Śnieżna Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śnieżna Przełęcz
Śnieżna Przełęcz widziana z Doliny Pięciu Stawów Spiskich
Śnieżna Przełęcz widziana z Doliny Pięciu Stawów Spiskich
Państwo  Słowacja
Wysokość 2323 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Śnieżny Mniszek, Baranie Czuby
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Śnieżna Przełęcz
Śnieżna Przełęcz
Ziemia49°12′09,7″N 20°11′26,4″E/49,202694 20,190667
Śnieżna Przełęcz i opadające na nią granie z podpisanymi formacjami

Śnieżna Przełęcz (słow. Ľadové sedlo, niem. Eistaler Scharte, węg. Jég-völgyi-csorba[1], 2323[2] lub 2341[3] m n.p.m.) – głęboka przełęcz w głównej grani Tatr, oddzielająca masyw Śnieżnego Szczytu (Snehový štít) od masywu Baranich Rogów (Baranie rohy).

W grani wznoszącej się w kierunku Śnieżnego Szczytu znajduje się szereg mniej wybitnych formacji. Są to (w kolejności od Śnieżnej Przełęczy):

W grani wznoszącej się ku Baranim Rogom wypiętrzają się (w kolejności od Śnieżnej Przełęczy):

Po północnej stronie przełęczy znajduje się Śnieżny Bańdzioch (Kotlinka pod Snehovým), jeden z trzech górnych kotłów Doliny Czarnej Jaworowej (Čierna Javorová dolina), a po stronie południowej – Dolina Pięciu Stawów Spiskich (kotlina Piatich Spišských plies)[5].

Na przełęcz nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Przejście przez Śnieżną Przełęcz stanowi natomiast dla taterników najdogodniejsze połączenie Doliny Pięciu Stawów Spiskich z górną częścią Doliny Czarnej Jaworowej. Było ono znane jurgowskim myśliwym i używane przez nich zapewne już w XVIII wieku[3].

Pierwsze znane wejścia:

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
  3. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIX. Kapałkowa Grań – Śnieżna Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1974, s. 138–140.
  4. a b Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. Główna grań od zachodu na wschód. [dostęp 2013-07-25].
  5. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 76, 404-405. ISBN 83-01-13184-5.
Śnieżna Przełęcz