Jerzy Vetulani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Vetulani
Jerzy Vetulani
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1936
Kraków
Imię i nazwisko przy narodzeniu Jerzy Adam Vetulani
Zawód psychofarmakolog
neurobiolog
biochemik
Rodzice Adam Vetulani
Irena z Latiników
Małżeństwo Maria z Pająków
Dzieci Marek Vetulani
Tomasz Vetulani
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka „Honoris Gratia” Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jerzy Vetulani w Wikicytatach

Jerzy Adam Gracjan Vetulani (ur. 21 stycznia 1936 w Krakowie[1]) – profesor nauk przyrodniczych, psychofarmakolog, neurobiolog, biochemik, członek Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności, członek honorowy Indian Academy of Neuroscience, doctor honoris causa Śląskiego Uniwersytetu Medycznego i Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. W latach 1976–2006 kierownik Zakładu Biochemii, a obecnie wiceprzewodniczący Rady Naukowej Instytutu Farmakologii PAN, profesor Małopolskiej Szkoły Wyższej im. J. Dietla w Krakowie[2]. Autor kilkuset prac badawczych o międzynarodowym zasięgu, współtwórca hipotezy β-downregulacji jako mechanizmu działania leków przeciwdepresyjnych. W 1983 laureat Międzynarodowej Nagrody Anna Monika II klasy za badania nad mechanizmami działania elektrowstrząsu. Jeden z najczęściej cytowanych naukowców polskich w dziedzinie biomedycyny[3]. Popularyzator nauki, przez ponad dwie dekady redaktor naczelny czasopisma „Wszechświat”. Zwolennik legalizacji marihuany i ogólnej depenalizacji narkotyków, krytyk represyjnej polityki narkotykowej w Polsce. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rodzice Jerzego: Adam Vetulani i Irena z Latiników

Urodził się w 1936 roku w Krakowie jako pierwszy syn Adama i Ireny z domu Latinik. W 1939 jego ojciec został zmobilizowany i wziął udział w kampanii wrześniowej, przedostając się następnie kolejno do Rumunii, Francji oraz Szwajcarii, gdzie spędził resztę wojny, organizując obozy szkolne dla żołnierzy[4]. Zatem Jerzy, podobnie jak jego młodszy brat Jan (ur. 1938), pozostawał w latach wojennych pod opieką matki, która wychowywała obu synów w poczuciu patriotycznego poczucia honoru, co miało jednak silniejszy wpływ na Jana[5]. W dzieciństwie był chłopcem religijnym, przez pewien czas jako ministrant uczestniczył w odprawianiu mszy w kościele Mariackim. Vetulani określił siebie z młodych lat mianem „buntownika, który robił wiele rzeczy na przekór rodzicom”, np. w wieku dwunastu lat zapisał się do ZMP (został wyrzucony po tym, jak w artykule do gazetki szkolnej w wyrażeniu „podstawy socjalizmu” słowo „podstawy” zamienił na „podsrawy”)[6][7]. Później wstąpił też do Klubu Ateistów i Wolnomyślicieli.

Jerzy edukację rozpoczął w 1942 roku przystępując od razu do drugiej klasy tajnych kompletów prowadzonych przez panią Iwiczową, jako że umiał już czytać i pisać[5]. Od 1948 roku uczęszczał do Liceum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie, a następie, po jego likwidacji, do Liceum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie, które w 1952 roku ukończył, uzyskując świadectwo dojrzałości z wyróżnieniem[8]. Następnie rozpoczął studia biologiczne (specjalność – fizjologia zwierząt)[8] na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1957 roku, broniąc pracy magisterskiej na temat wpływu kwasu askorbowego na obraz krwi królika (promotor Adam Kulczycki, tekst opublikowany został jako jego pierwsza praca naukowa w Zeszytach Naukowych UJ)[1][9]. W marcu 1956 podjął pracę jako wolontariusz, a w 1957 (po uzyskaniu dyplomu) został asystentem w Zakładzie Farmakologii PAN (później przekształcony w Instytut Farmakologii PAN), którym kierował Janusz Supniewski[8]. Następnie, również na UJ, studiował chemię (specjalność – chemia teoretyczna)[8]. Dyplom uzyskał w 1963[1].

