Wołowy Grzbiet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Opisane obiekty Wołowego Grzbietu. Widok z Wyżniej Koprowej Przełęczy
Wołowy Grzbiet widoczny ze szlaku na Rysy
Od lewej: Żabia Przełęcz, Żabi Koń, Żabia Turnia Mięguszowiecka, Wołowa Turnia
Wikimedia Commons

Wołowy Grzbiet (słow. Volí chrbát, dawniej Volov chrbet, niem. Ochsenrücken, węg. Ökörhát[1]) – fragment głównej grani Tatr pomiędzy Mięguszowieckim Szczytem Czarnym (oddzielony Czarnostawiańską Przełęczą) a Żabim Koniem (oddzielony Żabią Przełęczą Wyżnią)[1]. Jest to odcinek długości ok. 1 km o grzbiecie poszarpanym licznymi zębami turniczek, 600-metrowe ściany zamykające od południa kotlinę Czarnego Stawu poprzecinane są żlebami. Dawniej nazywany był Wołowcem Mięguszowieckim, później dopiero otrzymał własną nazwę[1]. Występujące w nim obiekty skalne niedawno dopiero zostały nazwane.

Przebieg grani[edytuj | edytuj kod]

Wołowy Grzbiet oddziela od siebie doliny Rybiego Potoku i Mięguszowiecką. Znajdują się w nim kolejno od zachodu na wschód)[2]:

W Wołowym Grzbiecie nazwano także inne obiekty na jego ścianach[2]: Zachód Grońskiego (Grońského lávka), Załupa Aligatora (Aligátorov žľab), Mały Wołowy Żleb (Malý volí žľab), Wielki Wołowy Żleb (Veľký volí žľab), Filar Wołowego Grzbietu (Volí pilier), Komin Węgrzynowicza (Komín Węgrzynowicza), Wołowa Kazalnica (Volia kazateľnica), Wołowa Galeria (Volia galéria).

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odnotowane wejścia:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. 2,0 2,1 Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-09-28].
  3. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.

Na mapach: 49°10′48″N 20°04′18″E/49,180000 20,071667