Biała Ławka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biała Ławka
Ilustracja
Biała Ławka i jej otoczenie (podpisane formacje)
Państwo  Słowacja
Wysokość 2286 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Wysokie
Sąsiednie szczyty Ostry Szczyt, Zbójnicki Kopiniak
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Biała Ławka
Biała Ławka
Ziemia49°11′20,7″N 20°10′43,2″E/49,189083 20,178667

Biała Ławka (słow. Biela lávka, niem. Weiße Bank, węg. Fehér-pad[1], 2286 m n.p.m.) – przełęcz w głównej grani Tatr, położona pomiędzy Ostrym Szczytem (Ostrý štít, 2360 m) a Zbójnickimi Turniami (Zbojnícké veže) i Małym Lodowym Szczytem (Široká veža, 2461 m). Dokładniej siodło położone jest pomiędzy dolnym krańcem grani Czarnych Chłopków w masywie Ostrego Szczytu a Zbójnickim Kopiniakiem (Zbojnícka kopa) i Małą Zbójnicką Turnią (Malá zbojnícka veža). Na północ od przełęczy znajduje się Dolina Zadnia Jaworowa (Zadná Javorová dolina), a na południe – Dolina Staroleśna (Veľká Studená dolina).

Na przełęcz nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Dla taterników stanowi natomiast dość dogodne połączenie dolin leżących po obu jej stronach, chociaż trudniejsze niż przez pobliską Jaworową Przełęcz. Było ono od dawna znane i używane przez myśliwych z Jurgowa, a następnie zakopiańskich przewodników. Nazwa przełęczy pochodzi od jasnych skał na jej stokach.

Pierwsze znane wejścia turystyczne:

Przewodnicy (m.in. Klemens Bachleda i Jędrzej Obrochta) wchodzili na Białą Ławkę już wcześniej, ok. 1870 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
Biała Ławka, Zbójnicki Kopiniak, Zbójnickie Wrótka, Zbójnickie Turnie, Zbójnicka Ławka i Mały Lodowy Szczyt

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVI. Rozdziele – Czerwona Ławka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1973, s. 112–115.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.