Był jednym z założycieli i stałych bywalców Piwnicy pod Baranami. Mniej więcej w połowie lat 50., wraz z grupą przyjaciół: Edmundem Jaroszem, Bronisławem Chromym i Lalą Skąpską, uczestniczył w odgruzowywaniu piwnicy Pałacu pod Baranami, w której powstał później słynny kabaret[10]. Gdy Piotr Skrzynecki wyjechał do Paryża, przez pewien czas Vetulani zastępował go w roli konferansjera[11][12]. Naukowiec wspominał:

Quote-alpha.png
Jest mnóstwo legend, kilkanaście równoległych prawd, na temat powstania Piwnicy pod Baranami. Ja sądzę, że idea kabaretu narodziła się, kiedy na moich urodzinach w 1954 roku, na ulicy Garncarskiej, spotkali się Joanna Olczak i Piotr Skrzynecki. (...) Moja przyjaźń z Piotrem miała początek na studium wojskowym, które miało miejsce gdzieś na tyłach Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na warcie z Piotrem przegadaliśmy całą noc. Bardzo się polubiliśmy. Ta ciepłota skończyła się, kiedy Piotr wrócił z Paryża i okazało się, że niektórzy ludzie lubili, jak ja prowadziłem konferansjerkę. Nagle pojawiła się zazdrość. Ale Piwnica była ukochanym dzieckiem, córką, matką Piotra, a on miał taką osobowość, że nie chciał swojej roli z nikim dzielić[11].

Ze znajomości w Piwnicy wspominała go Kika Szaszkiewiczowa:

Quote-alpha.png
Polubiłam się z całą Piwnicą – nawet z uroczym, choć nieznośnym Jurkiem Vetulanim, który ciągle mi dokuczał, że jestem stara i gruba, a gdy wchodziłam do Piwnicy, darł się wniebogłosy: „Gaście światło, gaście światło, stare próchno będzie świecić!”[13].

W latach 1955–1962 działał również jako prelegent w Studenckim DKF[2]. Vetulani przyznał, że „to była dobra rzecz, bo nauczyła go, by mówić krótko, ciekawie i szybko kończyć”[14]. Był konsultantem naukowym filmu Iluminacja Krzysztofa Zanussiego z 1973 roku[15].

Po śmierci brata, który utonął podczas spływu kajakowego na Dunajcu w 1965, zmobilizował się i rozpoczął pracę nad rozprawą doktorską[16]. Stopień doktora nauk przyrodniczych otrzymał w 1967, broniąc dysertacji Działanie pochodnych izoksazolu i pirazolu na metabolizm ustroju zwierzęcego przygotowanej pod kierunkiem Józefa Hano. Następnie, jako stypendysta Rikera, wyjechał na rok do Wielkiej Brytanii gdzie pracował w Cambridge pod kierownictwem A.S.V. Burgena[9]. Po powrocie do Polski rozpoczął pracę w dziedzinie psychofarmakologii pod kierunkiem Jerzego Maja. Po złożeniu rozprawy habilitacyjnej, wyjechał na prawie dwa lata do Stanów Zjednoczonych, gdzie od 1973 do 1975 pracował jako Research Associate Professor w Vanderbilt University[9]. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1976 (rozprawa Neuroleptyki, inhibitory monoaminooksydazy i inhibitory beta-hydroksylazy dopaminowej: ich działania i współdziałania), profesora nadzwyczajnego – w 1983, zaś profesora zwyczajnego – w 1989 roku[1][2][8]. W Instytucie Farmakologii PAN w latach 1976–2006 kierował Zakładem Biochemii[17], a obecnie jest wiceprzewodniczącym jego Rady Naukowej[18].

Był redaktorem naczelnym czasopism „Wszechświat” (1981–2002)[8] i „Polish Journal of Pharmacology and Pharmacy” (1993–1996)[2].

