Niżni Barani Zwornik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niżni Barani Zwornik
Masyw Baranich Rogów (wśród podpisanych formacji Niżni Barani Zwornik)
Masyw Baranich Rogów (wśród podpisanych formacji Niżni Barani Zwornik)
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość ok. 2480 m n.p.m.
Pierwsze wejście 27 sierpnia 1907 r.
Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Niżni Barani Zwornik
Niżni Barani Zwornik
Ziemia49°12′12″N 20°11′35″E/49,203333 20,193056
Niżni Barani Zwornik – pierwsze wyższe wzniesienie od lewej strony, dalej Baranie Rogi i Spiska Grzęda

Niżni Barani Zwornik (słow. Nižná Barania strážnica, ok. 2480 m n.p.m.) – niewybitny szczyt w głównej grani Tatr, należący do masywu Baranich Rogów (Baranie rohy, 2526 m).

Topografia[edytuj | edytuj kod]

Południowo-zachodnia grań Niżniego Baraniego Zwornika biegnie w stronę Śnieżnej Przełęczy (Ľadové sedlo, 2341 m)[1]. Znajdują się w niej następujące formacje (w kolejności od Niżniego Baraniego Zwornika):

Grań wschodnia zmierza do Wyżniego Baraniego Zwornika (Vyšná Barania strážnica, ok. 2500 m). Znajdują się w niej (w kolejności od Niżniego Baraniego Zwornika):

Na północ odchodzi od Niżniego Baraniego Zwornika krótka boczna grań – Barania Grań (hrebeň Baraních veží). Oddziela ona Śnieżny Bańdzioch (Kotlinka pod Snehovým) na zachodzie od Baraniego Bańdziocha (Barania dolinka) na wschodzie. Obie te formacje są górnymi kotłami Doliny Czarnej Jaworowej (Čierna Javorová dolina)[3]. Najbliższym wzniesieniem w Baraniej Grani jest Zadnia Barania Turnia, oddzielona od Niżniego Baraniego Zwornika Wyżnią Baranią Szczerbiną[1].

Niżni Barani Zwornik wznosi się od północy nad Doliną Czarną Jaworową (a konkretniej nad Śnieżnym Bańdziochem i Baranim Bańdziochem), a od południa nad Doliną Pięciu Stawów Spiskich (kotlina Piatich Spišských plies)[3].

Na Niżni Barani Zwornik nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Najłatwiejsza droga nieznakowana prowadzi na szczyt z Pośredniej Baraniej Ławki[1].

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wejścia:

Przypisy

  1. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 7–13.
  2. a b Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. Główna grań od zachodu na wschód. [dostęp 2013-07-28].
  3. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.