Pośrednia Rumanowa Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pośrednia Rumanowa Przełęcz
Ilustracja
Pośrednia Rumanowa Przełęcz – prawe z dwóch wyraźnych wcięć na zdjęciu między Gankiem a granią Wysokiej
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Zachodnia Rumanowa Czuba, Wschodnia Rumanowa Czuba
Data zdobycia 6 lipca 1904 r.
Pierwsze wejście E. Dubke, J. Breuer, J. Franz
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Pośrednia Rumanowa Przełęcz
Pośrednia Rumanowa Przełęcz
Ziemia49°10′25,1″N 20°05′55,1″E/49,173639 20,098639

Pośrednia Rumanowa Przełęcz (słow. Prostredné Rumanovo sedlo) – środkowe z trzech siodeł tworzących szeroką Rumanową Przełęcz, oddzielającą od siebie masywy Wysokiej i Ganku w słowackich Tatrach Wysokich. Jest położone w głównej grani Tatr, między dwoma Rumanowymi CzubamiZachodnią Rumanową Czubą i Wschodnią Rumanową Czubą[1].

Pozostałymi wcięciami tworzącymi Rumanową Przełęcz są Zachodnia Rumanowa Przełęcz i Wschodnia Rumanowa Przełęcz[1]. Obecnie wszystkie trzy są traktowane jako oddzielne przełęcze. Najniżej położona jest Wschodnia Rumanowa Przełęcz i to ona dawniej nazywana była Rumanową Przełęczą[2].

Na przełęcz nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, dostępna jest tylko dla taterników. Ku północy z Zachodniej Rumanowej Przełęczy opada do Doliny Ciężkiej komin. Od południa natomiast grań z przełęczą ogranicza Dolinkę Rumanową (Rumanova dolinka)[1]. Od Dolinki Rumanowej pochodzi nazwa Rumanowej Przełęczy[2].

Słowacy grań między Wysoką a Bartkową Turnią w masywie Ganku wraz z Pośrednią Rumanową Przełęczą nazywają Rumanov hrebeň[3].

Pierwsi na Zachodniej Rumanowej Przełęczy byli podczas przejścia granią Ernst Dubke z przewodnikami Johannem Breuerem i Johannem Franzem seniorem 6 lipca 1904 r.[1]

Widok ze Żłobistego Szczytu. Pośrednia Rumanowa Przełęcz wśród opisanych obiektów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część X. Rumanowa Przełęcz – Wschodnie Żelazne Wrota. Warszawa: Sport i Turystyka, 1962, s. 47–52.
  2. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 67. ISBN 83-01-13184-5.