Był związany z NSZZ „Solidarność” od 1980 roku. W latach 1987–1990 był członkiem Zarządu Regionu Małopolska, zaś w latach 1989–1990 członkiem Prezydium Zarządu Regionu[2]. Wspominał:

Quote-alpha.png
(...) Ja ten sam chwyt zastosowałem podczas stanu wojennego, gdy od 8 grudnia 1981 (!) zostałem redaktorem naczelnym czasopisma „Wszechświat” i komunistyczna cenzura, która zresztą wobec tego pisma była stosunkowo łagodna, tego nie zauważyła. Nawiasem mówiąc, miałem wówczas w delegacjach służbowych wpisane stanowisko jako redaktor naczelny, co robiło wrażenie na milicjantach, bo każdy z nich wiedział, że redaktor naczelny musiał być ich człowiekiem. Kiedyś, jako ten redaktor naczelny, w towarzystwie nieświadomego niczego redaktora naczelnego „PrzekrojuMieczysława Czumy, którego celnicy na lotnisku znali doskonale, przemyciłem bez kłopotu powierzony mi przez Jurka Zdradę list Zarządu Regionu „Solidarności” do papieża Jana Pawła II[19].

W 2002 roku ubiegał się bez powodzenia o urząd prezydenta miasta Krakowa, uzyskując w pierwszej turze wyborów 2375 głosów (1,19%)[20]. W 2010 roku w wyborach prezydenckich w obu turach poparł Bronisława Komorowskiego[21], zaś w wyborach parlamentarnych rok później Józefa Lassotę[22]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 udzielił poparcia Janowi Hartmanowi, wyrażając równocześnie solidarność z Różą Thun[23].

W 2010 roku na prośbę studentów wystąpił w lip dubie Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie pojawił się w początkowej sekwencji, jako dziadek małej dziewczynki[24].

Od 2010 regularnie pojawia się w piśmie mówionym „Gadający Pies”, którego atmosferę porównał do początków Piwnicy pod Baranami[25]. Współprowadzący „Gadającego Psa” Maciej Piotr Prus określił Vetulaniego „gwiazdą pierwszej wielkości”, dodając, iż wszyscy uczestnicy zawsze czekają na jego wystąpienia[26].

8 lipca 1963 poślubił Marię z domu Pająk. Mają dwóch synów: Marka (ur. 1964) oraz Tomasza (ur. 1965), a także czworo wnucząt[27].

Członkostwo:[2]

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Działalność badawcza[edytuj | edytuj kod]

Portret Jerzego Vetulaniego

Międzynarodowe uznanie przyniosło mu odkrycie w 1975 roku (wraz z Fridolinem Sulserem) zjawiska β-downregulacji przez chroniczne podania leków przeciwdepresyjnych i sformułowanie hipotezy β-downregulacji jako mechanizmu działania leków przeciwdepresyjnych. Praca na ten temat opublikowana przez Vetulaniego i Sulsera w „Nature[28] stała się citation classic otrzymując 580 powołań do 2007 roku[9].

Wraz z Barbarą Bednarczyk odkrył, iż klonidyna hamuje zespół odstawienia po morfinie. W pracy opublikowanej w 1977 na łamach „Journal of Pharmacy and Pharmacology” zasugerował także, że efekt ten może być wykorzystany klinicznie[29].

W 1983 otrzymał Międzynarodową Nagrodę Anna Monika II klasy za badania nad mechanizmami działania elektrowstrząsu. Jest to dotychczas jedyna nagroda Anna Monika II klasy przyznana Polakowi[9].

Na początku lat 90. opisał z Ireną Nalepą rolę kinazy białkowej C (PKC) w dialogu receptorowym pomiędzy adrenoceptorami α i β[30].

Wprowadził do polskiej terminologii określenie splątki neurofibrylarne (ang. neurofibrillary tangles)[31].

Działalność dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

Profesor regularnie wykłada na kierunkach kilku uczelni w Krakowie. Prowadzi zajęcia w Małopolskiej Wyższej Szkole im. J. Dietla (kosmetologia – aspekt neurobiologiczny) i CMUJ. Pracował również na Wydziale Psychologii Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II[32].

