Wyżnia Wysoka Gerlachowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyżnia Wysoka Gerlachowska
Masyw Zadniego Gerlacha, Wyżnia Wysoka Gerlachowska wśród podpisanych formacji
Masyw Zadniego Gerlacha, Wyżnia Wysoka Gerlachowska wśród podpisanych formacji
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry Wysokie, Karpaty
Wysokość 2581 m n.p.m.
Pierwsze wejście 5 sierpnia 1905
G. Horváth i Johann Hunsdorfer senior
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wyżnia Wysoka Gerlachowska
Wyżnia Wysoka Gerlachowska
Ziemia49°10′03″N 20°07′50″E/49,167500 20,130556

Wyżnia Wysoka Gerlachowska, także Wyżnia Wysoka Gierlachowska (słow. Veľká Litvorová veža, niem. Grosser Litvorovyturm, węg. Nagy Litvorovytorony) – mało wybitna, drugorzędna turnia o wysokości ok. 2581 m n.p.m. w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się ona w północnej grani Zadniego Gerlacha, w grani głównej Tatr Wysokich. Od Gerlachowskiej Kopy oddzielona jest Pośrednią Gerlachowską Przełączką, a od Niżniej Wysokiej Gerlachowskiej (dokładniej Gerlachowskiej Turniczki) oddziela ją Niżnia Gerlachowska Przełączka.

Wyżnia Wysoka Gerlachowska jest dostępna jedynie dla taterników, nie prowadzą na nią żadne znakowane szlaki turystyczne.

Nazewnictwo[edytuj]

Nazwa Wyżniej Wysokiej Gerlachowskiej i sąsiadującej z nią Niżniej Wysokiej Gerlachowskiej pochodzi od dawnej nazwy pobliskiego Staroleśnego Szczytu (Wysoka). Pierwotnie nazwa Wysokie Gerlachowskie dotyczyła Wielickiego i Litworowego Szczytu, jednak z czasem została przeniesiona na te wierzchołki. Nazewnictwo słowackie, niemieckie i węgierskie tyczy się położonej poniżej Doliny Litworowej.

Wyżnia Wysoka Gerlachowska (trzeci wierzchołek na prawo od Zadniego Gerlacha, charakterystyczny płaski blok szczytowy)

Historia[edytuj]

Pierwsze wejścia turystyczne:

Bibliografia[edytuj]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XII. Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz – Litworowa Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1965, s. 50–51.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.