Niżnia Liptowska Ławka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niżnia Liptowska Ławka
Ilustracja
Wyżni i Niżni Liptowski Kostur, oddzielone Niżnią Liptowską Ławką
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość ok. 2035 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Niżni Kostur, Wyżni Kostur
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Niżnia Liptowska Ławka
Niżnia Liptowska Ławka
Ziemia49°11′58,8″N 20°01′58,6″E/49,199667 20,032944

Niżnia Liptowska Ławka (słow. Nižná liptovská lávka), niem. Gruby, Untere Liptauer Bank, węg. Alsó-Liptói-Őrszem-nyereg)[1] – położona na wysokości około 2035 m przełęcz w grani głównej Tatr, między dwoma skalistymi czubami: Wyżnim Kosturem (Vyšný kostúr, ok. 2083 m n.p.m.) a Niżnim Kosturem (Nižný kostúr, ok. 2055 m n.p.m.) w grani Liptowskich Murów[2]. Przez szczyty te oraz przełęcz przebiega granica polsko-słowacka, a przy tym także granica Liptowa i Podhala (stąd „liptowskie” nazewnictwo)[2].

Przełączka jest jedną z dwóch Liptowskich Ławek – Wyżni Kostur jest oddzielony Wyżnią Liptowską Ławką od głównego wierzchołka masywu Szpiglasowego Wierchu. Jest to przełączka trawiasta. Na północny wschód na Czerwony Piarg Szpiglasowej Kotlinki w Dolinie Pięciu Stawów Polskich opada z niej trawiasty żlebek. Trawiaste zbocza południowo-zachodnie opadają do Doliny Ciemnosmreczyńskiej, odgałęzienia Doliny Koprowej[2].

Pierwsze znane przejście: Mór Déchy, Ján Ruman Driečny (młodszy), Martin Spitzkopf, 4 września 1874 r. Zimą na przełęczy byli przy okazji przechodzenia grani Liptowskich Murów Adam Karpiński i Wilhelm Smoluchowski 8 kwietnia 1925 r.[3]

Szpiglasowy Wierch T13.jpg

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2018-09-02].
  2. a b c Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch – Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wyd. Górskie, 2008. ISBN 978-83-7104-002-3.
  3. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951, s. 82–83.