Jest współautorem takich monografii jak: Półprzewodniki organiczne[33], Teoria a praktyka leczenia depresji[34], Narkotyki bez dydaktyki[35], Rozpoznawanie i leczenie otępień: rekomendacje Interdyscyplinarnej Grupy Ekspertów Rozpoznawania i Leczenia Otępień[36], Ból i depresja[37], Farmakoterapia depresji – współczesne podstawy teoretyczne i doświadczenia kliniczne[38]. Przełożył na język polski książkę Nauka o uzależnieniach. Od neurobiologii do skutecznych metod leczenia Carltona K. Ericksona[39].

Vetulani podczas swojego wystąpienia na TEDx Kraków (2011)
Wygłaszając wykład o neurobiologii behawioru seksualnego w ramach Tygodnia Mózgu w Krakowie (2012)

Działalność popularyzatorska[edytuj | edytuj kod]

Vetulani popularyzacją nauki zajmował się już od lat 60., publikując krótkie teksty w czasopiśmie „Wszechświat”, podpisywane własnym imieniem i nazwiskiem lub pseudonimem J. Latini[9].

Pierwsza popularyzatorska książka w jego dorobku, zatytułowana Dzień dzisiejszy i jutro neurobiologii, została wydana przez Ossolineum w 1985 roku. Kolejna pozycja autorstwa Vetulaniego, Jak usprawnić pamięć, wydana przez Platan (I wydanie – 1993, wznowienia – 1995, 1998[2]), została ciepło przyjęta; Sławomir Zagórski na łamach „Gazety Wyborczej” napisał, że „czyta się ją jednym tchem”[40], a Małgorzata Czartoszewska w „Życiu Warszawy” zwróciła uwagę na jej pożyteczność i uniwersalność[41].

W styczniu 2011 został laureatem Nagrody Krakowska Książka Miesiąca za edytowaną przez wydawnictwo Homini książkę Mózg: fascynacje, problemy, tajemnice (Kraków 2010)[42]. W drugiej połowie 2011 ukazała się kontynuacja Mózgu, książka Piękno neurobiologii. Tom zawiera głównie komentarze oraz wywiady rozproszone w mediach, poza tematyką naukową znajdują się w nim wątki biograficzne autora. Tytuł został zaczerpnięty zarówno z bloga Vetulaniego, jak i z wywiadu przeprowadzonego przez Marię de Hernandez Paluch dla miesięcznika „Kraków[43][44]. Sławomir Zagórski z „Gazety Wyborczej” określił obie książki wydane przez Homini mianem „pozycji arcyciekawych”[45].

Vetulani znany jest ze swoich wykładów popularnonaukowych poruszających najczęściej tematykę funkcjonowania ludzkiego mózgu oraz zależności pomiędzy neurobiologią a różnymi aspektami społecznymi i kulturowymi. W 1999 był wykładowcą podczas krakowskiego Dnia Mózgu, a od 2000 nieprzerwanie co roku występuje podczas krakowskiego Tygodnia Mózgu.

Od czerwca 2010 roku prowadzi blog Piękno neurobiologii na WordPress. Bezpośrednią przyczyną założenia strony było zlikwidowanie przez Tomasza Lisa, wówczas nowo wybranego redaktora naczelnego czasopisma „Wprost”, rubryki naukowej prowadzonej przez Vetulaniego[46]. Na blogu publikuje autorskie teksty zawierające informacje o najświeższych odkryciach w dziedzinach neurobiologii i psychofarmakologii, a także własne komentarze[47]. Vetulani jako główną motywację do prowadzenia blogu podał chęć dzielenia się własną wiedzą z innymi. Powiedział, że „za niedługo to, co ma w mózgu pójdzie do piachu, a więc trzeba jeszcze próbować co się da przekazać innym”[48]. Wybrał tę formę publikacji tekstów ze względu na możliwość dotarcia do jak największego grona czytelników oraz niezależność i swobodę w treści oraz terminie dokańczania wpisów[46]. Od grudnia 2011 roku prowadzi również kanał na YouTube, na którym publikowane są filmy z wydarzeń z jego udziałem[49].

