Mały Ganek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mały Ganek
Widok od południowo-wschodniej strony
Widok od południowo-wschodniej strony
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2425 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Mały Ganek
Mały Ganek
Ziemia49°10′28″N 20°06′14″E/49,174444 20,103889
Widok na Ganek z Wagi

Mały Ganek (słow. Malý Ganek, 2425 m) – jeden z trzech wierzchołków Ganka w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się w głównej grani Tatr Wysokich, następuje na nim zmiana kierunku tej grani oraz odgałęzienie się dodatkowej, bocznej grani. Mały Ganek jest więc zwornikiem trzech grani:

W grani między Małym Gankiem a Wysoką, przez Słowaków określanej jako Rumanov hrebeň („Rumanowa Grań”), znajdują się kolejno od wierzchołka Małego Ganka[1]:

Mały Ganek wznosi się nad trzema dolinami: Dolinką Rumanową, Doliną Ciężką i Doliną Kaczą[2]. Najbardziej okazale wygląda od strony północno-zachodniej. Do Doliny Kaczej opada urwiskiem 700-metrowej wysokości, do Doliny Ciężkiej 300-metrowej wysokości imponującą ścianą Galerii Gankowej, w której znajdują się drogi wspinaczkowe zaliczane do najtrudniejszych w całych Tatrach. Nad galerią tą znajduje się jeszcze 180-metrowa ściana szczytowa[3]. Dla turystów szczyt jest niedostępny[4].

Jako pierwsi na Mały Ganek próbowali wejść Ludwik Chałubiński, Bartłomiej Obrochta i Wojciech Roj pod koniec lat 1870. Udało się to jednak dopiero Karolowi Potkańskiemu, Janowi Bachledzie Tajbrowi i Jędrzejowi Wali młodszemu 25 sierpnia 1892 r. podczas próby zdobycia Ganku. Zimą na Mały Ganek weszli jako pierwsi Janusz Vogel i Paweł Vogel 15 grudnia 1948 r.[5]

Przypisy

  1. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 67. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  3. 100 Najpiękniejszych Gór Świata (Grupa IMAGE), (s. 44), zob. bibliografia
  4. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  5. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część X. Rumanowa Przełęcz – Wschodnie Żelazne Wrota. Warszawa: Sport i Turystyka, 1962.

Bibliografia[edytuj]

  1. 100 Najpiękniejszych Gór Świata, Grupa IMAGE. Zbigniew Kieras i Wojciech Lewandowski, Wydawn. „Grupa IMAGE”, Warszawa 1995; ​ISBN 83-85461-20-5