Wołowa Turnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wołowa Turnia
Wołowy Grzbiet do najwyższej Wołowej Turni, Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń, Żabia Przełęcz. Widok znad Wielkiego Żabiego Stawu Mięguszowieckiego
Wołowy Grzbiet do najwyższej Wołowej Turni, Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń, Żabia Przełęcz. Widok znad Wielkiego Żabiego Stawu Mięguszowieckiego
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2373 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1905
K. Bröske, S. Häberlein
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wołowa Turnia
Wołowa Turnia
Ziemia 49°10′47″N 20°04′27″E/49,179722 20,074167Na mapach: 49°10′47″N 20°04′27″E/49,179722 20,074167
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wołowy Grzbiet od Wołowej Turni do Czarnostawiańskiej Przełęczy. Widok z Buli pod Rysami

Wołowa Turnia (słow. Volia veža, dawniej Volova veža, niem. Ochsenrückenturm, węg. Ökörhát-torony[1], 2373 m n.p.m.) – szczyt tatrzański należący do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát) położony w głównej grani Tatr, na granicy polsko-słowackiej.

Szczyt widoczny jest pomiędzy Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža mengusovská, 2336 m n.p.m.) – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka (Východná volia štrbina, 2315 m n.p.m.) – a Hińczową Turnią (Hincova veža, 2378 m n.p.m.).

W grani pomiędzy Wołową Turnią i Hińczową Turnią nie ma wyraźnych kulminacji. Grzbiet przecinają wąskie przełączki z siodłami na zbliżonej wysokości (ok. 2355 m n.p.m.), które w kolejności od Wołowej Turni noszą nazwy[2]:

Bryła Wołowej Turni przypomina nieco piramidę. Jej stoki od strony południowej są znacznie dostępniejsze niż ściana północna (wysokości ok. 400 m) ograniczona dwoma kominami schodzącymi z Żabiej Mięguszowieckiej Przełęczy oraz z Wielkiej Wołowej Szczerbiny. Drugi z kominów nazywano Kominem Stanisławskiego. Widok ze szczytu Wołowej Turni jest o wiele mniej rozległy niż z nieodległych Rysów. Nazwa turni pochodzi od Wołowego Grzbietu[3].

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie rogownicy jednokwiatowej[4].

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Drogę prowadzącą na szczyt kominem Stanisławskiego nazwano drogą Stanisławskiego (od nazwiska Wiesława Stanisławskiego, który przeszedł tę trasę wraz ze Zbigniewem Gieysztorem 3 września 1929 r.)[3].

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-09-28].
  3. 3,0 3,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.