Poglądy na temat narkotyków[edytuj | edytuj kod]

Vetulani udziela wywiadu telewizyjnego podczas Marszu Wyzwolenia Konopi (2014)

Vetulani jest zwolennikiem legalizacji marihuany, a także ogólnej depenalizacji narkotyków dla osób pełnoletnich. Jako argumenty za legalizacją marihuany wymienia m.in. jej niewielką (np. w porównaniu do alkoholu, substancji regulowanej przepisami i legalnie sprzedawanej w Polsce) i w ogóle wątpliwą szkodliwość, właściwości medyczne (np. przy bólach spastycznych, astmie, jaskrze), odcięcie wpływów mafii oraz zysk dla państwa z akcyzy[50][51]. Zwraca także uwagę, iż umieszczanie w zakładach karnych posiadaczy niewielkiej ilości nielegalnej substancji, przeznaczonej na własny użytek, oraz dalsze związane z tym konsekwencje, mogą zrujnować życie wielu młodym osobom[52]. Twierdzi, iż przeciwnicy złagodzenia ustawy antynarkotykowej w debatach publicznych zazwyczaj poddają się emocjom, a nie opierają się na racjonalnych argumentach i rzeczowej wiedzy. Przyczyn dostrzegalnej jego zdaniem narkofobicznej postawy pewnej części społeczeństwa upatruje w głęboko zakorzenionych względach kulturowych[53].

W 2010 roku, kiedy toczyła się publiczna debata na temat dopalaczy, a w Sejmie zgłoszono projekt ustawy antydopalaczowej, Vetulani określił całą sytuację jako „atak histerii społecznej”[54]. Profesor zwracał uwagę na stronniczość dziennikarzy przy opisywaniu całej sprawy, w jednym z wywiadów mówił:

Quote-alpha.png
Media w sposób skrzywiony, wręcz wypaczony pokazują liczbę wypadków czy komplikacji, jeżeli chodzi o mniej lub bardziej politycznie poprawne substancje. Przecież paracetamol, który znajduje się w prawie wszystkich środkach przeciwbólowych, przy przedawkowaniu powoduje śmierć. Tylko jeden na 250 przypadków śmierci z przedawkowania paracetamolu znajduje odbicie w mediach. Natomiast, jeśli ktoś umrze z przedawkowania amfetaminy – to już co trzeci wypadek jest nagłośniony. A każdy wypadek po ecstasy jest medialnie widoczny, jako spektakularny, zdarzający się najczęściej w dyskotece czy klubie[55].

W wywiadzie dla „Przekroju” opublikowanym w marcu 2012 Vetulani stwierdził:

Quote-alpha.png
Chciałbym żyć w społeczeństwie, w którym tak jak dziś idziemy na ciastko, które przecież też jest szkodliwe, będziemy mogli pójść do kawiarni i zapalić marihuanę[52].

W maju 2014 Vetulani wziął udział w Marszu Wyzwolenia Konopi w Warszawie, gdzie występował jako gość specjalny[56][57].

Wyróżnienia i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Statuetka Człowieka Roku „Gazety Krakowskiej” za 2013

W 1990 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W 2004 za „wybitne zasługi dla nauki polskiej w dziedzinie farmakologii” prezydent RP Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[58]. W 2003 roku został uhonorowany przez Prezesa Rady Ministrów za całokształt dorobku naukowego. Jest również laureatem Złotej Odznaki Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika (1986), Nagrody Kopernikańskej PAU i Miasta Krakowa (1996), Nagrody im. Jerzego Konorskiego (2001), Medalu Jędrzeja Śniadeckiego za całokształt osiągnięć badawczych z dziedziny psychofarmakologii (2006) oraz Odznaki „Honoris Gratia” (2009)[2][9].

5 marca 2004 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Jego promotorem był Zbigniew Herman[8][59].

