13 Pułk Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
13 Pułk Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Kresowy
Tradycje
Święto 9 września[1]
Nadanie sztandaru 22 czerwca 1918
Kontynuacja 13 Kostrzyński Pułk Artylerii[a]
Dowódcy
Pierwszy płk Władysław Jung
Organizacja
Dyslokacja Równe
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 13 Kresowa Dywizja Piechoty

13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej (13 pal) – oddział artylerii lekkiej Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.

Pułk stacjonował w garnizonie Równe[2] (III dywizjon w Łucku)[3] i był organiczną jednostką artylerii 13 Kresowej Dywizji Piechoty[3]. Pod względem wyszkolenia oddział podlegał dowódcy 2 Grupy Artylerii.

Święto pułkowe obchodzono 9 września – w rocznicę ostatecznego sformowania pułku we Francji w 1918[4].

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy oddział artylerii Armii Polskiej we Francji był organizowany w koszarach w Le Mans. W miarę napływu kadr i ochotników były tworzone kolejne grupy (dywizjony):

  • I grupa – 22 maja 1918 – dowódca kpt./mjr Władysław Sekutowicz
  • II grupa – 4 września 1918 – dowódca kpt./mjr Kołyszko
  • III grupa – 28 listopada 1918 – dowódca mjr Mikołaj Gomólicki

1 stycznia 1919 roku na bazie wymienionych dywizjonów powstał 1 Pułk Artylerii Polowej.

Po ześrodkowaniu 1 Dywizji Piechoty w marcu 1919 roku w rejonie Bayonne pułk został przygotowany do transportu do Polski. Dowództwo pułku objął ppłk Gomólicki, dywizjony przejęli:

  • I dyon – mjr Kazimierz Schally
  • II dyon – mjr Kowalski
  • III dyon – mjr Edward Czopór

Eszelony pułku opuściły Francję między 17 a 21 kwietnia 1919 roku i przez Niemcy przybyły do Polski w ostatnich dniach kwietnia. Pułk wyładowywał się w rejonie Chełma i Kowla.

1 września 1919 roku, w związku z połączeniem "Błękitnej Armii" z Wojskiem Polskim w kraju, jednostka została przemianowana na 13 Kresowy Artylerii Polowej.

Kresowi artylerzyści[edytuj | edytuj kod]

Fotografia upamiętniająca dziesięciolecie pułku - oficerowie i podoficerowie pułku

Dowódcy pułku:

Oficerowie pułku:

Obsada osobowa pułku we wrześniu 1939

  • dowódca - ppłk Stefan Kossakowski
  • adiutant - kpt. W. Woliński
  • oficer zwiadowczy - por. J. Bistroń
  • oficer łączności - kpt. Z. Papieski
  • I dywizjon (12 armat 75 mm) - kpt. Wilhelm Pałka
    • 1 bateria - por. Kazimierz Raczkowski
    • 2 bateria - por. Zygmunt Strzelecki
    • 3 bateria - por. T. Szlapkin
  • II dywizjon (12 armat 75 mm) - mjr Janusz Konopnicki
    • 4 bateria - por. Kaczorkiewicz
    • 5 bateria - por. Paweł Czerniuk
    • 6 bateria - por. Kazimierz Raczyński
  • III dywizjon (12 haubic 100 mm) - mjr Stanisław Kruszyński
    • 7 bateria - kpt. R. Podoski
    • 8 bateria - por. J. Gozdal
    • 9 bateria - por. Henryk Jonke (?)

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 13-go kresowego pułku artylerii polowej" s. 29

Order Virtuti Militari
por. Lucjan Adamczak
por. Alfred Bartoniczek
por. Władysław Bednarski
ppor. Józef Biliński
ogn. Faustyn Bieńkowski
mjr Edward Czopór
bomb. Wojciech Dąbrowski
ogn. Kazimierz Fludra
płk Mikołaj Gomólicki
kan. Stanisław Gierecki
por. Wacław Grudniewicz
por. Witold Günter
mjr. Michał Jancewicz
kan. Stanisław Kacprzak
por. Franciszek Kosiński
por. Marian Kowalski
kpt. Napoleon de Latour
kpr. Jan Lesiński
kpr. Stanisław Maruta
st. ogn. Henryk Mendel
ogn. Stanisław Michałowski
ppor. Tadeusz Nadrowski
chor. Józef Nyklewicz
ogn. Józef Popławski
kpr. Wacław Paluch
bomb. Aleksander Piekarus
bomb. Jan Prus
kpt. Stanisław Szeliga-Gierwatowski
por. Adam Studencki
bomb. Aleksander Szewczyk
kan. Józef Wójciuk
kan. Józef Zwoliński
kan. Antoni Żórubski

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandar

Sztandar pułkowy ufundowany przez miasto Belfort został wręczony I grupie 22 czerwca 1918 przez Prezydenta Francji Rajmunda Poincaré'a w Dionville[5]. Na płachcie barwy amarantowej obszytej srebrnymi frędzlami wyhaftowane były napisy. Na awersie: Pierwszy Pułk — Artylerji Polowej, na rewersie Wojsko Polskie. II i III grupa po ostatecznym sformowaniu otrzymały proporce.

Odznaka

Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 30, poz. 355 z 17 września 1930 roku. Posiada kształt pięcioramiennego krzyża na wzór francuskiego orderu Legii Honorowej, o biało emaliowanych ramionach, zakończonych kulkami, z krawędziami barwy złocistej. W środku krzyża okrągła złocista tarcza ze skrzyżowanymi lufami armatnimi, otoczona napisem z nazwą pułku i rokiem powstania 13 P.KRES. ART.POL. 1918. Dwuczęściowa - oficerska, wykonana w srebrze, złocona i emaliowana, żołnierska w tombaku bez emalii. Na rewersie próba srebra, numer, imiennik AN i nazwisko grawera[2].

Uwagi

  1. 20 czerwca 1996 dziedzictwo tradycji 1 Pułku Artylerii Polowej i 13 Kresowego Pułku Artylerii Lekkiej przejął 13 Kostrzyński Pułk Artylerii imienia płk. Mikołaja Gomólickiego z Kostrzyna nad Odrą.

Przypisy

  1. Galster 1975 ↓, s. 39.
  2. a b Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 248.
  3. a b Satora 1990 ↓, s. 285.
  4. Galster 1975 ↓, s. 38-39.
  5. Satora 1990 ↓, s. 285-286.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]