Hińczowa Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hińczowa Przełęcz
Hińczowa Przełęcz i Cubryna znad Morskiego Oka
Hińczowa Przełęcz i Cubryna znad Morskiego Oka
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość 2323 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry
Sąsiednie szczyty Cubryna, Mięguszowiecki Szczyt
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Hińczowa Przełęcz
Hińczowa Przełęcz
Ziemia49°11′15,8″N 20°03′18,8″E/49,187722 20,055222

Hińczowa Przełęcz (słow. Hincovo sedlo, niem. Hinzenseescharte, węg. Hincói-hágó[1], 2323 m n.p.m.) – przełęcz położona w grani głównej Tatr, pomiędzy Cubryną (Čubrina, 2376 m) a Mięguszowieckim Szczytem Wielkim (Veľký Mengusovský štít, 2438 m)[2].

Na przełęcz nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, Hińczowa Przełęcz jest jednak ważna dla taterników. Wejście na nią z dolin położonych poniżej nie stanowi problemów technicznych, choć droga jest dość długa – z tego powodu nie była wykorzystywana jako połączenie Doliny Rybiego Potoku z Doliną Hińczową (Hincova dolina). Z niej prowadzą ścieżki na sąsiadujące z nią szczyty[3].

Powyżej Hińczowej Przełęczy, w zachodniej grani Mięguszowieckiego Szczytu, znajduje się Mięguszowiecka Turniczka (ok. 2360 m). Jest to pierwsza od strony przełęczy, wyraźnie górująca nad granią turnia[3].

Pierwsze odnotowane wejścia[3]:

Ciekawa flora. M.in. występuje tutaj warzucha tatrzańska – bardzo rzadka roślina, występująca tylko w Tatrach i to w nielicznych tylko miejscach[4].

Hińczowa Przełęcz, widok z Zaworów

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2009/10. ISBN 83-87873-36-5.
  3. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.