Jest także doktorem honoris causa Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (promotorem był Jerzy Nowak). Uroczystość nadania tytułu Vetulaniemu i Stanisławowi Konturkowi odbyła się 24 czerwca 2008[60].

W czerwcu 2011 roku otrzymał Nagrodę im. Zbyszka Thiellego od Polskiej Sieci Polityki Narkotykowej „za bezkompromisowe wsparcie swym autorytetem naukowym działań na rzecz humanizacji polskiej polityki narkotykowej, za postawę pełną głębokiego zrozumienia problemów osób używających substancji psychoaktywnych i uzależnionych od nich, za pracę i działania na rzecz wprowadzenia medycznej cannabis oraz obronę praw obywatelskich jej użytkowników”[61][62].

W marcu 2012 roku „za konsekwentne pobudzanie neuronów nie tylko własnych, ale i cudzych” otrzymał tytuł Racjonalisty Roku 2011. Statuetkę wręczyli reprezentanci Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów podczas wykładu Vetulaniego w ramach krakowskiego Tygodnia Mózgu[63].

W grudniu 2012 odebrał z rąk Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbary Kudryckiej nagrodę specjalną VIII edycji konkursu „Popularyzator Nauki” organizowanego przez MNiSW oraz PAP za całokształt działalności popularyzatorskiej. Uzasadniono, iż uczony „przybliża odbiorcom nie tylko najnowsze odkrycia neurobiologów, ale również ważne społecznie wnioski, jakie z tych badań płyną”[64].

W lutym 2014 został wyróżniony tytułem Człowieka Roku 2013 przez „Gazetę Krakowską” za „niestrudzoną popularyzację nauki i pomoc w poznawaniu mózgu przy pomocy mózgu”[65]. W tym samym miesiącu otrzymał wraz z żoną Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

* drzewo niekompletne

Matylda
Pisz
 
 
 
Roman Vetulani
 
 
 
Elżbieta
Kunachowicz
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek
Latinik
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kazimierz
 
Zygmunt
 
Tadeusz
 
Maria
Godlewska
 
 
 
