Wyspa Świętej Heleny

Wyspa Świętej Heleny
Położenie Wyspy Świętej Heleny
Kontynent	Afryka
Państwo	Wielka Brytania
Akwen	Ocean Atlantycki
Powierzchnia	122 km²
Populacja  • liczba ludności  • gęstość	4 255 49 os./km²
Mapa wyspy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wyspa Świętej Heleny (Saint Helena Island) – wyspa wulkaniczna, położona na Oceanie Atlantyckim, około 1900 km na zachód od południowo-zachodniego wybrzeża Afryki. Stanowi najbardziej ludną część brytyjskiego terytorium zamorskiego Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia i Tristan da Cunha – zamieszkuje tu 4 255 osób, z tego co czwarty w głównym mieście i porcie Jamestown. Są oni potomkami Europejczyków, Azjatów i Afrykanów. Powierzchnia wyspy wynosi 122 km², ma ok. 17 km długości i ok. 10 kilometrów szerokości. Brak lotniska powoduje, iż jedyne połączenie z wyspą zapewniają statki kursujące do RPA i Wielkiej Brytanii. Telewizję, przekazywaną przez satelitę, można tu oglądać dopiero od połowy lat 90 XX w.

Religia

Na wyspie jest najwięcej na świecie – w przeliczeniu na jednego mieszkańca świadków Jehowy (2,6% mieszkańców). Liczba rzymskich katolików oscyluje wokół 4% mieszkańców.

Dane z 2000, kiedy wyspa liczyła 6300 mieszkańców:

• Protestantyzm - 88,3%:
  • Kościół Anglikański - 81%
  • Kościół Baptystyczny - 2,2%
  • Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - 1,8%
  • Armia Zbawienia - 1,7%
  • Zielonoświątkowcy - 1,0%
• Świadkowie Jehowy - 1,8%
• Kościół katolicki - 1,3%
• Bahaizm - 0,3%

Historia

Wyspa została odkryta 21 maja 1502 przez portugalskiego żeglarza João da Nova. Nazwał ją imieniem św. Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, której święto wypadało tego dnia.

Do 1673 prawie połowę mieszkańców stanowili importowani niewolnicy, ale między 1826 a 1836 wszyscy oni zostali uwolnieni. Wyspa była w okresie od 18 października 1815 do 5 maja 1821 miejscem zesłania, a w końcu i śmierci cesarza Napoleona Bonapartego. W połowie XIX w., zajęta i zasiedlona przez Kompanię Wschodnioindyjską, wyspa stała się brytyjską kolonią.

Flaga Wyspy Świętej Heleny