiór liczb algebraicznych tworzy ciało. W 1882 Ferdinand Lindemann dowiódł, że liczba π nie jest algebraiczna, czyli jest przestępna i tym samym udowodnił, że kwadratura koła nie jest możliwa.
Przykłady [edytuj]
- Każda liczba wymierna
jest liczbą algebraiczną stopnia 1, bo jest pierwiastkiem wielomianu nierozkładalnego
. - Liczba
jest liczbą algebraiczną stopnia 2, bo jest pierwiastkiem wielomianu
.
jest liczbą algebraiczną stopnia 1, bo jest pierwiastkiem wielomianu nierozkładalnego
.
jest liczbą algebraiczną stopnia 2, bo jest pierwiastkiem wielomianu
.