Adam
 
Irena
Latinik
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wanda
 
 
Zygmunt
 
Grażyna
Świerczyńska
 
Krystyna
 
Jerzy
 
Maria
Pająk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tomasz
 


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Kto jest kim w polskiej medycynie. Informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1987, s. 696. ISBN 83-2232339-5.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Jerzy Vetulani (pol.). Polska Akademia Nauk. [dostęp 2011-06-01].
  3. Andrzej Pilc: Najczęściej cytowani naukowcy oraz prace naukowe w Polsce, raport za lata 1965 – 2001 na podstawie bazy “Science Citation Index” dotyczącej wszystkich światowych publikacji (pol.). Biblioteka Uniwersytetu Śląskiego. [dostęp 2011-03-18].
  4. Adam Vetulani: Poza płomieniami wojny. Internowani w Szwajcarii 1940-45. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1976.
  5. 5,0 5,1 Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 495.
  6. Małgorzata Iskra: Na kanapce Vetulaniego siadywał Karol Wojtyła (pol.). „Gazeta Krakowska”, 2011-04-29. [dostęp 2012-05-26].
  7. Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 500.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Zbigniew Herman: Doktorzy honoris causa – Jerzy Adam Vetulani (pol.). Śląski Uniwersytet Medyczny. [dostęp 2012-04-22].
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 Jerzy Vetulani – CV (pol.). vetulani.wordpress.com. [dostęp 2012-05-17].
  10. Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 498.
  11. 11,0 11,1 Jerzy Vetulani w Piwnicy pod Baranami (pol.). YouTube. [dostęp 2012-04-22].
  12. Justyna Hofman-Wiśniewska: Sylwetka profesora Jerzego Vetulaniego (pol.). nazdrowie.pl. [dostęp 2011-03-18].
  13. Irena Kika Szaszkiewiczowa: Podwójne życie Szaszkiewiczowej. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2011, s. 244. ISBN 978-83-08-04790-3.
  14. Neurobiologia seksu w kinie Mikro (pol.). YouTube. [dostęp 2012-04-22].
  15. Iluminacja (pol.). Filmpolski.pl. [dostęp 2012-04-11].
  16. Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 501.
  17. Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 524.
  18. Scientific Council (ang.). Institute of Pharmacology. [dostęp 2012-05-20].
  19. Andrzej Kobos: Po drogach uczonych, s. 494.
  20. Wybory samorządowe w Krakowie 2002 – I tura (pol.). Państwowa Komisja Wyborcza. [dostęp 2011-09-02].
  21. Nowym prezydentem Komorowski – człowiek godny na tym stanowisku (pol.). vetulani.wordpress.com, 2010-07-05. [dostęp 2012-05-12].
  22. Kto ze mną (pol.). jozeflassota.pl. [dostęp 2012-05-13].
  23. Vetulani popiera Hartmana (pol.). YouTube, 2014-05-21. [dostęp 2014-05-22].
  24. LipDub Uniwersytetu Jagiellońskiego (pol.). YouTube. [dostęp 2012-04-11].
  25. Małgorzata I. Niemczyńska: Kulturalne Odloty: Pies pięknie eklektyczny (pol.). „Gazeta Wyborcza Kraków”, 2012-01-25. [dostęp 2012-05-13].
  26. Piotr Czyż: Najnowsze wyznania właściciela klubu Piękny Pies (pol.). polskamasens.pl, 2012-04-10. [dostęp 2012-05-22].
  27. Beata Kołodziej. Krakowianie: Rzymskie wakacje, rzymskie zimy. „Kronika Krakowska „Dziennika Polskiego””, s. 2, 2012-03-17. 
  28. Sulser F., Vetulani J.: Action of various antidepressant treatments reduces reactivity of noradrenergic cyclic AMP generating system in limbic forebrain, „Nature”, 257, 1975.
  29. Bednarczyk B., Vetulani J.: Depression by clonidine of shaking behaviour elicited by nalorphine in morphine-dependent rats, „Journal of Pharmacy and Pharmacology”, 29, 1977.
  30. Nalepia I., Vetulani J.: Involvement of protein kinase C in the mechanism of in vitro effects of imipramine on generation of second messengers by noradrenaline in cerebral cortical slices of the rat, „Neuroscience”, 44, 1991.
  31. Christopher Turner, Anish Bahra, Katia Cikurel: Crash Course: Neurologia. Wrocław: Elsevier Urban&Partner, s. 118. ISBN 978-83-60290-71-2.
  32. Jerzy Vetulani: Dla studentów (pol.). vetulani.wordpress.com. [dostęp 2013-01-22].
