Mięguszowiecki Szczyt Pośredni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2393 m n.p.m.
Wybitność 86 m
Pierwsze wejście 1903
Włodzimierz Boldireff, Stanisław Porębski
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni
Ziemia49°11′06″N 20°03′43″E/49,185000 20,061944

Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (słow. Prostredný Mengusovský štít, niem. Mittlere Mengsdorfer Spitze, węg. Középső-Menguszfalvi-csúcs, 2393 m n.p.m.) – szczyt na granicy polsko-słowackiej, znajdujący się w grani głównej Tatr na południowy wschód od Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia) i na północny zachód od Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego (rozdziela je Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem).

Szczyt ma trzy wierzchołki. Najwyższy (główny) znajduje się najbliżej Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej, najniższy jest środkowy. Mięguszowiecki Szczyt Pośredni jest najniższy w grupie Mięguszowieckich Szczytów. Jego północną ścianę podcina kocioł polodowcowyBańdzioch (Mięguszowiecki Kocioł). Od głównego wierzchołka wschodzi w stronę Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej grań, w której widoczne są dwie turniczki, nazywane Mięguszowieckimi Igłami (Wielką i Małą). Wyższa z nich (druga od strony szczytu) to Igła Milówki, a rozdzielone są Szczerbiną między Mięguszowieckimi Igłami. W północno-wschodniej części ściany wyodrębniają się trzy filary. Lewy i środkowy schodzą z południowo-wschodniego i środkowego wierzchołka szczytu, prawy spod igły w północno-zachodniej grani.

Na skałach tego szczytu rosną dwa bardzo rzadkie gatunki roślin, w Polsce występujące tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach: skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa[1].

Historia[edytuj]

Pierwsze wejście:

Dawniej był zwany Środkowym Mięguszowieckim Szczytem.

Opisane szczyty widoczne znad Morskiego Oka

Przypisy

  1. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  2. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.

Bibliografia[edytuj]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.