Żabia Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żabia Przełęcz
Żabia Przełęcz znad Morskiego Oka
Żabia Przełęcz znad Morskiego Oka
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość 2225 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Żabi Koń, Rysy
Data zdobycia 5 sierpnia 1907 r.
Pierwsze wejście Z. Klemensiewicz, R. Kordys, A. Znamięcki
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Żabia Przełęcz
Żabia Przełęcz
Ziemia49°10′46,0″N 20°04′52,6″E/49,179444 20,081278

Żabia Przełęcz (słow. Žabie sedlo, niem. Froschseejoch, dawniej Frosch-Pass, węg. Békás-tavi-hágó, Békás-tavi-csorba, dawniej Béka-szoros[1], 2225 m n.p.m.) – przełęcz w głównej grani Tatr usytuowana pomiędzy Rysami (2503 m n.p.m.) a Żabim Koniem (Žabí kôň, 2291 m n.p.m.).

Widok na przełęcz ze szlaku słowackiego na Rysy

Jest to najniższa z przełęczy w grani rozdzielającej Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Mięguszowiecką (Mengusovská dolina). Powyżej przełęczy w zachodniej grani Rysów tkwią trzy Turnie nad Żabią Przełęczą: Zachodnia Turnia nad Żabią Przełęczą (Západná veža nad Žabím sedlom), Pośrednia Turnia nad Żabią Przełęczą (Prostredná veža nad Žabím sedlom) i najwyższa Wschodnia Turnia nad Żabią Przełęczą (Východná veža nad Žabím sedlom). Od szczytu Rysów turnie te są oddzielone Przełączką nad Turniami (Štrbina nad vežami).

Z uwagi na wysoki stopień trudności Żabia Przełęcz nie jest używana jako połączenie obydwóch dolin. Nieco łatwiejsza droga prowadzi nie przez samą przełęcz, ale przez półkę znajdującą się ok. 12 m powyżej niej, w zachodniej grani Rysów. Żabia Przełęcz jest natomiast dobrym punktem wyjścia do drogi na Żabiego Konia.

Ze stopnia ponad przełęczą rozlega się oryginalny widok na Żabiego Konia i okoliczne szczyty.

Historia zdobycia[edytuj]

Droga przez półkę powyżej przełęczy została pokonana przez czeskiego taternika Viktora Lorenca i przewodnika Jána Rumana Driečnego młodszego 22 sierpnia 1875 r. Było to przejście wcześniej nieplanowane, a opisane w 1876 r. w Roczniku Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego. Z opublikowanego tam artykułu wynika, że Viktor Lorenc podczas wycieczki z Wyżnich Hagów nad Morskie Oko pozostawił przy Popradzkim Stawie pierścionek zaręczynowy. Przypomniał sobie o nim dopiero wieczorem, gdy było za późno na powrót. Po zakończonej wycieczce zależało mu na jak najwcześniejszym powrocie nad Popradzki Staw, stąd pomysł na skrócenie drogi przez przejście rozdzielającej doliny grani. Po rezygnacji ze zbyt trudnej drogi przez Żabią Przełęcz Wyżnią Lorenc wraz z przewodnikiem przeszli półką nad Żabią Przełęczą do Doliny Żabiej, a stamtąd nad Popradzki Staw, gdzie taternik odnalazł pozostawiony pierścionek[2].

Na samej przełęczy jako pierwsi stanęli:

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Bolesław Chwaściński: Z dziejów taternictwa. O górach i ludziach. Warszawa: Sport i Turystyka, 1988, s. 75. ISBN 83-217-2463-9.

Bibliografia[edytuj]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.