  33. Krzysztof Pigoń, Kazimierz Gumiński, Jerzy Vetulani: Półprzewodniki organiczne. Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1964.
  34. Jerzy Vetulani (red.): Teoria a praktyka leczenia depresji. Collegium Medicum UJ, 1996. ISBN 9788386101689.
  35. Bezpłatny dodatek do „Polityki”, 2006.
  36. Rozpoznawanie i leczenie otępień: rekomendacje Interdyscyplinarnej Grupy Ekspertów Rozpoznawania i Leczenia Otępień. Lublin: Czelej, 2006. ISBN 9788389309723.
  37. Dominika Dudek (red.): Ból i depresja. Termedia, 2011. ISBN 9788362138586.
  38. Janusz Heitzman, Jerzy Vetulani (red.): Farmakoterapia depresji – współczesne podstawy teoretyczne i doświadczenia kliniczne. Termedia, 2012. ISBN 978-83-62138-89-0.
  39. Carlton K. Erickson: Nauka o uzależnieniach. Od neurobiologii do skutecznych metod leczenia. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2010. ISBN 978-83-235-0662-1.
  40. Sławomir Zagórski: Recenzja książki Jerzego Vetulaniego „Jak usprawnić pamięć” (pol.). „Gazeta Wyborcza”, 2001-11-05. [dostęp 2012-10-19].
  41. Małgorzata Czartoszewska. Pamięć „od kuchni”. „Życie Warszawy”, 1993-01-31. 
  42. Krakowska Książka Miesiąca – Archiwum (pol.). lamelli.com.pl. [dostęp 2011-03-18].
  43. Jerzy Vetulani: Homini kontynuuje Opera Vetulaniana (pol.). vetualni.wordpress.com, 2011-08-02. [dostęp 2012-04-02].
  44. Piękno neurobiologii (pol.). homini.com.pl. [dostęp 2012-04-02].
  45. Sławomir Zagórski: Tajemnice pamięci (pol.). „Gazeta Wyborcza”, 2011-11-15. [dostęp 2012-04-12].
  46. 46,0 46,1 Emanuel Kulczycki: Sylwetka blogera naukowego: Jerzy Vetulani (pol.). ekulczycki.pl, 2012-03-05. [dostęp 2012-02-29].
  47. Aleksandra Pezda: Koniec epoki kredy. Warszawa: Agora SA, 2011, s. 81–82. ISBN 978-83-268-0517-2.
  48. Franciszek Vetulani: Wywiad z Jerzym Vetulanim (pol.). In The Gratka. [dostęp 2012-02-29].
  49. Jerzy Vetulani. YouTube. [dostęp 2012-11-14].
  50. Dominik Łaciak: Czas na legalizację marihuany (pol.). Felieton, 2011-10-10. [dostęp 2012-03-19].
  51. „Nie zdarzają się przypadki, żeby po marihuanie mąż bił żonę” (pol.). tokfm.pl, 2012-09-17. [dostęp 2012-09-29].
  52. 52,0 52,1 Tomasz Borejza. Gdybym miał plantację marihuany. „Przekrój”, s. 24–25, 2012-03-12. 
  53. Jakub Janiszewski: Nisza – o medycznej marihuanie (pol.). TOK FM, 2011-04-14. [dostęp 2012-10-21].
  54. Jerzy Vetulani: Dopalacze: Atak histerii społecznej (pol.). vetulani.wordpress.com, 2010-10-06. [dostęp 2012-03-19].
  55. Nawet czarownice wiedziały, co sprzedają. „Dziennik Polski”, 2010-10-18. 
  56. Profesor Jerzy Vetulani na Marszu Wyzwolenia Konopi 2014! (pol.). marsz.wolnekonopie.org, 2014-05-05. [dostęp 2014-06-24].
  57. Wystąpienie Vetulaniego na MWK (pol.). YouTube, 2014-05-24. [dostęp 2014-06-25].
  58. M.P. z 2005 r. Nr 1, poz. 6. http://isap.sejm.gov.pl. [dostęp 2013-02-05].
  59. Marek Błoński: Gothert i Vetulani doktorami honoris causa Śląskiej Akademii Medycznej (pol.). Nauka w Polsce, 2004-06-17. [dostęp 2012-04-12].
  60. Wideo z uroczystości wręczania doktoratów honorowych (pol.). Uniwersytet Medyczny w Łodzi. [dostęp 2012-04-12].
  61. Jerzy Vetulani: Otrzymałem Nagrodę im. Zbyszka Thiellego (pol.). vetulani.wordpress.com, 2011-06-30. [dostęp 2012-04-12].
  62. Wideo z gali wręczania nagrody (pol.). YouTube, 2011-07-04. [dostęp 2012-04-12].
  63. Katarzyna Bena: Prof. Vetulani został Racjonalistą Roku 2011 (pol.). Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów, 2012-03-30. [dostęp 2012-04-12].
  64. Rozstrzygnięto VIII edycję konkursu „Popularyzator Nauki” (pol.). Nauka w Polsce, 2012-12-05. [dostęp 2012-12-31].
  65. Magdalena Stokłosa: Oto nasi Ludzie Roku: dobrzy, mądrzy, dzielni (pol.). Gazeta Krakowska, 2014-02-27. [dostęp 2014-02-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kobos: Po drogach uczonych. Tom 2. Kraków: Wydawnictwo PAU, 2007, s. 491–524.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]