Batyżowiecki Szczyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Batyżowiecki Szczyt
Batyżowiecki Szczyt nad Batyżowieckim Stawem
Batyżowiecki Szczyt nad Batyżowieckim Stawem
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2448 m n.p.m.
Wybitność 93 m
Pierwsze wejście 13 czerwca 1900 r.
Karl Jurzyca i Jozef Galko-Rusnák
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Batyżowiecki Szczyt
Batyżowiecki Szczyt
Ziemia 49°09′55″N 20°07′24″E/49,165278 20,123333Na mapach: 49°09′55″N 20°07′24″E/49,165278 20,123333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Widok z Doliny Batyżowieckiej na Batyżowiecki Szczyt i Gerlach

Batyżowiecki Szczyt, Wielki Batyżowiecki Szczyt (słow. Batizovský štít, niem. Botzdorfer Spitze, węg. Batizfalvi-csúcs) – najwyższy szczyt (2448 m n.p.m.) głównej grani Tatr na odcinku zamykającym od północnego wschodu Dolinę Batyżowiecką (Batizovská dolina). Jednocześnie jest to granica tej doliny z systemem Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina). Dolina Kacza (Kačacia dolina) graniczy z Doliną Batyżowiecką na odcinku od Zmarzłego Szczytu (Popradský Ľadový štít) do Zadniego Gerlacha (Zadný Gerlach). Batyżowiecki Szczyt znajduje się pomiędzy Kaczym Szczytem (Kačací štít) a Zadnim Gerlachem, w pobliżu masywu Gerlacha. Grań od Zmarzłego do Batyżowieckiego Szczytu nosi nazwę Batyżowieckiej Grani, znajdują się w niej kolejno:

  • Zmarzły Szczyt (Popradský Ľadový štít, 2390 m),
  • Jurgowskie Wrótka (Popradská Ľadová štrbina),
  • Jurgowska Przełęcz (Vyšné kačacie sedlo),
  • Kaczy Szczyt (Kačací štít, 2401 m),
  • Kacze Wrótka (Prostredné kačacie sedlo),
  • Kacze Czuby (Kačací hrb),
  • Kacza Przełęcz (Nižné kačacie sedlo),
  • Batyżowiecka Turniczka (Batizovská vežička),
  • Niżnia Batyżowiecka Szczerbina (Nižná Batizovská štrbina),
  • Batyżowiecka Kopa (Batizovská kopa),
  • Pośrednia Batyżowiecka Szczerbina (Prostredná Batizovská štrbina),
  • Batyżowiecka Igła (Batizovská ihla),
  • Mały Batyżowiecki Szczyt (Malý Batizovský štít, ok. 2445 m),
  • Wyżnia Batyżowiecka Szczerbina (Vyšná Batizovská štrbina),
  • Wielki Batyżowiecki Szczyt[1].

Od wschodu Batyżowiecki Szczyt graniczy z masywem Zadniego Gerlacha. Pomiędzy tymi szczytami znajdują się:

Na południe od masywu Batyżowieckiego Szczytu z dna Doliny Batyżowieckiej wyrasta odosobniona turnia Kościołek, oddzielona szeroką i płaską Pasternakową Przehybą[3].

W kierunku obu dolin ściany szczytu opadają ścianami z olbrzymich płyt na wysokość 150-300 m. Poprowadzono nimi wiele dróg wspinaczkowych. Szczyt jest niedostępny dla turystów.

Nazwa szczytu i doliny pochodzi od nazwy wsi Batyżowce.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wejścia turystyczne:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 69. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XII. Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz – Litworowa Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1965, s. 28–29.
  3. 3,0 3,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XI. Wschodni Szczyt Żelaznych Wrót – Batyżowieckie Czuby. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 114–144.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XI. Wschodni Szczyt Żelaznych Wrót – Batyżowieckie Czuby. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992, s. 114-144.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.